Παρασκευή βράδυ στην Αθήνα, και για εμάς στο Rockinathens.gr αυτό συνήθως σημαίνει ένα πράγμα: live. Η κλασική συναυλιακή εξόρμηση αυτή τη φορά μας έφερε στο Piraeus Club Academy, έναν χώρο που έχει φιλοξενήσει αμέτρητες μουσικές μάχες και έχει δει την εγχώρια σκηνή να γιγαντώνεται. Το “μενού” της βραδιάς ήταν χορταστικό και, κυρίως, ποικιλόμορφο.
Τέσσερις μπάντες από την εγχώρια σκηνή, καθεμία με τον δικό της, διακριτό ήχο, ετοιμάζονταν να καταλάβουν τη σκηνή. Από το ατμοσφαιρικό μέταλ μέχρι το groovy rock και το σύγχρονο metalcore, η βραδιά υποσχόταν να μας κρατήσει σε εγρήγορση. Σε τέτοια line-ups, όπου τα είδη διασταυρώνονται, υπάρχει πάντα η χαρά της ανακάλυψης πέρα από το “κυρίως πιάτο”. Με headliners τους Narkissus Fall, και τρία εξίσου δυνατά σχήματα να τους πλαισιώνουν, η προσδοκία ήταν υψηλή για το πώς θα δέσει το σύνολο.
Ανταπόκριση : Κυριάκος Κωνσταντίνου / Φωτογραφίες : Ηρώ Καλλιγέρη
Την βραδιά άνοιξαν οι Modulus Zero, αφήνοντας από την πρώτη στιγμή εξαιρετικές εντυπώσεις. Με μια δυναμική παρουσία επί σκηνής, η μπάντα κέρδισε αμέσως το κοινό, με τα όμορφα γυναικεία φωνητικά να ξεχωρίζουν. Έδειξαν πως είναι ένα αρκετά δεμένο σχήμα, με πολύ καλό ήχο στο σετ τους. Η στιγμή που σίγουρα ξεχώρισε ήταν προς το τέλος, όταν παρουσίασαν μια εξαιρετική διασκευή του “War Pigs” των Black Sabbath. Η προσθήκη πιάνου έδωσε μια εντελώς άλλη πνοή στο κομμάτι, χωρίς όμως να προδώσει το βαρύ, κλασικό του ύφος.
Τη σκυτάλη πήραν οι The Ruckus Habit, αλλάζοντας τελείως το κλίμα. Μια κλασική ροκ μπάντα με σαφέστατες επιρροές από Red Hot Chili Peppers, η οποία παρέδωσε μαθήματα σκηνικής παρουσίας. Και τα τέσσερα μέλη της μπάντας είχαν ασταμάτητη κίνηση, χορεύοντας καθ’ όλη τη διάρκεια του σετ και μεταδίδοντας την ενέργειά τους. Το σετ τους ήταν πλήρες, περιλαμβάνοντας τόσο χορευτικά κομμάτια όσο και πιο ήρεμες στιγμές, σε φάση μπαλάντας. Είχαν μάλιστα και ωραία παιχνίδια με το κοινό, με κορυφαία στιγμή προς το τέλος, όπου έβαλαν όλους τους παρευρισκόμενους να καθίσουν κάτω και να πηδήξουν ταυτόχρονα στο σύνθημα του τραγουδιστή. Το μοναδικό μελανό σημείο εδώ ήταν η ηχοληψία, η οποία μας προβλημάτισε. Το μπάσο ήταν πολύ πιο δυνατά απ’ όσο έπρεπε για τα γούστα μου, με αποτέλεσμα να “θάβει” τις κιθάρες και να αδικεί τη συνολική εικόνα.
Και ήρθε η ώρα των headliners, Narkissus Fall. Το ξεκίνημά τους βρήκε κάποιες μικρές τεχνικές δυσκολίες, τις οποίες όμως η μπάντα αντιμετώπισε με χιούμορ και εξαιρετική επικοινωνία με το κοινό, χωρίς να αφήσει κανέναν να βαρεθεί την ολιγόλεπτη αναμονή. Μουσικά, πρόκειται για μια πολύ δυνατή μπάντα (και σε ένα είδος που προσωπικά αγαπώ πολύ). Το μεγαλύτερο ατού τους; Χωρίς αμφιβολία, τα φωνητικά. Η σοπράνο της μπάντας, πέρα από την εξαιρετική σκηνική της παρουσία, απέδειξε πως διαθέτει τεράστια έκταση και απόλυτο έλεγχο, αφού δεν έχασε ούτε μία νότα. Την ίδια στιγμή, αξίζουν συγχαρητήρια στον πλήκτρα για τις πάρα πολύ καλές συνθέσεις, ο οποίος έπαιζε κυριολεκτικά σε τρία keyboards ταυτόχρονα, χτίζοντας τα ηχητικά τοπία της μπάντας. Δυστυχώς, όμως, η κακή ηχοληψία που συναντήσαμε νωρίτερα, εδώ γιγαντώθηκε. Δεν επέτρεψε στη μπάντα να δείξει το 100% του τι αξίζει. Το μπάσο βρισκόταν σε υπερβολικά υψηλή ένταση, σε σημείο που σε πολλές στιγμές σχεδόν κάλυπτε τα ντραμς και κυριολεκτικά εξαφάνιζε την κιθάρα και τα πλήκτρα.
Το κλείσιμο της βραδιάς ανέλαβαν οι Bring Back Persephone, ανεβάζοντας ξανά ταχύτητα. Μια metalcore μπάντα “με τα όλα της”, που τίμησε το είδος. Αυτό που ξεχώρισε αμέσως ήταν ο ντράμερ τους: παρά πολύ καλός, με εξαιρετική επίδοση και πάρα πολύ καλό ήχο. Οι συνθέσεις τους φέρνουν στο μυαλό σίγουρες επιρροές από σχήματα όπως οι As I Lay Dying και οι Bleed From Within, κάτι που όμως σε καμία περίπτωση δεν λειτούργησε αρνητικά. Αντιθέτως, η μπάντα έδειξε να αφομοιώνει τις επιρροές της, κλείνοντας τη βραδιά με τον πιο δυναμικό τρόπο.
Φτάνοντας στο τέλος μιας γεμάτης, πολύωρης συναυλιακής βραδιάς, η τελική γεύση που μας έμεινε ήταν σίγουρα ανάμεικτη, αλλά έκλινε σαφώς προς το θετικό. Από τη μία, είδαμε τέσσερα σχήματα γεμάτα όρεξη, με σαφές ταλέντο και διάθεση να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό. Από την ατμοσφαιρική κομψότητα των Modulus Zero και την αστείρευτη, σχεδόν χορευτική ενέργεια των Ruckus Habbit, μέχρι την εντυπωσιακή τεχνική αρτιότητα των Narkissus Fall και την “in your face” ορμή των Bring Back Persephone, είναι σαφές: η εγχώρια σκηνή έχει υλικό, έχει συνθέσεις και, πάνω απ’ όλα, έχει εξαιρετικούς μουσικούς.
Από την άλλη, όμως, έρχεται η μόνιμη πληγή των αθηναϊκών (και όχι μόνο) live. Ο ήχος. Είναι πραγματικά κρίμα, και το είδαμε να κορυφώνεται στο σετ των headliners, να παρακολουθείς μουσικούς τέτοιου επιπέδου (όπως η σοπράνο και ο πληκτράς των Narkissus Fall) και να μην μπορείς να απολαύσεις το 100% αυτού που έχουν να δώσουν. Όχι επειδή δεν μπορούν εκείνοι, αλλά εξαιτίας μιας προβληματικής ηχοληψίας που έπνιγε τα πάντα κάτω από ένα τείχος μπάσου. Είναι μια μάχη που η σκηνή μας δίνει εδώ και χρόνια και που, δυστυχώς, άλλοτε κερδίζεται και άλλοτε χάνεται.
Παρά τις τεχνικές αυτές αστοχίες, που σίγουρα αδίκησαν το τελικό αποτέλεσμα για κάποιες από τις μπάντες, κρατάμε την ουσία: το πάθος ήταν εκεί, ο κόσμος ανταποκρίθηκε και οι μουσικοί τίμησαν τη σκηνή. Η αθηναϊκή σκηνή απέδειξε ξανά πως είναι εδώ, είναι ζωντανή, παλεύει και αξίζει όχι μόνο την προσοχή, αλλά και την έμπρακτη, συνεχή στήριξή μας.
Ευχαριστούμε πολύ την Ηρώ Καλλιγέρη για τις φωτογραφίες
