Υπάρχουν διάφορες μάστιγες που κατά διαστήματα, ή επί μακρόν, φέρνουν την ανθρωπότητα στο χείλος της καταστροφής: Ο Τζένγκις Χαν, ο τελευταίος δίσκος του Machine Gun Kelly, η δεύτερη τετραετία του Κούλη, οι δέκα πληγές των Φαράω, αλλά η διαρκέστερη μέχρι τούδε είναι και θα είναι η ύπαρξη της ska, και δη της αμερικάνικης ska, που καθιερώθηκε την δεκαετία του 90. Μπορεί κανείς να εντάξει στον ήχο τούτο, βέβαια, και αξιοπρεπέστατες μπάντες, όπως οι Operation Ivy/ Rancid και το roster της οικείας εταιρείας Hellcat (Hepcat, Slackers, Tansplants κ.τλ.), ίσως οι Voodoo Glow Skulls, οι πιο πρόσφατοι Interrupters, ΠΡΟΦΑΝΕΣΤΑΤΑ οι νεκραναστημένοι για νιοστή φορά Sublime, και πάνω από όλους οι γενεσιουργοί Clash. Ειλικρινά, ακόμη και αν δικαιολογείται η ύπαρξη όλων των προαναφερθέντων, είναι δύσκολο να δικαιολογηθεί ακόμη και σήμερα η ύπαρξη των περί ων ο λόγος, ή των Goldfinger και των Reel Big Fish ας πούμε, αλλά δε γαμείς, ας πάει το παλιάμπελο.
Η πολυμέλης μπάντα από την Καλ…χα σας έπιασα, από τη Φλόριντα των Η.Π.Α., μετράει πάνω από 30 χρόνια ύπαρξης, από το 1992, και με τουλάχιστον εννέα κυκλοφορίες στο δυναμικό τους, με πιο πρόσφατη το “Silver Linings” του 2020, πέραν του παρόντος, που είναι EP και μόλις στα 22 λεπτά και τα 7 κομμάτια του πετυχαίνει το στόχο, δηλαδή να βασανίσει τον ανυποψίαστο ακροατή που αποφασίζει να χαλαρώσει ακούγοντας λίγη μουσικούλα. Όλα τα απαραίτητα υλικά είναι εδώ: παιχνιδιάρικα πνευστά, pop punk κιθάρες, τα χαζοχαρούμενα εναλλασσόμενα φωνητικά των Chris DeMakes και των Roger Lima, χορευτική διάθεση και θεματολογία για ηλιόλουστες παραλίες και ανεμελιά υπό τον ήχο των πνευστών. Τα μέσα πλέον είναι πιο εξελιγμένα, και το autotune έχει την τιμητική του, καθώς ο ήχος έχει λειάνει προφανώς από το 1992 έως σήμερα, παρόλο που η διάθεση δεν έχει αλλάξει, και ο μπάφος ρέει σε αφθονία, και οι Less Than Jake το πάνε τρένο. Σίγουρα, αυτοί που τους αρέσει να παίζουν με το δίχαλο ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών σε μια παραλία θα εκτιμήσουν την όλη αισθητική, γιατί οι LTJ βάζουν τρίποντο ως μουσική καλοπέρασης.
Κάποτε, ίσως οι Sublime και οι λοιποί κοινωνοί να έκαναν κάποια επαναφορά ενός μουσικού είδους εγκαταλελειμμένου από την δεκαετία του ’80, ακόμη και από τους ίδιους τους Specials, πράγμα που αποδείχθηκε δίκοπο μαχαίρι, διότι όπως είπε και ο Maynard James Keenan, λυπάμαι για τη γένεση όλων αυτών των μπαντών (nu-metal), όπως και ο Bradley Nowell σίγουρα θα λυπόταν για την ύπαρξη των LTJ… Και όπως λέει και το επίκαιρο meme: «Γάμησε μας και συ, δε βλέπεις τι γίνεται…».
