Σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς, το Love ‘n’ Peace Festival παραμένει μια σταθερά γεμάτη χρώμα, ιδανικά και μουσική. Γεννημένο από το πάθος για τα ξέφρενα πάρτι της δεκαετίας του ’80 και βαφτισμένο κάτω από τα αστέρια της Μαλακάσας, το φεστιβάλ δεν είναι απλώς μια συναυλία, είναι μια εμπειρία. Χωρίς χορηγούς, χωρίς φίλτρα και «approvals», με μόνο οδηγό την αυθεντικότητα και τον σεβασμό στη φύση, η διοργάνωση θυμίζει περισσότερο οικογενειακή γιορτή παρά event. Φέτος, με soundtrack από Screaming Fly, Birds of Vale, The Ruckus Habit και Narcosis, αλλά και έναν ύμνο που μυρίζει ’70s και αγκαλιάζει την εποχή μας, το Love ‘n’ Peace είναι μια επιστροφή σε αυτά που δεν αγοράζονται. Μια μουσική «πέτρα», όχι διαμάντι, που ακτινοβολεί από καθαρή πρόθεση. Ο Σταύρος Θεοφιλόπουλος, οι μπάντες και όλοι όσοι συμμετέχουν στήνουν κάθε Ιούλη μια γιορτή για όσους ακόμα πιστεύουν πως, χωρίς αγάπη, δεν υπάρχει ειρήνη.
Καλώς ήρθατε στο RockinAthens Love ‘n’ Peace! Το όνομα είναι εμβληματικό και γεμάτο vibes από τα ’60s. Ποια ανάγκη γέννησε το φεστιβάλ και τι σημαίνει στ’ αλήθεια αυτό το “love” και το “peace” στη σημερινή εποχή;
ΣΤΑΥΡΟΣ: Όλα ξεκίνησαν στη Μαλακάσα τον Ιούνιο του 1981, σαν καλοκαιρινή συνέχεια των θρυλικών πάρτι της Φωκίωνος Νέγρη και ως μια μουσική απόδραση από το καυτό καμίνι της μεγαλούπολης. Στην αρχή, με αυτοσχέδια στερεοφωνικά, κιθάρες, σάντουιτς, χύμα κρασί και τρελό κέφι για χορό με τα καλύτερα της rock του τότε… Τα χρόνια πέρασαν, αλλά η δίψα για ξέφρενα πάρτι παρέμεινε άσβεστη και η αναβίωση του θρυλικού καλοκαιρινού πάρτι στη Μαλακάσα ήταν θέμα χρόνου. Έτσι λοιπόν, στις 31 Μαΐου 2014, με τη συμβολή τριών καταπληκτικών συγκροτημάτων και την παρουσία παλιών και νέων φίλων, βαπτίσαμε, εν μέσω τρελού χορού και κεφιού, αυτή την πετυχημένη αναβίωση “Love ‘n’ Peace Festival” και υποσχεθήκαμε κάθε χρόνο να το κάνουμε μεγαλύτερο και καλύτερο.
Πολλοί μας ρωτάνε γιατί Love ‘n’ Peace και όχι Peace ‘n’ Love (που είναι και πιο κλισέ από τα ’60s), και η απάντησή μας είναι ξεκάθαρη. Αν δεν μάθεις τι είναι η αγάπη πρώτα και δεν μάθεις να αγαπάς, το να επιζητάς την ειρήνη χωρίς ν’ αγαπάς και ν’ αγαπιέσαι είναι ματαιότητα.
Ακούγεται σαν καλά κρυμμένο διαμάντι. Γιατί κρατάτε το φεστιβάλ “κάτω από τα ραντάρ”; Είναι συνειδητή επιλογή ή underground κατά τύχη
ΣΤΑΥΡΟΣ: Δεν θα χαρακτήριζα το φεστιβάλ μας σαν «κρυμμένο διαμάντι», γιατί είναι τόσο φανερό και ανοιχτό που ο περισσότερος κόσμος απλώς δεν το «βλέπει», αφού περνάει έξω από τα φίλτρα των «γνωστών καναλιών» προώθησης και μοιάζει σαν να μην υπάρχει. Επίσης, δεν πρόκειται για «διαμάντι», αλλά για μια απλή μουσική «πέτρα» που φαντάζει μαγική λόγω των αγνών συναισθημάτων που το ορίζουν και δεν παράγει υλική υπεραξία όπως τα διαμάντια.
Ο ύμνος του Love ‘n’ Peace Festival έχει μόλις βγει. Ποια είναι η ιστορία πίσω απ’ αυτό το track και ποιος έβαλε φωτιά πρώτος στο μικρόφωνο;
ΣΤΑΥΡΟΣ: Ο ομώνυμος ύμνος του φεστιβάλ Love ‘n’ Peace κυκλοφόρησε στις 25 Ιουνίου και είναι η πραγμάτωση μιας βαθιάς επιθυμίας μας να αφήσουμε ένα όμορφο μουσικό αποτύπωμα στο φεστιβάλ, που να εκφράζει το πνεύμα και τα ιδανικά του. Ο θρυλικός συνιδρυτής, κιθαρίστας και τραγουδιστής των Πελόμα Μποκιού, Νίκος Δαπέρης, μαζί με τον γιο του Αλέξη Δαπέρη (τραγουδιστή και κιθαρίστα του βρετανικού γκρουπ Everafter) ανέλαβαν να μετουσιώσουν την ιδέα μου σε τραγούδι. Με τη βοήθεια των Γιώργου Στεφανάκη στα Hammond, Al Dupree στα ντραμς, Μαρκέλλας Παναγιώτου στα δεύτερα φωνητικά και του Σταύρου Θεοφιλόπουλου στο φλάουτο, γεννήθηκε ένα τραγούδι με βαθιές ρίζες στα ’70s που κλείνει το μάτι με νόημα στα επίκαιρα προβλήματα του κόσμου μας. Ένα τραγούδι που ήδη αγαπήθηκε απ’ όλους μας και ευελπιστούμε κάθε χρόνο μια μπάντα να το διασκευάζει στη σκηνή του φεστιβάλ με τον δικό της τρόπο.
“Love ‘n’ Peace” – https://www.youtube.com/watch?v=bLSJ7MItqqM
Τέσσερις μπάντες, τέσσερα σύμπαντα. Τι ενώνει πραγματικά τους Screaming Fly, Birds of Vale, Ruckus Habit και Narcosis, πέρα από τα decibel;
ΣΤΑΥΡΟΣ: Κάθε χρόνο, το στοίχημά μας είναι να δημιουργήσουμε, ενώνοντας τους ιδιόμορφους ήχους τεσσάρων συγκροτημάτων από το ευρύτερο φάσμα της ροκ, ένα μοναδικό σύνολο, που σε συνδυασμό με τον μοναδικό σε ηχητική και θετική αύρα χώρο, να προσφέρει σε κοινό, μουσικούς και φυσικά και σε εμάς που το διοργανώνουμε, μια Love ‘n’ Peace εμπειρία (και όποιος έχει έρθει, καταλαβαίνει).
Η αφίσα γράφει “Η πόρτα ανοίγει στις 19:00, το show στις 20:30”. Τι πρέπει να περιμένει κάποιος που θα περάσει αυτή την πόρτα για πρώτη φορά;
ΣΤΑΥΡΟΣ: Ο χώρος είναι περιφραγμένος, αλλά δεν έχεις την αίσθηση ότι μπαίνεις σε συναυλιακό χώρο, μιας και το πράσινο και η ατμόσφαιρα σε προδιαθέτουν για πικ νικ και κάμπινγκ. Όμως, με τη θέα της χτιστής σκηνής μας (περηφάνια του φεστιβάλ), τη μυρωδιά απ’ τα σουβλάκια που ψήνουμε, τη μουσική που παίζει από νωρίς, αλλά και το ζεστό αντάμωμα με τους παλιούς και νέους φίλους του φεστιβάλ, αμέσως σου αποκαλύπτεται τι πραγματικά σε περιμένει.
Screaming Fly – από το ‘92 στο Trip to Venus. Τι έχει αλλάξει και τι όχι;
SCREAMING FLY: Δεν έχει αλλάξει τίποτα. Και έχουν αλλάξει τα πάντα. Ήμασταν παιδιά τότε και είμαστε μεγάλοι άνθρωποι τώρα (μετράμε και απώλειες στον δρόμο). Το Κακό έχει παγκοσμιοποιηθεί, ενώ το Καλό δεν έχει καταφέρει κάτι αντίστοιχο. Όσον αφορά την μπάντα, και τότε (μάλλον πιο ασυνείδητα) και τώρα, ψάχνουμε να βρούμε αυτά τα μαγικά στοιχεία της μουσικής που την κάνουν τόσο συναρπαστική, που αξίζει να ασχολούμαστε με πάθος μαζί της.
Birds of Vale – Το Limbo βρήκε τον ήχο του εγκλωβισμού. Πώς γεννήθηκε και γιατί αυτός ο τίτλος;
BIRDS OF VALE: Ο ήχος των Birds είναι ξεκάθαρα το κράμα των επιρροών μας. Όλοι έχουμε κοινά στοιχεία και σημεία. Είμαστε λάτρεις του κλασικού rock n’ roll, όπως και των blues. Βασικός μας στόχος ήταν να προκύψει ένα blend κλασικού rock ύφους και ήχου, αλλά ταυτόχρονα να μην ακούγεται σαν κάτι που ξεπήδησε κατευθείαν από τα ’70s. Κυνηγήσαμε το πιο modern approach και νομίζουμε πως το πετύχαμε αρκετά καλά! Παρ’ όλα αυτά, είμαστε πάντα ανοιχτοί στο να ακούμε και να ακολουθούμε νέα πράγματα, τα οποία με τη σειρά τους αντικατοπτρίζονται στη μουσική μας.
Αναφορικά με το Limbo, οι στίχοι του δίσκου πραγματεύονται τις σκέψεις και τα συναισθήματα που πυροδοτούνται από τις δυσκολίες και τις προκλήσεις των ανθρώπινων σχέσεων. Οι περισσότεροι γράφτηκαν κατά τη διάρκεια των lockdowns αλλά και μετά το πέρας αυτών — σε μια περίοδο αβεβαιότητας και αλλεπάλληλων κοινωνικών αλλαγών, που συνέπεσαν και με προσωπικές μεταβάσεις. Η κύρια προβληματική που οδήγησε και στον τίτλο είναι αυτό το κενό που αισθάνεται κανείς μέσα του, όταν ένας πολύ κοντινός άνθρωπος, με τον οποίο έχει μοιραστεί ένα κομμάτι του, καταλήγει να μετατρέπεται σε ξένο. Μέσω του δίσκου και των στίχων, μπορέσαμε, με έναν τρόπο, να αποδεχτούμε και να συμφιλιωθούμε με το παρελθόν και, τελικά, να το αγκαλιάσουμε — χωρίς όμως να το ξεχνάμε.
The Ruckus Habit – μια σπίθα και μια βενζίνη. Ποια ήταν η πιο “εκρηκτική” στιγμή σας; Και τι στο καλό είναι το “Borderline”;
THE RUCKUS HABIT: Η μεγαλύτερη έκρηξη; Μάλλον το live για το release του Pain and Other Alibis στο Temple. Όχι ότι μετράμε εκρήξεις με μεζούρα, αλλά εκείνο το βράδυ κάποιος έφυγε χωρίς φωνή, άλλος ένιωσε τον αγκώνα του μπροστινού του βαθιά στο πλευρό του, και γενικά όλοι αποχώρησαν με το βλέμμα του ανθρώπου που «ένιωσε κάτι». Κανείς δεν κατάλαβε ακριβώς τι, αλλά δεν πειράζει. Είχε ωραία φώτα. Κλασικά πράγματα. Όσο για το Borderline, που «μας στοιχειώνει»…
Μας στοιχειώνει όσο ένα “ok.” με τελεία στο τέλος σε DM. Δηλαδή, όχι ακριβώς στοιχειώνει. Περισσότερο υπάρχει, θα λέγαμε. Το κομμάτι υποτίθεται ότι μιλάει για συναισθηματικές εντάσεις, μπρος-πίσω σχέσεις, κάτι ανάμεσα σε πάθος και πονοκέφαλο. Όμως δεν είναι ούτε εγχειρίδιο ψυχολογίας, ούτε ημερολόγιο. Είναι απλώς ένας δυναμίτης 3 λεπτών και 18 δευτερολέπτων που σε πιάνει απ’ τον λαιμό και σε πάει βόλτα. Δεν χρειάζεται να το καταλάβεις. Αρκεί να το φωνάξεις.
Α… Και επίσης, έχει ωραία τύμπανα.
Narcosis – Ανάμεσα σε Nirvana και QOTSA, χωρίς να πέσετε στο κενό. Πώς κρατάτε αυτή τη λεπτή ισορροπία;
Για εμάς, η ισορροπία δεν είναι κάτι που κυνηγάμε συνειδητά, προκύπτει από το πώς νιώθουμε τη μουσική. Το “κενό” είναι εκεί και το χρησιμοποιούμε σαν έδαφος. Αντί να διαλέξουμε πλευρά, αφήνουμε το ένα να τραβάει το άλλο. Είναι θέμα χημείας, και έτσι χτίζουμε τον ήχο μας. Όταν όλοι μέσα στη μπάντα φέρνουμε τις επιρροές μας στο τραπέζι με ειλικρίνεια, προκύπτει κάτι που δεν είναι αντιγραφή, είναι Narcosis — με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Στο τέλος της ημέρας, το μόνο που μας νοιάζει είναι να βγάζει νόημα για εμάς.
Πόσο «ανεξάρτητο» είναι στην πράξη ένα φεστιβάλ σαν αυτό στην Ελλάδα του 2025; Υπάρχει πραγματική DIY ελευθερία ή όλα περνάνε από φίλτρα και approvals;
ΣΤΑΥΡΟΣ: Ανεξάρτητο (χωρίς εισαγωγικά) μπορεί να γίνει ένα φεστιβάλ απορρίπτοντας κάθε λογής εμπορικές, θεσμικές και ιδεολογικές εξαρτήσεις, και αφήνοντας μόνο τη μουσική, τη φύση και την προσωπική επαφή να δημιουργήσουν ένα «προϊόν» που δεν αγοράζεται και δεν πουλιέται. Απλά προσφέρεται. «Επιχείρηση» στα όρια του αδύνατου, αλλά με λίγες έννοιες-κλειδιά, όπως συντροφικότητα, αυταπάρνηση, αγάπη για τη μουσική και για αυτούς που σε περιβάλλουν, θα οδηγηθείς στον δρόμο της ανεξαρτησίας και συγχρόνως σ’ ένα περιβάλλον ελευθερίας, με αλληλοσεβασμό, χωρίς φίλτρα και approvals.
Αν μπορούσατε να φέρετε έναν μόνο θρύλο της rock (ζωντανό ή νεκρό) για να ανέβει στη σκηνή του Love ‘n’ Peace, ποιον θα διαλέγατε και γιατί;
ΣΤΑΥΡΟΣ: Ανάμεσα σε πολλούς υποψήφιους, όπως Jimi Hendrix, John Mayall, Joe Cocker και άλλους, ξεχωρίζω τον Ian Anderson των Jethro Tull για δύο λόγους. Πρώτον, ως φλαουτίστας μεγάλωσα μέσα από τον επαναστατικό τρόπο παιξίματός του. Και δεύτερον, γιατί η μουσική και η προσωπική του στάση ζωής πάντα προήγαγαν την αγάπη για τη φύση. Τον φαντάζομαι χαλαρά, με το ένα πόδι του σηκωμένο, να παίζει φλάουτο στη σκηνή μας: «Let me bring you songs from the wood, to make you feel much better than you could know…»
Τι δεν ξέρει (ακόμα) ο κόσμος για το Love ‘n’ Peace Festival και θα ήθελες να μάθει πριν πατήσει το πόδι του εκεί;
ΣΤΑΥΡΟΣ: Οι φίλοι που θα αποφασίσουν να συμμετέχουν με την παρουσία τους το Σάββατο 12 Ιουλίου στο Love ‘n’ Peace Festival πρέπει να ξέρουν ότι ο χώρος είναι πολύ φιλικός για «μεγάλα» και μικρά παιδιά (πάντα υπό την επίβλεψη των συνοδών τους). Τρόφιμα και ποτά προσφέρονται σε «φοιτητικές» τιμές, αλλά ο καθένας είναι ελεύθερος να φέρει και τα δικά του. Η κατασκήνωση επιτρέπεται ελεύθερα σε συγκεκριμένο χώρο (με σεβασμό προς το περιβάλλον). Τέλος, αυτά που ρητώς απαγορεύονται είναι η γκρίνια, η κατήφια και η αρνητική ενέργεια. Mόνο Αγάπη και Ειρήνη στο Love ‘n’ Peace Festival! Σας περιμένουμε!
