Η Δευτέρα στην Αθήνα είναι πάντα μία δύσκολη ημέρα για συναυλία. Αν συνυπολογίσουμε και το γεγονός πως οι Kylesa δεν έχουν κυκλοφορήσει νέο υλικό εδώ και μία δεκαετία, μπορεί κανείς να καταλάβει το γιατί το Gagarin 205 δεν γέμισε στην επιστροφή των sludge masters, από τη μουσικομάνα Savannah της Georgia, στην πόλη μας. Οι Kylesa επανενώθηκαν πέρυσι, με δύο νέα μέλη, και η Smoke The Fuzz με γρήγορα αντανακλαστικά τους έφερε πίσω για πρώτη φορά μετά το 2014.
Ανταπόκριση: Άρης Ζαρκαδάκης / Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου
Η αρχή έγινε από τους μπαρουτοκαπνισμένους πλέον local sludgers Sadhus (The Smoking Community). Έχοντας ανοίξει ένα κάρο ξένα συγκροτήματα πια, για τους Sadhus, το βραδάκι της περασμένης Δευτέρας ήταν απλά just another day in the office. Το κουαρτέτο, με τόσες ώρες πτήσης, είναι δεμένο σαν τον Γόρδιο δεσμό. Δεν υπάρχουν λάθη, αδυναμίες ή κακές στιγμές στις εμφανίσεις τους. Ανεβαίνουν στη σκηνή και παίρνουν κεφάλια από την πρώτη ως την τελευταία νότα. Δεν πτοήθηκαν από τη μικρή μέχρι εκείνη την ώρα προσέλευση, έδωσαν το show τους με περίσσεια αυτοπεποίθηση και κέρδισαν, για ακόμη μία φορά, θερμό χειροκρότημα.
Οι Laura Pleasants και Phillip Cope επέστρεψαν λοιπόν στα μέρη μας μετά από πολλά χρόνια, μαζί με δύο νέες προσθήκες, τους John John Jesse (μπάσο) και Roy Mayorga (drums) (οι οποίοι έχουν συνυπάρξει και στους Nausea). 70-75 λεπτά ήταν αρκετά για να θυμηθούμε γιατί πριν 15 χρόνια το “Static Tensions” έπαιζε στο repeat για πολλούς από εμάς που δώσαμε το παρόν τη Δευτέρα, εκεί στην κούρμπα της Λιοσίων.
Όλα τα studio albums τους εκπροσωπήθηκαν στο εξαιρετικό setlist, εκτός από το τελευταίο τους πριν την παύση εργασιών του 2016, το Exhausting Fire (2015). Όπως ήταν λογικό το ανυπέρβλητο Static Tensions είχε τη μερίδα του λέοντος. Η μπάντα έχει δουλέψει πολύ μετα το reunion, για αυτά τα 12-13 επετειακά τους show, τα νέα μέλη έχουν δώσει το κάτι παραπάνω, ειδικά ο Mayorga, ο οποίος είναι εξωπραγματικός και τη Δευτέρα πραγματικά ανέβασε σε άλλο επίπεδο την εμφάνιση των Kylesa.
Να αναφέρουμε και κάποιες στιγμές από το show. Το σκαρπίνι του (όπως προανέφερα) εξωπραγματικού Roy Mayorga. To πάθος της Laura Pleasants που από τη μία ξερνούσε στίχους και μετά χοροπηδούσε σαν παιδάκι. Το Unknown Awareness, το οποίο πραγματικά πίστεψα πως είναι το καλύτερο κομμάτι στην ιστορία της μουσικής την ώρα της ζωντανής του απόδοσης. Το χαμό στο κλείσiμο με τα Running Red και Scapegoat. Τον τόσο ντροπαλό και ευγενικό Phillip Cope ο οποίος προσπαθούσε να βρει πένες να πετάξει στο κοινό και το αμήχανο χαμόγελό του καθώς ευχαριστούσε τον κόσμο που ήθελε κι άλλο και απαντούσε “we really don’t have any more songs!”. Τους παλιούς μου φίλους που βγάζανε λίγο πιο μπροστά μου τους σβέρκους τους (on a work night), όπως και παλιά…και μου θύμισαν πόσο γρήγορα περνάνε τα χρόνια για όλους. Και για εμάς και για τις μπάντες που μας συντροφεύουν καθώς μεγαλώνουμε. Thanks Ελίνα για ακόμη μία φορά.
