Κανείς δεν είπε αντίο. Δεν υπήρξε βροντερό φινάλε, ούτε ανακοινώσεις, ούτε farewell tours. Απλώς, μια τελευταία ρωγμή στον ορίζοντα. Ένα άλμπουμ σαν απομεινάρι καύσωνα. Στις 11 Ιουλίου του 1995, οι Kyuss κυκλοφορούν το “…And The Circus Leaves Town”, έναν δίσκο που έμοιαζε να φτάνει από μακριά – σαν καταιγίδα που βλέπεις να πλησιάζει από την άλλη άκρη της ερήμου, αλλά δεν φτάνει ποτέ ακριβώς πάνω σου.
Το “One Inch Man” μπορεί να ήταν το υποτιθέμενο single, αλλά δεν έχει τίποτα το ραδιοφωνικό πάνω του. Το “El Rodeo” χτίζει έναν sound wall τόσο βαρύ ενώ το “Phototropic” σε παρασέρνει στην άμμο σαν slow motion acid trip. Και το “Spaceship Landing”; Ένα λυρικό ναυάγιο 11 λεπτών – χωρίς σωσίβιο, χωρίς σωτηρία.
Ο δίσκος έρχεται μετά την αποχώρηση του Brant Bjork και λίγο πριν τη διάλυση της μπάντας. Ο ήχος έχει χάσει τη ροή του Sky Valley, αλλά έχει αποκτήσει νεύρο. Οι Kyuss δεν προσπαθούν να ευχαριστήσουν κανέναν. Στην πραγματικότητα, μοιάζουν να μην ενδιαφέρονται καν για το αν θα ακουστούν. Κι αυτό είναι που κάνει τον δίσκο τόσο ξεχωριστό.
Το “…And The Circus Leaves Town” δεν είναι το καλύτερο άλμπουμ των Kyuss. Είναι, όμως, το πιο ειλικρινές. Είναι ο αποχαιρετισμός μιας μπάντας που δεν ήθελε να γίνει τίποτα παραπάνω απ’ αυτό που ήταν: τέσσερις τύποι από την Καλιφόρνια που έπαιζαν μουσική κάτω από τον ήλιο, σε γκαράζ, στην έρημο τη νύχτα…
