Οι Nachtblut αποτελούν μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση συγκροτήματος. Κάποιος θα τους έβαζε την ετικέτα του extreme gothic, κάποιος άλλος θα τους χαρακτήριζε dark metal, ενώ ο τρίτος ακροατής θα τους κατηγοριοποιούσε στο μελωδικό black. Ξέρετε κάτι; Δίκιο θα είχαν όλοι! Η παρέα του Askeroth (κατά κόσμο Αθανάσιος Τουτζιαρίδης) έχει αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό. Μας προσφέρει εδώ και χρόνια ιδιαίτερες και πολυποίκιλες δουλειές, ενταγμένες στο χώρο του ακραίου ήχου, γενικότερα. Το έβδομο κατά σειρά δισκογραφικό πόνημα των Γερμανών ονομάζεται “Todschick” και μας καλεί ακόμα μια φορά σε ένα ερεβώδες και απόκοσμο περιβάλλον.
Η σκοτεινή ατμόσφαιρα και τα δυναμικά κιθαριστικά riffs μας υποδέχονται άμεσα στο εναρκτήριο “Von Hass Getrieben” και η συνέχεια μας βυθίζει όλο και περισσότερο σε σκοτεινούς λαβύρινθους, gothic ερωτισμό και πολιτική κριτική. Οι Γερμανοί καταφέρνουν να είναι ακραίοι και ταυτόχρονα εκλεπτυσμένοι, δυναμικοί και συνάμα ατμοσφαιρικοί. Η εκτεταμένη χρήση ηλεκτρονικών στοιχείων σε κομμάτια όπως το ομώνυμο και το “Manchmal Kommen Sie Wieder”, κάθε άλλο παρά παράταιρη είναι, αφού συμπληρώνει εξαιρετικά τις ηχητικές γραμμές των κομματιών, και προσθέτει στην ένταση, μα και στην ατμόσφαιρα. Το ίδιο κάνει και το εκκλησιαστικό όργανο κατά διαστήματα για να βυθιστούμε όλο και περισσότερα στη μουντάδα, την απελπισία και τον έντονο μυστικισμό. Οι μικρές εκπλήξεις πάντα βρίσκονται κρυμμένες, σαν άσσοι στο μανίκι των Γερμανών, και αυτή τη φορά μας προσφέρονται στα δυο κομμάτια που κλείνουν το album. Αναφέρομαι στο “Stirb Langsam” με την πειρατική μελωδία και το ξεσηκωτικό ρεφραίν και στο “Schneller Als Der Tod”, που θα μπορούσε εύκολα να αποτελεί το soundtrack μιας κλασικής spaghetti western κινηματογραφικής ταινίας. Τα ερεβώδη φωνητικά του Askeroth, ο οποίος ξέρει καλύτερα από όλους πώς να φτύνει με οργή τους στίχους στα μούτρα των ακροατών, ολοκληρώνουν το μουσικό τούτο puzzle με τον καλύτερο τρόπο.
Με την ιδιαίτερη ταυτότητά τους, οι Nachtblut σαγηνεύουν για μια ακόμα φορά. Ακραίοι στην ουσία τους, μελωδικοί όσο χρειάζεται, και φυσικά όντας εξαιρετικοί μουσικοί, είναι από τους λίγους που καταφέρουν να μετατρέψουν το σκοτάδι και την αποπνικτική ατμόσφαιρα σε θέλγητρα και αντικείμενα έντονου πόθου. Μπορεί να είμαι μεγάλος fan του “Apostasie” του 2017, και να το θεωρώ ως το κορυφαίο τους έως τώρα album, αλλά το “Todschick” αποτελεί μια τρομερή δουλειά στο χώρο. Δώστε του τον απαιτούμενο χρόνο και θα σας ανταμείψει πλουσιοπάροχα.
