Δέκατο έβδομο, και τελευταίο σύμφωνα με τον Dave Mustaine, album για τους Αμερικάνους thrashers και ως τέτοιο επωμίζεται διπλό και δύσκολο ρόλο. Να δώσει μία πλήρη εικόνα της πορείας της μπάντας μέχρι σήμερα αλλά και να ακουστεί αυτόφωτο και με δική του ουσία. Οι ρόλοι αυτοί είναι δύσκολοι καθώς μιλάμε για μία δισκογραφική καριέρα 40 και πλέον ετών.
Τα τέσσερα singles που προηγήθηκαν της κυκλοφορίας του album μας προετοίμαζαν για κάτι δυναμικό που θα πάρει κεφάλια και θα δείξει στους νεότερους «πως γίνεται η δουλειά». Το εισαγωγικό “Tipping Point” είναι ένας thrash δυναμίτης, το “I Don’t Care” «ζέχνει» εφηβική ενέργεια (τσεκάρετε και το φοβερό βίντεο κλιπ), ενώ το “Let There Be Shred” επιδεικνύει τις εκπληκτικές κιθαριστικές δυνατότητες του Φινλανδού Teemu Mäntysaari που σε αφήνει με το στόμα ανοικτό. Η πρώτη «πλευρά» του δίσκου συμπληρώνεται από τα μελωδικά “Puppet Parade” και “Hey, God?!” που μας ταξιδεύουν στις εποχές των album Youthanasia (1994) και Countdown to Extinction (1992) αντίστοιχα.
Δυστυχώς στη συνέχεια το επίπεδο του υλικού πέφτει κατακόρυφα. Τα κομμάτια που ακολουθούν φαίνονται μη δουλεμένα αρκετά, καταλήγοντας σε ένα αποτέλεσμα καταδικασμένο στη λήθη. Υπάρχουν κάποιες ιδέες εδώ κι εκεί που, αξίζουν ακρόασης αλλά δεν φτάνουν να στηρίξουν το τελικό αποτέλεσμα. Το γεγονός ότι ο Mega–Dave ακούγεται πιο αδύναμος και γερασμένος από ποτέ κάνει τα πράγματα χειρότερα ενώ η εξαιρετική παραγωγή και τα πραγματικά όμορφα solos δεν σώζουν την κατάσταση. Το δε “The Last Note” που αναλαμβάνει το δύσκολο ρόλο του κλεισίματος αυτής της τεράστιας δισκογραφίας δεν ανταποκρίνεται στο συναισθηματικό του βάρος και ακούγεται μάλλον cringey.
To “Megadeth”, αν απομονωθεί από το σκηνικό του «τελευταίου album» ακούγεται εξαιρετικά μέτριο και άνισο, σίγουρα κατώτερο από τα δύο προηγούμενα. Ίσως να χρειαζόταν χρόνο να δουλευτεί περισσότερο ώστε να μην αποτελέσει απλώς το έναυσμα για την τελευταία τριετή(!), κατά δήλωση του Mustaine, περιοδεία της μπάντας.
Υ.Γ.: Συνήθως δεν κάνω κριτική σε bonus tracks. Επειδή έγινε σκόπιμα πολύς ντόρος για τη “διασκευή” στο “Ride the Lightning”, πρέπει να πω ότι ακούγεται μάλλον σαν κακόγουστο αστείο.
