Παρασκευή βράδυ με το jazz/punk κουαρτέτο των Maruja και τους Tramhaus παρέα τους στη πόλη σημαίνει πως το σχέδιο σου για σπίτι-σουβλάκι-σειρά στην TV πάει επι τόπου περίπατο. Αν και τα events του περασμένου Σ/Κ ήταν κάμποσα εκεί έξω, η επίσκεψη των εκρηκτικών Βρετανών είναι ένα άχαστο ραντεβού. Πήγαμε λοιπόν να το γλεντήσουμε, μα τελικά μας γλέντησαν αυτοί. Ένας μικρός θρίαμβος και πάλι. Ας το πιάσουμε όμως απο την αρχή.
Ανταπόκριση: Πάνος Παναγιωτόπουλος / Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου (πλήρες photostory εδώ)
Όσο και αν προσπάθησε το παρθενικό album των Tramhaus να αιχμαλωτίσει στα αυλάκια του την ωμή νεανική ενέργεια τους, η θέαση του Ολλανδικού group επί σκηνής είναι μακράν μία πολύ πιο απολαυστική υπόθεση. Χωρίς ιδιαίτερες αρτιστικές πινελιές και τεχνικές εξυπνάδες στον ήχο τους, οι πιτσιρικάδες καταφέρνουν μια post-punk-in-your-face επίθεση, με όσο attitude χρειάζεται ένα group για να μείνει στη σφαίρα του γνήσιου (και όχι του γραφικού). Με απλές και ωραίες συνθέσεις, οι Tramhaus κέρδισαν και πάλι το κοινό τους, βάζοντας πλώρη για μια καλή θέση στη λίστα με τους αγαπημένους μας μουσικούς μουσαφίρηδες. Ωραίος ήχος, πιασάρικα tracks, παιχταράς drummer, γκαρίδες τόσο-όσο, τι άλλο να ζητήσει κανείς για να απολαύσει μια όμορφη βραδιά; Τζαζ;
Ναι, οι Maruja έχουν καταφέρει να βολέψουν jazz/post rock μοτίβα σε ένα κατά τόπους aggressive α λα rage against the machine πλαίσιο που στάζει παθιασμένη βρετανίλα και χορευτικά beats που σου κόβουν την ανάσα. Αρκετά ψαρωτικοί μα εξαιρετικά ταλαντούχοι (όσο και αν προσπαθούν να μοστράρουν ένα πιο τσογλανέ λουκ) και με μια καλοδουλεμένη σκηνική παρουσία που θα ζήλευαν ακόμη και οι πιο ελιτιστές των συναυλιακών δρώμενων, αυτοί οι βρετανοί είναι επιτέλους Η ΦΑΣΗ ανάμεσα στον σωρό απο τα δεκάδες σχήματα art punk/post punk -γουατέβερ- που στοιβάζονται για δέκα λεπτά φήμης εκεί έξω.
Με ένα κοινό να ακολουθεί σε κάθε μπάχαλο (“Bloodsport”, “Ttenches”,”Break The Tension”), να ανατριχιάζει τις κατάλληλες στιγμές (“Saoirse”, “Look Down On Us”) , να κάνει ταπ-ταπ στην πλάτη του ταλαίπωρου που έτρεχε να φτιάξει ένα μικρόφωνο που δεν δούλευε (ακούσαμε το “Zeitgeist” και σε instrumental version παρακαλώ), να αγκαλιάζεται με αγνώστους, να κάνει χώρο για να χαθεί μέσα του -ή να κάνει crowdsurfing, ανάλογα- ο σαξοφωνίστας και να σηκώνει τη γροθιά του για το σύνθημα που όλους μας ενώνει (όχι αυτό για τους μπάτσους, μα αυτό για την ελευθερία των λαών), οι Maruja είναι βεβαίως το next big thing. Ίσως όχι στο πλαίσιο του “μεγάλου mainstream group” που θα γεμίσει εξώφυλλα περιοδικών κσι online feeds, μα απο αυτά που χτίζουν συνεχώς ένα δυναμικό fan base.
Εντυπωσιακοί όπως πάντα, οι Maruja έχουν εισβάλλει για τα καλά στη συναυλιακή μας κανονικότητα με ένα αξιοθαύμαστο genre blending υλικό που καταφέρνει να προσελκύει συνεχώς ένα ασύμμετρο (και διαφόρων μουσικών καταβολών) κοινό και να το φέρνει στα μέτρα του κάθε φορά που πατάει το πόδι του στη σκηνή. Και αυτό απο μόνο του είναι μια επιτυχία. Ωστόσο, έχουν και κομματάρες ε.
