H Νέα Μάκρη για άλλη μια χρονιά φιλοξένησε το New Long Fest και μεταμορφώθηκε σε επίγειο ναό του σκληρού ήχου, με κάθε μπάντα να κουβαλάει κι έναν διαφορετικό δαίμονα στις βαλίτσες της. Η μέρα ξεκίνησε με ζέστη, μπύρες, ντεσιμπέλ και τελείωσε με μια μεγαλειώδη εμφάνιση που μας έπεισε πως οι ελληνικές μπάντες δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από αντίστοιχες του εξωτερικού, ίσα-ίσα μάλλον το αντίθετο.
Ανταπόκριση: Κυριάκος Κωνσταντίνου / Φωτογραφίες: New Long Fest
Drunk Jackals
Η μέρα ξεκίνησε με ροκ… και αλκοόλ (στο όνομα, όχι ακόμα στο αίμα μας). Οι Drunk Jackals συνδύασαν 70s hard rock με garage rock νοοτροπία, σαν να παντρεύεις τον Iggy Pop με τον Jimmy Page σε ένα υπόγειο του Κουκακίου. Καθαρό παίξιμο, ωραίο groove, και μια συνολική αίσθηση ότι αυτοί οι τύποι ξέρουν ακριβώς πού πατάνε, ιδανικό ζέσταμα για την υπόλοιπη σφαγή της ημέρας.
Qualia
Το punk είναι ζωντανό, και οι Qualia το ξέρουν. Μόνο που εδώ δεν είχαμε μια απλή “πιασ’το κι παίξ’το” φάση: υπήρχε και μια progressive πινελιά, με ρυθμικές εναλλαγές και ενδιαφέρουσες αλλαγές διαθέσεων. Έμοιαζαν σαν ένα άγριο παιδί των Refused με κάτι από Mars Volta (αν και χωρίς τόσα εφέ). Σφιχτοί, αυθόρμητοι, και με attitude που ταιριάζει σε punk μπάντα που δεν θέλει απλώς να κράζει, αλλά θέλει και να εντυπωσιάζει.
Spineless
Heavy ήχος, πυκνός, δυναμικός και γεμάτος ενέργεια. Η φωνή της frontwoman ξεχώριζε σαν έξτρα όπλο στο οπλοστάσιο της μπάντας, με σωστή τοποθέτηση, ωραία χρώματα και σκηνική αυτοπεποίθηση. Το παράδοξο της υπόθεσης: δεν υπήρχε ζωντανό μπάσο, αλλά παρόλα αυτά κανείς δεν το κατάλαβε μιας και ήχος δεν έμοιαζε φτωχός, δεν του έλειπε σώμα. Μια μπάντα με σαφή ταυτότητα και έντονη δυναμική.
Ripping Wounds
Όταν ξεκινάς με Ozzy πριν βγεις στην σκηνή, έχεις ήδη βάλει το κοινό στο κατάλληλο mood. Η συνέχεια ήταν μια ωδή στο παραδοσιακό thrash με στοιχεία doom και δυνατές επιρροές από Slayer και Sepultura. Η κιθάρα έσταζε αίμα και ο μπασίστας έσταζε μαλλί. Κυριολεκτικά. Ήχος που βαρούσε αλύπητα και attitude που έλεγε “είμαστε εδώ για να σας ξεπλύνουμε την ψυχή με distortion”. Οι παλιές σχολές thrash τους χρωστάνε ένα ουίσκι.
Euphrosyne
Ατμοσφαιρικό post-black με doom στοιχεία και με μια σκοτεινή, μελαγχολική διάθεση που δεν θυσίαζε το heaviness στον βωμό της ατμόσφαιρας. Η μπάντα παρουσίασε όμορφα χτισμένες συνθέσεις, εναλλαγές φωνητικών, high octave συγχορδίες και μια σκηνική παρουσία που έδειχνε ότι είχαν δουλέψει τη ροή του setlist. Αν είχαν και δεύτερη κιθάρα, θα είχαν ακόμα μεγαλύτερη ηχητική δύναμη — αλλά ακόμα και έτσι, απέδειξαν πως μπορούν να δημιουργήσουν ένα πυκνό και συναισθηματικά φορτισμένο ηχοτοπίο.
Malignant
Οι Malignant έκαναν την είσοδό τους στη σκηνή με μια αυτοπεποίθηση που ξεπερνούσε κατά πολύ την ηλικία τους. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα του set τους, φάνηκε ότι δεν επρόκειτο για άλλη μια νεανική μπάντα που απλώς παίζει δυνατά, αλλά για ένα σχήμα με σαφές όραμα και εξαιρετικό δέσιμο. Τα κομμάτια τους ξεχείλιζαν από ενέργεια, με ευφάνταστα breakdowns και φωνητικά που κινούνταν ανάμεσα στο brutal και στο επιθετικά μελωδικό. Ο frontman δεν σταμάτησε στιγμή να δίνει πόνο, κατεβαίνοντας στα monitors, επικοινωνώντας με το κοινό και γενικά μετατρέποντας τη σκηνή σε πεδίο μάχης. Ο ήχος τους είχε σαφείς επιρροές από Slipknot, αλλά χωρίς να αντιγράφουν, κρατώντας έτσι τη δική τους ταυτότητα. Το κοινό φάνηκε να τους αγκαλιάζει αμέσως και δεν ήταν λίγοι αυτοί που μπήκαν για πρώτη φορά σε moshpit εκείνη την ώρα. Μια μπάντα που έχει σίγουρα μέλλον.
The Vulcan Itch
Οι The Vulcan Itch έδωσαν ένα σφιχτοδεμένο show με hard rock χαρακτήρα και punk αναβρασμό. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά, η μπάντα κατάφερε να ξεσηκώσει το κοινό με έναν ήχο χορταστικό, γεμάτο groove και ένταση. Οι μπασογραμμές ήταν καλοδουλεμένες και εξαιρετικά ευδιάκριτες, σπάνιο πράγμα για ζωντανό ήχο σε festival, αλλά εδώ ήταν ατού. Ο τραγουδιστής είχε έντονη σκηνική παρουσία, με καλή επαφή με το κοινό και φωνητικά που δεν λύγιζαν ούτε στις πιο απαιτητικές στιγμές. Το punk στοιχείο ήταν παρόν όχι μόνο στην ενέργεια, αλλά και στις συνθετικές γραμμές καθώς υπήρχαν κοφτά κουπλέ, εκρηκτικά ρεφρέν και δυναμικά τελειώματα. Ένας συνδυασμός που πέτυχε, και δικαιολογημένα τους έφερε σε θέση που θύμιζε προθέρμανση για headliners.
Cursed Blood
Οι Cursed Blood είναι από εκείνα τα σχήματα που δεν αφήνουν περιθώριο για αμφισβήτηση. Μπαίνουν, παίζουν και τελειώνουν χωρίς πολλά-πολλά, αφήνοντάς σε να μαζεύεις το σαγόνι σου. Το thrash τους είναι βαρύ, ανελέητο και γεμάτο στροβιλισμένα riffs που τιμούν την κλασική σχολή Slayer, αλλά με μια φρέσκια ματιά. Το rhythm section κυριολεκτικά έσπαγε κόκαλα, με τύμπανα που δεν περιορίζονταν στην ταχύτητα, αλλά έδειχναν και τεχνική ποιότητα γεμάτη εναλλαγές, δυναμική και ακρίβεια. Οι κιθαρίστες ήταν σε διαρκή «διάλογο», ανταλλάσσοντας ριφ και σόλο με μαεστρία, ενώ τα φωνητικά απέπνεαν αγριότητα και εμπειρία. Το κοινό αντέδρασε έντονα, με αρκετό headbanging και την αίσθηση πως παρακολουθούσε ένα σχήμα που θα μπορούσε να ανοίξει για μεγάλα ονόματα χωρίς να μειωθεί η ένταση ούτε στο ελάχιστο.
Domination INC
Οι Domination INC έκαναν ξεκάθαρο από την πρώτη νότα ότι ήρθαν αποφασισμένοι να κλέψουν την παράσταση. Με ένα intro από το “Sweet Leaf” των Black Sabbath ως φόρο τιμής στον Ozzy, η μπάντα δεν άφησε τίποτα στην τύχη. Παρότι τους λείπει ένας μπασίστας στα live και για αυτό κατέφυγαν στη λύση του προηχογραφημένου μπάσου, ο ήχος παρέμεινε πλούσιος και γεμάτος, με τη μίξη να έχει φροντίσει ώστε το χαμηλό φάσμα να γεμίζει σωστά. Η σκηνική τους παρουσία ήταν ίσως η πιο επαγγελματική της βραδιάς, με προσεγμένα βίντεο να παίζουν στο background, χρήση καπνού και φωτισμών που ανέβαζαν κατακόρυφα το επίπεδο.
Ο frontman είχε τη στόφα frontman μεγάλων σκηνών, ενώ τα τύμπανα ήταν πραγματικός οδοστρωτήρας. Το κοινό ανταποκρίθηκε έντονα, με τα πρώτα ουσιαστικά crowd movements να εμφανίζονται εδώ. Οι Domination INC δεν είναι απλώς έτοιμοι για το εξωτερικό, είναι ήδη εκεί, τουλάχιστον σε επίπεδο ποιότητας. Ένα μεγάλο μπράβο, και αδημονούμε για τα επόμενα βήματά τους.
Calyces
Οι Calyces ήταν η πρώτη καθαρά progressive metal μπάντα της βραδιάς, και οι προσδοκίες ήταν αναμενόμενα υψηλές. Ευτυχώς, τις διέλυσαν, με την καλή έννοια. Τα riffs εναλλάσσονταν ακατάπαυστα, οι ρυθμοί έσπαγαν τον μετρονόμο και η σκηνική παρουσία ήταν τόσο μεστή που έκανε το μικρό stage να μοιάζει ασφυκτικά γεμάτο. Τα μέλη της μπάντας ήταν εξαιρετικά δεμένα, με δεξιοτεχνία που φαινόταν όχι μόνο στα solos και στις αλλαγές μέτρων, αλλά και στον τρόπο που διαχειρίζονταν τη δυναμική. Progressive με ουσία, όχι επιδειξιομανία. Το κοινό παρακολουθούσε μαγεμένο και όσοι δεν ήξεραν τους Calyces πριν, σίγουρα έφυγαν fan.
1000mods
Τι να πει κανείς για τους 1000mods που δεν έχει ήδη ειπωθεί; Από τη στιγμή που πάτησαν το πρώτο power chord, το κοινό μετατράπηκε σε μια μάζα από κουνημένα κεφάλια και ανασηκωμένες γροθιές. Το setlist τους ήταν μια βόλτα σε όλες τις εποχές της δισκογραφίας τους, από φρέσκες κομματάρες όπως το “Cheat Death”, μέχρι τους κλασικούς δυναμίτες “Vidage”, “Road to Burn” και “El Rollito”.
Ο ήχος τους ήταν βαρύς αλλά κρυστάλλινος, γεμάτος fuzz και καθαρότητα ταυτόχρονα γεγονός που αποτελεί ένα από τα μεγάλα τους όπλα. Η σκηνική τους παρουσία είναι πλέον σχεδόν υπνωτιστική, με κάθε μέλος να παίζει σαν να βρίσκεται σε τρομερή κατάσταση και να αποδίδει στο 100%. Δεν είναι τυχαίο που οι 1000mods παίζουν σε Hellfest και λοιπά διεθνή stages. Είναι από τις λίγες ελληνικές μπάντες που έχουν αναπτύξει τέτοιο fanbase στο εξωτερικό, και βλέποντάς τους live καταλαβαίνεις ακριβώς το γιατί. Ίσως η καλύτερη μπάντα που έχει βγει από την Ελλάδα στον ευρύτερο heavy rock/stoner ήχο. Και στο New Long Fest, για άλλη μια φορά, έδωσαν ρέστα.
Η πρώτη μέρα του New Long Fest είχε τα πάντα: γκάζια, μελωδίες, ιδρώτα (κυρίως), φασαρία και μια υπενθύμιση ότι η ελληνική σκηνή δεν χρειάζεται ούτε hype ούτε budget για να σταθεί στο ύψος της. Χρειάζεται μόνο μπάντες που το πιστεύουν, όπως αυτές που ανέβηκαν σήμερα στη σκηνή.
Εις το επανιδείν — με μπύρες, νερά, Monster και λίγο ήλιο λιγότερο, αν γίνεται.
