Ενδέκατο album για τους Machine Head και πρώτο με τους κυρίους Matt Alston και Reece Scruggs σε τύμπανα και κιθάρα αντίστοιχα. Τι λέει λοιπόν το Unatoned; Χμμμμ.
Δεν νομίζω ότι έχουμε να πούμε πάρα πολλά πράγματα σύντροφοι. Σε αυτούς που αρέσει η τελευταία περίοδος των Machine Head – θα βάλω συμβατικά από το “Bloodstone & Diamonds” του ’14 για να συνεννοηθούμε – νομίζω θα αρέσει και το “Unatoned”. Αλλά ακόμα και αν αφήσουμε τις όποιες στυλιστικές επιλογές, γιατί οι Machine Head στο κάτω-κάτω αυτό θέλουν να παίξουν και δε θα μας ζητήσουνε και την άδεια, νομίζω ότι ο δίσκος είναι σε γενικές γραμμές κάπως ανισομερής. Καλά τα τρία single “These Scars Won’t Define Us”, “Unbound”, και “Bonescraper” – με το δεύτερο να είναι μάλλον το πιο αδύναμο από τα τρία – αλλά τα υπόλοιπα κομμάτια είναι μάλλον λίγο hit or miss. Πότε βρίσκουν στόχο και πότε όχι, και αυτό συχνά συμβαίνει ακόμα και μέσα στο ίδιο κομμάτι.
Έχει πολλά και πολύ ωραία riff ο δίσκος; Ω ναι, ξεκάθαρα, κυριολεκτικά είναι γεμάτος. Αλλά βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου Rob, θες να βάζεις φωνητικές μελωδίες, κάτι σου κάνει αυτή η εναλλαγή σκληρότητας και μελωδικότητας, ωραία. Δε θα σε μάθουμε τώρα, πάντα το έκανες. Βρες το λίγο ρε γαμώτο, γιατί στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου οι μελωδικές σου γραμμές είναι προβλέψιμες και κουρασμένες, και αν ήθελα να γίνω λίγο κακός θα έλεγα και ότι είναι πράγματα που ακούγαμε σχεδόν απαράλλαχτα πριν από είκοσι χρόνια… Δηλαδή στο “Bonescraper” πώς το κάνεις, γιατί στο “Atomic Revelations” που μπάζεις το δίσκο δε μπορείς; Ξεκινάς με ένα υπέροχο couplet, και μετά συνεχίζεις με το πιο τεμπέλικο refrain που έχω ακούσει εδώ και πολύ πολύ καιρό…
Τέλος πάντων, νομίζω το πιάνετε το νόημα. Δε μου πάει να πω κακό δίσκο το “Unatoned”, έχει καλές και μερικές – λίγες – πολύ καλές στιγμές, αλλά έχει και πολλά πράγματα που εμένα μου ακούγονται κάπως διαδικαστικά. Και αυτό με αφήνει με μια αίσθηση χαμένης ευκαιρίας, σαν ο δίσκος να μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος. Γαμώτο…
