Πέντε χρόνια μετά το Without A Trace, οι Misty Route επιστρέφουν στο An Club, τον χώρο όπου έκαναν τα πρώτα τους βήματα. Το νέο τους άλμπουμ συνεχίζει τη σκυτάλη από το προηγούμενο, με πιο ώριμο ήχο και καθαρότερη στάση απέναντι σε όσα ζούμε σήμερα. Από τις μικρές σκηνές της Ελλάδας μέχρι τα live του εξωτερικού, το συγκρότημα δείχνει ότι η ουσία βρίσκεται στην επαφή με τον κόσμο και στην ειλικρίνεια της στιγμής. Με επιρροές από μπάντες όπως οι Opeth και οι Meshuggah, αλλά με προσωπική ταυτότητα, οι Misty Route κρατούν σταθερή την πορεία τους. Στις 22 Νοεμβρίου επιστρέφουν στο An Club για μια βραδιά που μοιάζει με νέα αρχή.
Καλώς ήρθατε στο Rockinathens Παιδιά! Πέντε χρόνια μετά, το “Without A Trace” έχει αφήσει το σημάδι του στον ελληνικό σκληρό ήχο. Τώρα επιστρέφετε εκεί που ξεκίνησαν όλα, στο θρυλικό AN Club. Είναι αυτό ένα «κλείσιμο κύκλου» ή το restart που περίμεναν οι Misty Route;
Λευτέρης: Καλώς σας βρήκαμε και ευχαριστούμε πολύ για την πρόσκληση. Το “Without A Trace” είναι τα θεμέλια σε μια προσπάθεια να εκφράσουμε την ψυχή μας μέσω της μουσικής. Δε θα λέγαμε ότι κλείνει απαραίτητα ένας κύκλος, καθώς αυτό το άλμπουμ θα μας ακολουθεί για πάντα. Θα λέγαμε πως είναι μια ανοιχτή πρόσκληση προς όλους εσάς που αγαπάτε τη μουσική και τους Misty Route, στο θρυλικό An Club, για να τιμήσουμε ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο της ζωής μας, πριν περάσουμε στο επόμενο ενός (ελπίζουμε) πολύ μεγάλου “βιβλίου”.
Όταν βλέπετε τα ονόματα Opeth, In Flames και Meshuggah να μοιράζονται το ίδιο mastering room με το δικό σας άλμπουμ, τι περνάει από το μυαλό σας;
Κωνσταντίνος: Είναι μεγάλη μας τιμή που είχαμε και έχουμε την ευκαιρία να συνεργαζόμαστε με ανθρώπους οι οποίοι διαθέτουν τόσο μεγάλη εμπειρία στον χώρο και που έχουν με τη σειρά τους δουλέψει με μερικούς από τους μουσικούς μας ήρωες. Είναι ευλογία για εμάς να μπορούμε να αντλούμε γνώση από τέτοιους ανθρώπους και να μοιραζόμαστε την κοινή μας αγάπη τη μουσική. Για εμάς, λοιπόν, το γεγονός ότι μοιραστήκαμε το ίδιο mastering room με όλους αυτούς τους σπουδαίους καλλιτέχνες είναι μοναδικό.
Το “Without A Trace” κουβαλούσε μια υπαρξιακή, σχεδόν εξομολογητική αύρα. Το επόμενο άλμπουμ, αυτό του 2025, τι φέρνει μαζί του;
Λευτέρης: Το καινούργιο μας άλμπουμ συνεχίζει να κουβαλά την αύρα του “Without A Trace” από πολλές απόψεις. Σίγουρα και αυτό θα έχει υπαρξιακό και εξομολογητικό χαρακτήρα. Ταυτόχρονα, όμως, θα περιέχει και μια γερή δόση προβληματισμού και αγανάκτησης για πολλά κοινωνικά ζητήματα που βιώνουμε στις μέρες μας προβλήματα που, λίγο πολύ, όλοι οι άνθρωποι κουβαλάμε μέσα μας σε κάποιο βαθμό. Σίγουρα είναι ένα πιο “σκληρό” άλμπουμ, με πιο “βαριές” metal ενορχηστρώσεις σε σχέση με το προηγούμενο.
Από τις σκηνές της Ελλάδας μέχρι τα underground venues του εξωτερικού, ποιο live σας «έψησε» πραγματικά ως μπάντα, ποιο σας έκανε να πείτε «Ναι! Θα ζούμε για πάντα πάνω στη σκηνή»;
Γιώργος: Στις 10 Νοεμβρίου 2024 βρισκόμασταν δύο ώρες βόρεια της Τουλούζης, σε ένα μικρό χωριουδάκι που λέγεται Saint-Cyprien-sur-Dourdou, για το τρίτο μας show σε εκείνο το γαλλικό mini tour. Ίσως ήταν από τις πιο μαγευτικές εμπειρίες για τους Misty Route. Βρεθήκαμε σε έναν χώρο και ένα venue που θα μπορούσε κανείς να πει ότι ήταν βγαλμένο από παραμύθι θύμιζε το Shire από το Lord of the Rings. Μπορεί να μην είχε τον καλύτερο ήχο που έχουμε παίξει ποτέ, μπορεί να είχε πολύ λιγότερο κόσμο απ’ ό,τι άλλα live που έχουμε κάνει στο παρελθόν, αλλά το συναίσθημα εκείνης της βραδιάς δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ. Μπορούσες να νιώσεις τη χαρά των ανθρώπων που άκουγαν τη μουσική μας και, μετά από ένα μιάμισης ώρας σετ, δεν μας άφηναν να κατέβουμε από τη σκηνή αν δεν παίζαμε λίγο ακόμα. Ύστερα μαζευτήκαμε όλοι γύρω από μια φωτιά, κάνοντας όμορφες μουσικές συζητήσεις. Γίναμε όλοι μια μεγάλη και όμορφη μουσική οικογένεια. Πραγματικά ευχόμαστε σε κάθε μουσικό να έχει την τύχη να ζήσει κάτι αντίστοιχο με αυτό που ζήσαμε εμείς τότε.
Μέσα στους Misty Route, ποιος τραβά τα νήματα της δημιουργίας; Υπάρχει κάποιος «μαέστρος» που οδηγεί ή όλα κυλούν οργανικά;
Κωσταντίνος: Σίγουρα ο Λευτέρης Σατσάκης έχει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό, καθώς είναι ένας από τους ιδρυτές της μπάντας και είναι εδώ από την πρώτη μέρα. Παίζει κιθάρα και τραγουδά κάτι που έχει μεγάλη βαρύτητα στη σύνθεση νέων κομματιών από ενορχηστρωτική άποψη. Ο ίδιος θα διαφωνούσε λόγω της μετριοφροσύνης του, λέγοντας ότι και οι τρεις συμβάλλουμε εξίσου στη δημιουργία νέου υλικού. Σε έναν βαθμό έτσι είναι ο καθένας βάζει το λιθαράκι και τις ιδέες του για να προκύψει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Το σημαντικό όμως είναι το εξής: Ο Γιώργος δεν γράφει για τον Γιώργο, ο Κώστας δεν γράφει για τον Κώστα και ο Λευτέρης δεν γράφει για τον Λευτέρη αλλά και οι τρεις μας γράφουμε για την “οντότητα” που τόσο αγαπάμε, τους Misty Route.
Σε μια εποχή που όλα μοιάζουν να είναι remix κάποιου άλλου ήχου πόσο δύσκολο είναι να παραμείνεις αυθεντικός, χωρίς να χαθείς στην παραγωγή μαζικής ταυτότητας;
Λευτέρης: Η παρθενογένεση στη μουσική είναι σχεδόν μια ουτοπική σκέψη πλέον. Υπάρχει πάρα πολλή μουσική, πάρα πολλές μπάντες, μεγάλη εξέλιξη της τεχνολογίας που σου επιτρέπει να παράγεις και να μοιράζεσαι τη μουσική σου, “music industry standards” και πολλοί άλλοι παράγοντες που κάνουν τον όρο “αυθεντικός” σχεδόν αδύνατο. Αυτό όμως έχει και μια όμορφη πλευρά οι καλλιτέχνες καλούνται να συνδυάζουν ήδη υπάρχοντες ήχους και είδη, με αποτέλεσμα να συνεχίζουμε να απολαμβάνουμε εξαιρετικές παραγωγές με ποικιλόμορφες μουσικές επιρροές. Γι’ αυτό είναι καλό, όταν ξεκινάς να γράφεις μουσική, να αναρωτηθείς γιατί το κάνεις και να πηγάζει από την ψυχή σου. Και να προσπαθήσεις να το μεταφέρεις στον ακροατή με απόλυτο σεβασμό προς τη μουσική.
Ποιο είναι το πιο “αντι-metal” πράγμα που αγαπάτε να κάνετε όταν δεν είστε πάνω στη σκηνή;
Γιώργος: Δεν ξέρω αν μπορεί να θεωρηθεί “αντι-metal”, αλλά γενικά και οι τρεις μας είμαστε πολύ ήρεμοι άνθρωποι στον τρόπο που περνάμε τον χρόνο μας όταν δεν παίζουμε μουσική. Μας αρέσει να μαζευόμαστε όλοι μαζί, να πειράζουμε ο ένας τον άλλον και να τρώμε ή να απολαμβάνουμε έναν καφέ, συνοδευόμενο από πολλές ώρες συζητήσεων μουσικών και μη.
Αν μπορούσατε να μπείτε για μια μέρα στο μυαλό οποιουδήποτε καλλιτέχνη ζωντανού ή νεκρού ποιον θα επιλέγατε, και τι θα θέλατε να του «κλέψετε»;
Λευτέρης: Σίγουρα έχουμε και οι τρεις πολλούς καλλιτέχνες που θαυμάζουμε και είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε μόνο έναν. Υπάρχουν πάρα πολλά κομμάτια που μας έχουν αγγίξει τόσο πολύ, που θα ευχόμασταν να τα είχαμε γράψει εμείς. Δε θα έλεγα ότι “θα κλέβαμε” κάτι αν μπαίναμε στο μυαλό κάποιου καλλιτέχνη, αλλά σίγουρα θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε τον τρόπο σκέψης του τι τον οδηγεί να γράφει τόσο όμορφη μουσική. Υπάρχουν, για παράδειγμα, iconic σημεία σε πασίγνωστα κομμάτια, όπως το outro του «Deliverance» των Opeth, στα οποία θα ήθελα σαν τρελός να ήμουν εκεί τη στιγμή της γέννησής τους για να δω πως τα σκαρφίστηκαν οι άνθρωποι και κατά πόσο πίστεψαν σε αυτά από την πρώτη στιγμή.
Αν οι Misty Route ήταν μια πόλη, ποια θα ήταν; Και σε ποια γωνιά της θα ήθελες να χαθεί κανείς για να καταλάβει πραγματικά τη μουσική σας;
Κωνσταντίνος: Θα έλεγα το Λονδίνο, καθώς είναι μια πόλη που χρειάζεται χρόνο και ανοιχτό μυαλό για να την ανακαλύψις και να αποδεχτείς τον τρόπο ζωής με τα θετικά και τα αρνητικά του. Οι ρυθμοί του Λονδίνου είναι αρκετά δύσκολοι όπως και η ζωή άλλωστε. Πιο συγκεκριμένα, θα ήθελα κάποιος να “χαθεί” στο Camden Town, όπου μπορείς να δεις ανθρώπους από όλες τις γωνιές του κόσμου να περπατούν στον όμορφο και γεμάτο ζωή δρόμο της αγοράς του Camden. Και εκεί να καταλάβεις πως δεν χρειάζεσαι πολλά για να είσαι ευτυχισμένος.
Στη σκηνή του AN Club θα μοιραστείτε τη βραδιά με μια από τις πιο αγαπημένες μου μπάντες τους Hidden in the Basement και Sevengill. Πόσο σημαντικό είναι αυτό το πνεύμα κοινοτικής αλληλεγγύης μέσα στην underground σκηνή και πόσο σας εμπνέει να συνεχίζετε;
Γιώργος: Η επιλογή μας για το συγκεκριμένο line-up δεν ήταν τυχαία. Οι Hidden in the Basement και οι Sevengill είναι δύο μπάντες που, εκτός από πολύ όμορφη μουσική, αποτελούνται και από απίστευτους ανθρώπους. Είναι μεγάλη μας χαρά και τιμή που θα μοιραστούν τη σκηνή μαζί μας. Ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο επίτευγμα για τους Misty Route ότι μέσα από το πνεύμα της κοινοτικής αλληλεγγύης είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε πολλούς υπέροχους ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο πάθος με εμάς, να συνεργαστούμε μαζί τους και πολλούς από αυτούς πλέον να τους θεωρούμε φίλους μας. Αυτό όχι μόνο είναι το καύσιμο στη μηχανή των Misty Route, αλλά και κάτι πολύ σημαντικό να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον, ειδικά σε μια εποχή που ο διχασμός των ανθρώπων είναι τόσο εύκολος. Hidden in the Basement και Sevengill, λοιπόν… η μουσική τους δεν λέει ψέματα. Σας περιμένουμε στις 22 Νοεμβρίου 2025 να τους απολαύσουμε παρέα.
Όταν τα φώτα σβήνουν, ο ιδρώτας στεγνώνει και το κοινό έχει φύγει τι μένει μέσα σας;
Κωνσταντίνος: Η ακατάπαυστη στήριξη των οικογενειών μας, που με τη σειρά τους έχουν κι εκείνες θυσιάσει πράγματα για να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που αγαπάμε. Το χαμόγελο των συνεργατών μας, μετά από μήνες προετοιμασίας για το επιθυμητό αποτέλεσμα. Και όλους εσάς που μας ακολουθείτε, μας στηρίζετε και μας δείχνετε την αγάπη σας για τη μουσική μας σε κάθε ευκαιρία. Όλοι εσείς διαμορφώνετε τον λόγο που υπάρχουν οι Misty Route, όλοι εσείς ΕΙΣΤΕ οι Misty Route.
