Οι Mélancolia αποτελούν νέο αίμα στο metal και οι πρώτες ενδείξεις φανερώνουν ότι θα μας απασχολήσουν έντονα πολύ σύντομα. Είναι μια ανερχόμενη δύναμη, κάτι που είχε καταλάβει ήδη πριν από δύο χρόνια η Nuclear Blast με το debut album τους, εντάσσοντάς τους στο roster της. Φέτος η παρέα από την Αυστραλία επέστρεψε με τη δεύτερη ολοκληρωμένη δουλειά της, το “random.access.misery”, ανεβάζοντας τον πήχη αισθητά πιο ψηλά και κάνοντας σαφές ότι πολλά βλέμματα θα στραφούν επάνω τους.
Αυτό που συναντάς στον δίσκο είναι κάτι φρέσκο και ταυτόχρονα αρρωστημένο. Κάτι που το νιώθεις ήδη από μια γρήγορη ματιά στο εξώφυλλο και τους περίεργους τίτλους των κομματιών. Προσωπικά, μου προκάλεσε εκείνο το σοκ και τον αιφνιδιασμό που είχα βιώσει με τα “Forever” και “Underoath” των Code Orange. Όχι λόγω ηχητικής συγγένειας, αλλά λόγω της ίδιας αιχμηρής και επιθετικής προσέγγισης. Οι Mélancolia έχουν πάρει τη βαριά πλευρά του nu metal, την έχουν παντρέψει με το deathcore και τα έχουν βουτήξει όλα σε μια κατάμαυρη, πνιγηρή ατμόσφαιρα. Για να το πούμε πιο απλά, η παράνοια των δύο πρώτων Slipknot, τα shoegaze στοιχεία των Deftones και η απόκοσμη αισθητική των Lorna Shore, όλα αναμειγμένα σε μια δηλητηριώδη ένωση. Δεν είναι τυχαίο ότι στο κομμάτι “Picking Bags” πετάνε και μια έμμεση αναφορά στους Slipknot, παραλλάσσοντας τον στίχο σε “noises noises, still people make noises till the make me sick”.
Το ίδιο το συγκρότημα χαρακτηρίζει τον ήχο του ως blackened nu metal, και όσο προχωράει ο δίσκος αυτό βγάζει νόημα. Πέρα από τις χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες που βγάζουν πολλά γούστα, είναι τα φωνητικά που καθοδηγούν την όλη εμπειρία. Ο Alex Hill πίσω από το μικρόφωνο κάνει παπάδες. Από βαθιά growls και δαιμονισμένα screams μέχρι αέρινα καθαρά φωνητικά. Μέχρι και pig squeals ξεπηδούν στο κλείσιμο του “ALL_IS_RUST” και στο “RoseBloomWrist”. Μιλάμε για έναν ικανότατο frontman που δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης.
Και οι δέκα συνθέσεις έχουν κάτι να σου πουν και ακούγονται με την ίδια ευκολία. Εγώ ξεχώρισα λίγο περισσότερο το εναρκτήριο “ALL_IS_RUST”, που συνοψίζει την αρρώστια και το σκοτάδι που έρχεται μετά, το “Lithia”, το οποίο ισορροπεί αριστοτεχνικά ανάμεσα σε καθαρά φωνητικά και ακραία ξεσπάσματα, και το “Cold Now”, όπου τα blast beats, τα scratches και τα riffs πετάνε το μπαλάκι το ένα στο άλλο διαρκώς.
Το “random.access.misery” είναι ένα album που φέρνει κάτι φρέσκο και διαφορετικό, παρότι είναι χτισμένο με γνώριμα εργαλεία. Οι Mélancolia δεν ανακαλύπτουν τον τροχό, αλλά τον γυρίζουν με μανία προς μια κατεύθυνση που λίγοι τολμούν. Αν αυτός είναι μόνο ο δεύτερος σταθμός τους, τότε το ταξίδι που έχουν μπροστά τους προμηνύεται εξαιρετικά σκοτεινό, αλλά και εξαιρετικά συναρπαστικό.
