Τι παρακολουθήσαμε το Σάββατο στο ΟΑΚΑ; Τη μεγαλύτερη μπάντα, τουλάχιστον από άποψης εμπορικότητας και επιδραστικότητας που γέννησε ποτέ ο σκληρός ήχος σε ένα από τα μεγαλύτερα και εντυπωσιακότερα show, από άποψης παραγωγής και προσέλευσης που έχει πραγματοποιηθεί σε αυτή τη μικρή γωνιά του πλανήτη. Η επιστροφή των Metallica στη χώρα μας για πέμπτη φορά και 16 χρόνια μετά από την τελευταία συγκλονιστική τους εμφάνιση στη Μαλακάσα, κινητοποίησε πάνω από 90.000 ψυχές (σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε η μπάντα) κάθε ηλικίας.
Οι Metallica έχουν ξεφύγει από το status μιας heavy metal μπάντας. Είναι εδώ και πολλά χρόνια ένα πολιτιστικό φαινόμενο αλλά και μία εταιρία που κόβει απεριόριστο χρήμα και δεν το εννοώ καθόλου μα καθόλου άσχημα. Αν μπορούσαν ας το έκαναν και άλλοι στην τελική. Δεν υπάρχει λόγος να ειρωνευόμαστε από τον καναπέ μας αποκαλώντας τους Λεφτάλικα και άλλα τέτοια γραφικά. Τόσο κοστολογείται η παρακολούθηση ενός show τους, δυστυχώς η ευτυχώς. Ναι, σύμφωνοι, αυτό έχει και τα αρνητικά του, αλλά δυστυχώς η ζωή δεν είναι ποτέ δίκαιη.
Το πόσο σημαντικό ήταν αυτό το event φάνηκε και από τον χρόνο ρεκόρ στον οποίο εξαντλήθηκαν τα εισιτήρια όσο και με τον ντόρο που έγινε όλη την προηγούμενη εβδομάδα σε social media, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές και γενικά σχεδόν παντού ήταν το θέμα συζήτησης και από ανθρώπους που δεν έχουν σχεδόν καμία επαφή με αυτό τον ήχο. Μέχρι και οι τηλεμαϊντανοί ασχολήθηκαν εκτενώς προσπαθώντας να κερδίσουν λίγη ακόμη ακροαματικότητα.
Το Σάββατο βγήκα για κάτι δουλειές το πρωί και η πόλη ήταν λες και ανέπνεε για τη βραδυνή συναυλία. Κόσμος με t-shirts Metallica, αυτοκίνητα με Metallica στη διαπασών στο φανάρι. Και καθώς ξεκινήσαμε για το ΟΑΚΑ τα φαινόμενα αυτά γινόντουσαν εντονότερα και συχνότερα. Στους περιβάλλοντες χώρους του Ολυμπιακού Σταδίου υπήρχε κέφι, προσμονή και ανυπομονησία με κλίμα σχεδόν γιορτινό.
Με την είσοδο στην αρένα τη ματιά μας τράβηξε αμέσως η κυκλική σκηνή με τις 8 οθόνες τοποθετημένες περιμετρικά, και τους Knocked Loose να έχουν αναλάβει το ζέσταμα. Δύσκολο έργο καθώς από τους 90.000 του συγκεκριμένου κοινού -του οποίου μεγάλο ποσοστό ήρθαν για το hype και το Nothing Else Matters- ζήτημα είναι καμιά 300αριά να τους παρακολουθούσαν σε ένα headline show σε κλειστό χώρο. Κάτι το οποίο ευελπιστούμε να συμβεί σύντομα για τους ταχύτατα ανερχόμενους Aμερικανούς.
Σαφώς περισσότεροι γύρισαν τα κεφάλια τους προς τη σκηνή κατά την εμφάνιση των Gojira. Μετά την περσινή μυθική τους εμφάνιση στην Πλατεία Νερού έκαναν ακόμη περισσότερους φίλους στη χώρα μας. Και προσθές απέδειξαν το γιατί. Αρτιότατοι, σφιχτοδεμένοι και με μία λέξη εντυπωσικιακοί. Τους αδίκησε λιγάκι ο ήχος, αλλά δυστυχώς δεν είναι η πρώτη φορά συμβαίνει αυτό σε support act, ειδικά με τόσο μεγάλο headline όνομα. O Joe Duplantier απλά συγκινητικός και με τα λόγια του αλλά και με το t-shirt της συνέλευσης “Όχι μετρό στην πλατεία Εξαρχείων”.
Αυτό που ακολούθησε μετά ήταν το μεγαλύτερο nostalgia act στο μεγαλύτερο heavy metal show on earth. Δύο ώρες και ένα τέταρτο όπου 4 εξηντάρηδες, έδειξαν πως βάζουν κάτω πολλούς νεότερους τους, σε ενέργεια, όρεξη, κέφι. Εγώ ρε μαλάκες είμαι 45 και κάνω στάση στο έβδομο σκαλί. Με ένα greatest (περίπου) hits setlist που ικανοποίησε σχετικούς και άσχετους με τη μπάντα. Με φώτα, με ήχο τούμπανο, με το κλασικό στη συγκεκριμένη περιοδεία Kirk and Rob doodle όπου τιμούν τη μουσική παράδοση της χώρας όπου εμφανίζονται, πέταξαν ένα Ζορμπά και έκλεψαν την παράσταση με Τρύπες (οκ προφανώς κάποιος από το management τους το σφύριξε αλλά still, το προσπάθησαν, θα μπορούσαν να έχουν ξεμπερδέψει με το Ζορμπά).
Με ένα ΟΑΚΑ κυριολεκτικά να σείεται και τις φωνές του κόσμου στο Master of Puppets λογικά να ακούγονται κάτι χιλιόμετρα μακρυά. Με μαντράχαλους στην αρένα να πηδάνε για να πετύχουν τις τεράστιες φουσκωτές μπάλες στο Seek And Destroy. Μια ωραία ατμόσφαιρα. Ένα πολύ όμορφο show από τη μεγαλύτερη heavy metal μπάντα που γέννησε ο πλανήτης. Μακάρι να περάσουν και πάλι από τα μέρη μας. Τα χρόνια περνάνε γρήγορα, και για αυτούς και για εμάς. Εγώ προσωπικά το ένιωσα στο πετσί μου. Κάθε κομμάτι ήταν μια μακρινή ανάμνηση από κάτι. Και αυτό το εισιτήριο της Ριζούπολης στις οθόνες. Ήταν 27 χρόνια πριν, μερικές ημέρες πριν δώσω Πανελλήνιες, τέσσερα στενά κάτω από το σπίτι μου. Προφανώς τίποτα δε θα ξεπεράσει εκείνη την πρώτη φορά.
