Λίγο-πολύ ό,τι πιο ενδιαφέρον είχε να παρουσιάσει η ανεξάρτητη βρετανική σκηνή τα τελευταία χρόνια ξεπήδησε από τη λεγόμενη σκηνή του Windmill, του εμβληματικού, λόγω αυτού ακριβώς του γεγονότος, συναυλιακού χώρου στο Brixton του Λονδίνου, είτε πρόκειται για την τελευταία post-punk ανα-αναβίωση που διανύουμε, είτε για τα σχήματα που με αφορμή ή αφετηρία αυτή έδρασαν στον ευρύτερο indie-rock χώρο ή ακολούθησαν πιο περιπετειώδεις ηχητικά ατραπούς.
Ανάμεσα στους δεύτερους, κανένα μέχρι στιγμής σχήμα δεν είχε καταφέρει να δημιουργήσει τόσο σούσουρο και προσμονή στο κοινό όσο ή παρέα των Harry Wilkinson (κιθάρα και φωνητικά), Joe Carroll (σαξόφωνο), Matt Buonaccorsi (μπάσο) and Jacob Hayes (τύμπανα) από το Μάντσεστερ πριν καν κυκλοφορήσει κάποιο ντεμπούτο άλμπουμ.
Οι Maruja (“Κατίνα”, με την υποτιμητική σημασία, στα ισπανικά) όμως από κυκλοφορίας του EP “Knocknarea” που έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία πριν δύο χρόνια, και ακόμη περισσότερο με τις εκρηκτικές ζωντανές εμφανίσεις που ακολούθησαν, και που κάποιοι είχαμε την τύχη να ζήσουμε πέρυσι από κοντά στην Αθήνα, απέκτησαν κάτι σαν μυθικό status στο underground.
Μπορεί το ντεμπούτο αυτό να καθυστέρησε συγκριτικά, αφού ήρθε περίπου 10 χρόνια από ιδρύσεως των Maruja, όμως όπως και των windmill-ικών τους συνοδοιπόρων Black Midi (με το “Schlagenheim”) και Black Country New Road (με το “For The First Time”) το “Pain To Power” θα μνημονεύεται ανάμεσα στις σημαντικότερες κυκλοφορίες που μας χάρισαν οι βρετανικές νήσοι από αλλαγής της χιλιετίας.
Δεν είναι μόνο ο τρόπος που η παρέα από το Μάντσεστερ κινείται με ευχέρεια κι ευελιξία μεταξύ δίκαιης οργής σαν άλλοι Rage Against The Machine -με τον Wilkinson να φτύνει τους στίχους με το χαρακτηριστικό του sprachensang, όχι πολύ μακριά από το rapάρισμα του Zach De La Rocha- στις πιο λυσσαλέες κορυφώσεις και τις groovy, επιδιδόμενοι σε βαριά κι ασήκωτα post-hardcore breakdown στιγμές, στα εξίσου ισχυρής τεκτονικής δύναμης αλλά στοχαστικότερα post-rock τους περάσματα, όταν η μουσική τους φαντάζει σαν αποτέλεσμα αυτοσχεδιαστικού jazz session των Swans, αλλά ακόμη περισσότερο το επίκαιρο του μυνηματος που κυρήττουν.
Χωρίς να χαρίζουν κάστανα στις διάφορες δομές εξουσίας που αποξενώνουν και καταπιέζουν (ή και χειρότερα) σε όλα τα πλάτη και μήκη του κόσμου, καλούν ευθέως σε ενεργή αντιπαράθεση κι αντίσταση, με την αγάπη λύχνο κι οδηγό μέσα στο σκοτάδι του μίσους που γεννά ο φόβος που κυριαρχεί γύρω μας.
