Οι Lionheart, από τις πιο διασκεδαστικές hardcore μπάντες εκεί έξω, επιστρέφουν χωρίς εκπλήξεις, αλλά με απόλυτη συνέπεια σε αυτό που υπηρετούν τόσα χρόνια. Για ακόμα μια κυκλοφορία δείχνουν ότι ξέρουν ακριβώς ποιοι είναι και γιατί το hardcore τους παραμένει τόσο απολαυστικό. Το “Valley of Death II”, όπως μαρτυρά και ο τίτλος του, αποτελεί τη συνέχεια του δίσκου του 2019 και φυσικά κινείται στο ίδιο ακριβώς μουσικό κύμα. Beatdown riffs, gang vocals, groove, breakdowns, street attitude, όλα δεμένα για να χτυπάνε δυνατά και να κρατάνε την ένταση στο κόκκινο.
Η αλήθεια είναι ότι η μπάντα φρόντισε να μας δώσει από νωρίς μια γερή γεύση για το τι θα ακούσουμε, αφού είχε ήδη βγάλει σχεδόν το 70% του album σε singles. Από αυτά, ξεχώρισαν λίγο περισσότερο το ομότιτλο κομμάτι με το outro να πυροβολάει κυριολεκτικά, το εναρκτήριο “Bulletproof” που σε πετάει χωρίς εισαγωγές κατευθείαν στο ghetto, αλλά και το “Roll Call”, με τον στίχο “we right here motherfucker and we bite back” να δηλώνει ξεκάθαρα τις προθέσεις των Lionheart. Στα highlights επίσης μπαίνουν και οι δύο συμμετοχές που δίνουν επιπλέον ενίσχυση με τον Matt Honeycutt των Kublai Khan να ρίχνει όγκο και επιθετικότητα στο “Chewing Through the Leash” και τον Kevin Skaff των A Day To Remember να δίνει την δική του κιθαριστική πινελιά με το solo του στο “Death Grip”.
Αν περιμένεις να ακούσεις κάτι διαφορετικό από τους Lionheart, καλύτερα να το ξανασκεφτείς. Το συγκρότημα από την Καλιφόρνια παραμένει πιστό στο style του και συνεχίζει να το κάνει με τον τρόπο που ξέρει καλύτερα. Ένα album που δεν ξεπερνά τη μισή ώρα, χωρίς κοιλιές και περιττά γεμίσματα, με καλογυαλισμένη παραγωγή που κάνει τα κομμάτια ακόμα πιο τούμπανα και φωνητικά ωμά και εντελώς χουλιγκάνικα. Όλα στη θέση τους, με τα τραγούδια να κυλάνε ασταμάτητα και να σε κρατάνε κολλημένο στο pit.
Συνολικά, το “Valley of Death II” δεν ψάχνει να επαναστατήσει, ούτε να ανοίξει νέους ορίζοντες. Είναι άμεσο, ειλικρινές και ξέρει ακριβώς τι θέλει να δώσει. Οι Lionheart δείχνουν για άλλη μια φορά ότι γνωρίζουν πού πατάνε και τι εκπροσωπούν, αποδεικνύοντας ότι παίζουν στο safe zone τους και το απολαμβάνουν εξίσου με το κοινό τους.
