Θα αποφύγω τις γραφικότητες και δε θα αναφερθώ στο πόσο ζέστη είχε την Τετάρτη, ή για την αποπνικτική ατμόσφαιρα, και λοιπές κοινοτυπίες. Ας πούμε πως το γεγονός ότι είχα να δω τους Melvins 17 χρόνια ενώ τα support acts Redd Kross & Grandmas House διαφαινόντουσαν άκρως ένδιαφεροντα, ήταν μια ισχυρή αφορμή ώστε να ξεκουνηθώ από το σπίτι (και την υποτυπώδη του δροσιά) και να κατηφορίσω προς το Γκάζι.
Ανταπόκριση: Ζακ Ανανιάδης / Φωτογραφίες: Έλενα Θεοδωροπούλου
Οι Grandmas House, all-girl band από το Bristol της Αγγλίας, άνοιξαν το show ξεκινώντας το σετ τους λίγο πριν τις 8, on schedule. Ο σκοτεινός indie ήχος τους, μπολιασμένος με post-punk και proto-grunge στοιχεία, έδωσαν μια αλλιώτικη νότα στο ευρύτερο vibe της ημέρας. Κομμάτια όπως το ‘Slaughterhouse’ από το τελευταίο τους EP, ή το ‘No Place Like Home’, παρέα με τη βρώμικη/αλήτικη φωνή της τραγουδίστριας/κιθαρίστριας (φέρνοντας λίγο από L7, Babes In Toyland και Brody Dalle) και το όλο weirdo performance της μπάντας, με κέρδισαν. Τα κορίτσια ευχαριστούσαν συνεχώς όλους όσους ήρθαν από νωρίς. Κι όσον αφορά τη προσέλευση κόσμου ήταν πέραν του αναμενόμενου, κι αρκετά ικανοποιητική, θα έλεγα — για opening act και με τέτοια ζέστη.
Κατά τις 9 βγήκαν στη σκηνή οι Redd Kross. Παλαίμαχη alternative/punk/power pop μπάντα από τη Καλιφόρνια και ιδρυθείσα εν έτει 1980, με πολλές προσωπικότητες κατά καιρούς στο ρόστερ της όπως Dez Cadena (Black Flag, Misfits), Ron Reyes (Black Flag), Greg Hetson (Circle Jerks, Bad Religion), Jack Irons (Red Hot Chili Peppers, Pearl Jam). Τα αδέρφια Jeff και Steve McDonald, πλαισιωμένοι από τους Jason Shapiro και Dale Grover (οι μισοί Melvins δηλαδή, μιας και ο Steve είναι ο τρέχων μπασίστας, ενώ για τον Dale Grover δε χρειάζονται συστάσεις…), ξεκίνησαν να μας “φτιάχνουν” με τα power pop anthems τους, γκρουβάροντας χωρίς σταματημό μέχρι το τέλος της εμφάνισής τους. Alternative-punk κομμάτια, με μια υποβόσκουσα γκαραζοσιξτίλα, που ζέσταναν (κι άλλο…) το κοινό εν όψει του main act. Κρατάμε το ανεβαστικό ‘Stay Away From Downtown’, το γκαραζοειδές ’Stunt Queen’, τη διασκευή στο ‘It Won’t Be Long’ από Beatles (οπου και το αφιερώσαν στον Ozzy Osbourne — “…a huge Beatles fan”), το ‘Crazy World’ (διασκευή από Frightwig, με τον Dale να ευχαριστεί τις Grandmas House), αλλά και το μπλέξιμο του ‘I Want You (She’s So Heavy)’ (πάλι Beatles) με το παμπάλαιο ‘Linda Blair’. Οι Redd Kross μας αποχαιρέτησαν, αφήνοντάς μας μ’ έναν δροσερό απόηχο και την προσμονή του ογκόλιθου εν ονόματι Melvins.
Η ώρα ήταν σχεδόν 10 όταν ακούστηκε από τα ηχεία το ‘Rapture’ από Blondie, intro/κάλεσμα των Melvins. Από τη στιγμή που ανέβηκε στη σκηνή η τετράδα από το Seattle (με δύο ντράμερ, όπως παλιά) και από τις πρώτες νότες του ‘Working The Ditch’ μου έπεσε το σαγόνι. Πως γίνεται να παίζουν με την ίδια ζωντάνια και νεύρο όπως το 2008! Ακολούθησε το ‘The Bloated Pope’ με τη νευρική/κολληματική του εισαγωγή, και στα καπάκια το υπερ-heavy ’Never Say You’re Sorry’.
O εμβληματικός Buzz (με την trademark ρόμπα του) να αλωνίζει επί σκηνής κάνοντας τα δικά του, ο Steve McDonald να λικνίζεται με το μπάσο του, και πιο πίσω το παρεάκι των Dale Grover & Coady Willis (High On Fire, Big Business) να στήνουν με τη πρώτη ευκαιρία drum battles μεταξύ τους και να ξεσηκώνουν άπαντες, πράγμα που έκαναν και στο ‘Evil New War God’ — μια επίδειξη συγχρονισμού, δεσίματος και εμπειρίας. Κι ο σλατζοπανήγυρης συνεχίστηκε: ‘A History Of Bad Men’ με Steve στα φωνητικά, το αργόσυρτο doomy ‘Blood Witch’, καθώς και… για κάτσε λίγο, ο ντράμερ των Mastodon δεν είναι αυτός, ο ψηλός με την Ozzy Osbourne τη μπλούζα;
Εντάξει, λέω, αυτά είναι! Οι τύποι ξεμπέρδεψαν με τους Dream Theater κι έσκασαν στην Τεχνόπολη Brann Dailor μαζί με Troy Sanders και τον καινούργιο/session κιθαρίστα τους να δουν τα φιλαράκια τους τους Melvins. Κάποιοι τους πήραν χαμπάρι, ορισμένοι τράβηξαν και φωτογραφίες μαζί τους (όπως κι ο υποφαινόμενος με τον Troy), κι αφού αντάλλαξα καναδυό κουβέντες με τον Brann οι Melvins έχωναν τα ‘Honey Bucket’ και ‘Revolve’. Και χωρίς encore έκλεισαν το σετ κατά τις 11 και κάτι με το ’Night Goat’. Λίγο έπαιξαν, δε λέω, αλλά ήταν more than enough. Άψογος ο ήχος, τρομερές εμφανίσεις από όλες τις μπάντες, ιδανικό τελευταίο λάιβ του καλοκαιριού (για μένα). Άντε να δούμε Melvins και Mastodon σύντομα στη Τεχνόπολη, κάτι που πέταξα στον Troy και ενθουσιάστηκε με την ιδέα. Μωρέ λες;
