Το βράδυ του Σαββάτου στο Arch Club ήταν ξεκάθαρα αφιερωμένο στο hardcore. Τέσσερα συγκροτήματα με διαφορετικές αφετηρίες αλλά με κοινό σημείο αναφοράς έναν ήχο άμεσο και επιθετικό, ανέβηκαν στη σκηνή και τα έκαναν όλα με μια ανάσα. Με τους βετεράνους Madball να έχουν τον ρόλο των οικοδεσποτών και τους Desolated, Combust και Expectations να συμπληρώνουν το line up, η βραδιά δεν άφησε πολλά περιθώρια για ανάσες. Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.
Ανταπόκριση: Πάνος Κουτσουράδης
Με καθυστέρηση 30 λεπτών από την προγραμματισμένη ώρα έναρξης, οι Expectations από τη γειτονική Βουλγαρία πάτησαν πόδι στο σανίδι και ανέλαβαν να ανοίξουν το hardcore party. Προσωπικά δεν είχα έρθει σε επαφή με τη μουσική τους μέχρι τότε, αλλά τα 20 λεπτά που είχαν στη διάθεσή τους ήταν αρκετά για να με κερδίσουν. Και σίγουρα δεν ήμουν ο μόνος. Κινούμενοι στη μελωδική πλευρά του hardcore, με δυναμικά riffs και refrains που μένουν στο μυαλό, έφεραν σε αρκετά σημεία στον νου τους Stick To Your Guns, χωρίς να χάνουν τη δική τους ταυτότητα. Η εμφάνισή τους ήταν κάτι παραπάνω από τίμια, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς τον περιορισμένο χρόνο που είχαν και ότι ο κόσμος που βρισκόταν εκείνη την ώρα στο venue με το ζόρι συμπληρώνανε σε αριθμό δύο ενδεκάδες ποδοσφαίρου.
Επόμενοι στη σειρά οι Combust, οι οποίοι μπήκαν στη σκηνή με διάθεση headliner, παρότι είχαν και αυτοί μόλις 20-25 λεπτά στη διάθεσή τους. Ο κόσμος ήταν πλέον αισθητά περισσότερος σε σχέση με την εμφάνιση των Expectations και είχε αρχίσει να μαζεύεται μπροστά, με τις πρώτες φάπες να πέφτουν με το «καλησπέρα». Από τις εναρκτήριες νότες, οι Νεοϋορκέζοι έβαλαν το κοινό σε hardcore ρυθμούς, με την κινητικότητα στις πρώτες γραμμές να αυξάνεται όσο περνούσε η ώρα και τα σπρωξίματα να αποκτούν όλο και μεγαλύτερη ένταση.
Δυνατοί ρυθμοί, riffs – ξυράφια και η χαρακτηριστική αλητεία της Νέας Υόρκης αποτέλεσαν τα βασικά συστατικά μιας εμφάνισης που δεν άφησε πολλά περιθώρια αμφισβήτησης. Τα “Belly of the Beast” και “NYHC” ξεχώρισαν μέσα στο σύντομο set τους, δίνοντας δύο από τις πιο ισοπεδωτικές στιγμές ολόκληρου του live. Οι Combust παρέδωσαν ένα πραγματικά in your face setlist, το οποίο θα μπορούσε να αφήσει ακόμη καλύτερες εντυπώσεις αν ο frontman δεν αποχωρούσε από τη σκηνή εμφανώς εκνευρισμένος, χωρίς να ξέρουμε τι είχε προηγηθεί.
Τη σκυτάλη μετά πήραν οι Desolated συνεχίζοντας ακριβώς από εκεί που μας σταμάτησαν οι Combust, αλλά με σαφώς πιο beatdown διάθεση. Η ένταση, πάντως, δεν έπεσε ούτε στιγμή, με τους Βρετανούς να ποντάρουν σε βαριά και ασήκωτα riffs, ογκώδη breakdowns και έναν ήχο που έμοιαζε φτιαγμένος για τις συνθήκες που επικρατούσαν μπροστά στη σκηνή. Τους είχα ξαναδεί πριν 2-3 χρόνια ως support στους Comeback Kid, όμως αυτή τη φορά η παρουσία τους ήταν αρκετά επίπεδα πιο πάνω. Πιο δεμένοι και πιο τσαμπουκαλεμένοι έδειξαν ότι μπορούν με ευκολία να διαχειριστούν τον ήχο τους με τρόπο που δεν αφήνει περιθώρια χαλάρωσης.
Το ταβερνόξυλο, όχι μόνο δε μειώθηκε, αλλά όσο περνούσε η ώρα γινόταν όλο και πιο έντονο με τα “Death by my Side”, “Suffering” και “Therapy” να προκαλούν τον κακό χαμό. Κατάφεραν με χαρακτηριστική άνεση να κρατήσουν τον πήχη στα ύψη, δίνοντας μια εμφάνιση που επιβεβαίωσε πως το beatdown hardcore, όταν αποδίδεται με την απαραίτητη ένταση και ακρίβεια, δε χρειάζεται πολλά περισσότερα για να κάνει τη δουλειά του.
Με τον χώρο πλέον να έχει γεμίσει με καπέλα, ήρθε η στιγμή των Madball να παραδώσουν μαθήματα βίας. Οι Νεοϋορκέζοι ανέβηκαν στη σκηνή υπό τους ήχους hip hop και χωρίς πολλά λόγια και περιττές εισαγωγές, έδειξαν αμέσως τις άγριες διαθέσεις τους με το “HeavenHell”. Δύσκολα θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο ξεκίνημα από αυτό. Ό,τι είχε μείνει όρθιο μέχρι εκείνη τη στιγμή, άρχισε να δοκιμάζεται από τις πρώτες κιόλας νότες, με την ένταση να ανεβαίνει ξανά στο κόκκινο και τους Madball να πυροβολούν ακατάπαυστα.
Το setlist κινήθηκε όπως ακριβώς θα ήθελε κανείς, κάνοντας μια γρήγορη διαδρομή στη δισκογραφία τους. Τα “Set it off”, “Pride”, “Get Out” και “For My Enemies” αποτέλεσαν αναμενόμενα μερικές από τις κορυφαίες στιγμές, με τα stage dives και τα sing alongs να διαδέχονται το ένα το άλλο. Ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε παράλληλα η ανταπόκριση στο νεότερο υλικό τους, καθώς τα καινούρια κομμάτια αντιμετωπίστηκαν με τον ίδιο ενθουσιασμό που συνόδευε τους παλαιότερους ύμνους τους. Και αυτό λέει πολλά για μια μπάντα που, παρά τις δεκαετίες που κουβαλά στην πλάτη της, δεν στηρίζεται αποκλειστικά στη νοσταλγία για να κρατήσει το κοινό με το μέρος της.
Για περίπου 50 λεπτά οι Madball ήταν ασταμάτητοι, μοιράζοντας πόνο και υπενθυμίζοντας πως είναι μια μπάντα που συνεχίζει ακάθεκτη χωρίς να έχει χάσει ποτέ την ταυτότητά της. Όλα τα μέλη, παλιά και νέα, είχαν άψογη απόδοση λες και περνάνε δεύτερη εφηβεία. Εκείνος, όμως, που ξεχώρισε λίγο παραπάνω ήταν ο Freddy Cricien. Με ενέργεια που θα ζήλευαν πολλοί συνάδελφοί του, πηγαινοερχόταν στη σκηνή, χοροπηδούσε, ξεσήκωνε το κοινό και έδειχνε να απολαμβάνει με τη ψυχή του το κάθε δευτερόλεπτο. Η αλληλεπίδρασή του με τον κόσμο ήταν εξαιρετική, χωρίς να μοιάζει επιτηδευμένη ή “μηχανική”. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται ένα μεγάλο μέρος της δύναμης των Madball.
Στο τέλος της βραδιάς αυτό που έμεινε ήταν η αίσθηση ότι το hardcore παραμένει μια ζωντανή σκηνή, με παλιούς γνώριμους να εξακολουθούν να έχουν πράγματα να πουν και νεότερα ονόματα να διεκδικούν τη θέση τους. Οι Madball, φυσικά, είχαν τον τελευταίο λόγο υπενθυμίζοντας πως η εμπειρία από μόνη της δεν αρκεί, αν δεν συνοδεύεται από την ίδια την διάθεση να τα δώσεις όλα και να ιδρώσεις τη φανέλα.
