Στον κόσμο του heavy ήχου, όπου όλα μοιάζουν να περιστρέφονται γύρω από riffs, ένταση και το μέγεθος της παραμόρφωσης, υπάρχουν λίγα συγκροτήματα που κατάφεραν να φτιάξουν το δικό τους οικοσύστημα. Οι Melvins είναι ακριβώς αυτό: ένα σχήμα τόσο sui generis, τόσο απροσδιόριστο, αλλά και τόσο επιδραστικό, που η πορεία τους μοιάζει σχεδόν ανεξήγητη.
Ξεκινώντας στις αρχές των ’80s από την μικρή πόλη Montesano στην Ουάσινγκτον, ο Buzz Osborne (King Buzzo) και η παρέα του δεν μπήκαν ποτέ σε καλούπια. Έχοντας τις ρίζες τους στο hardcore punk και την ωμή ενέργεια της εποχής, σταδιακά επιβράδυναν τους ρυθμούς, πάχυναν τον ήχο και ξεκίνησαν να χαρτογραφούν ένα νέο, παραμορφωμένο τοπίο — το οποίο αργότερα θα αποτελούσε το θεμέλιο του sludge, doom αλλά και grunge.
Η κυκλοφορία του Gluey Porch Treatments (1987) ήταν ένα σοκ για την underground σκηνή. Σχεδόν unlistenable για τα δεδομένα της εποχής, το άλμπουμ αυτό λειτουργεί ως manifesto για το πώς μπορείς να είσαι heavy χωρίς να βασίζεσαι σε στερεότυπα. Αντίστοιχα, το Houdini (1993), υπό την αιγίδα της Atlantic, έφερε το σχήμα σε πιο mainstream κυκλώματα, χωρίς να θυσιάσει ούτε κόκκο από τον ιδιοσυγκρασιακό τους χαρακτήρα.
Οι Melvins δεν έγιναν ποτέ αληθινά εμπορικοί, όμως η κληρονομιά τους είναι βαθιά ριζωμένη στον κορμό του heavy ήχου. Οι Nirvana τούς λάτρευαν. Ο Kurt Cobain υπήρξε fan, roadie και περιστασιακός συνεργάτης, με τους Melvins να επηρεάζουν εμφανώς τον grunge ήχο της δεκαετίας του ’90. Οι Neurosis, Eyehategod και οι πρώιμοι Mastodon αντλούν άμεσα στοιχεία από τη λασπώδη riffολογία και την ογκώδη ενορχήστρωση των Melvins. Ο Mike Patton τοuς θεωρεί “καθηγητές”, και δεν είναι τυχαίο ότι οι Fantômas (στους οποίους συμμετείχε και ο Buzzo) έχουν κάτι από την ανορθόδοξη προσέγγισή τους.
Μετρώντας πάνω από 30 άλμπουμ, αμέτρητα EP, split, live, παράλληλα projects και πειραματικές κυκλοφορίες, το συγκρότημα δεν σταμάτησε ποτέ να εξελίσσεται. Τρίχορδα riffs, παράλογοι ρυθμοί, θορυβώδη ξεσπάσματα, μινιμαλιστικές παραφωνίες, βρώμικες μπασογραμμές και επιτηδευμένος θόρυβος είναι μόνο μερικά από τα όπλα τους. Είναι sludge; Είναι avant-metal; Είναι noise rock; Είναι όλα αυτά και κανένα ταυτόχρονα.
Το legacy των Melvins βρίσκεται στη διάρρηξη των ορίων. Πριν τους Sleep, πριν τους Sunn O))), πριν οι λέξεις “drone” και “doom” μπουν στα playlists, οι Melvins φώναζαν αργά, έντονα και… ειρωνικά. Μια μπάντα που ποτέ δεν σε άφησε να καταλάβεις αν είναι σοβαροί ή απλά τρολάρουν το metal. Και κάπου εκεί, ακριβώς σε αυτή τη σύγχυση, κρύβεται και η μαγεία τους.
Οι Melvins μας θύμισαν ότι η βαρύτητα δεν έχει ταχύτητα και ότι ο θόρυβος μπορεί να είναι δομημένος με όρους τέχνης. Χωρίς εκείνους, ο σκληρός ήχος του σήμερα δεν θα ήταν ίδιος. Δεν θα ήταν τόσο ελεύθερος.
