Οι Γερμανοί τιτάνες του thrash έφτασαν αισίως στο 16ο studio album τους, διατηρώντας μια σταθερή συχνότητα κυκλοφοριών κάθε 4-5 χρόνια περίπου, και δεν φαίνεται να το βάζουν κάτω. Είναι σαφές σε όσους ακολουθούν την πορεία της μπάντας πως, τα τελευταία 15 χρόνια τουλάχιστον, οι συνθέσεις τους έχουν βρει μία μανιέρα που φαίνεται να λειτουργεί, άλλοτε καλύτερα και άλλοτε όχι τόσο.
Είναι αλήθεια πως από το προηγούμενο album δεν μου έμειναν και πολλά πράγματα στη μνήμη ως ακροατή, ίσως δύοτραγούδια. Η έκπληξή μου ήταν λοιπόν πολύ ευχάριστη όταν κυκλοφόρησε ως single το εξαιρετικό εναρκτήριο “Seven Serpents”, το οποίο συνδυάζει ιδανικά τη μελωδία με την επιθετικότητα. Η επιστροφή του Jens Bogren στην παραγωγή γίνεται αμέσως αισθητή. Η χρήση πλήκτρων και χορωδιακών φωνητικών στις ενορχηστρώσεις ανεβάζει το επίπεδο των συνθέσεων. Δυνατή είναι και η συνέχεια με το σαρωτικό “Satanic Anarchy”, που διαθέτει ένα κολλητικό ρεφρέν, φτιαγμένο για live εμφανίσεις.
Στο ομώνυμο κομμάτι, όμως, αρχίζει να διαφαίνεται μία ανισορροπία στην ποιότητα του δίσκου, με μία σύνθεση κατώτερη των περιστάσεων. Στην εξέλιξή του, το album έχει τα σκαμπανεβάσματά του, καθώς το ατμοσφαιρικό “Tränenpalast” (εμπνευσμένο από την ταινία “Suspiria” του Dario Argento, με τη συμμετοχή της Britta Görtz των Hiraes στα φωνητικά) δίνει τη σκυτάλη σε συνθέσεις που γρήγορα θα ξεχαστούν, όπως τα “Barbarian” και “Combatants”, κάνοντας μία μικρή “κοιλιά” στη μέση. Πάντα όμως, ακόμη και στις όχι τόσο εντυπωσιακές στιγμές, τα σόλο του Sami Yli-Sirniö παραμένουν φωτεινά παραδείγματα συνδυασμού τεχνικής και ουσιαστικής μελωδικότητας.
Ο δίσκος, ωστόσο, έχει πολλά να πει ακόμη. Το κορυφαίο “Psychotic Imperator” είναι από τις καλύτερες συνθέσεις της ύστερης περιόδου των Kreator, ενώ το δυναμικό “Deathscream” είναι κατασκευασμένο για να “διαλύσει” νομοτελειακά πολλούς σβέρκους. Το δε “Loyal to the Grave”, που κλείνει τη συλλογή, δίνει με όμορφα μελωδικό τρόπο το στίγμα μιας μπάντας που δεν τα παρατά ποτέ.
Το “Krushers of the World” είναι σίγουρα καλύτερο από τον προκάτοχό του και δεν θα απογοητεύσει κανένα οπαδό του πρόσφατου ήχου του συγκροτήματος. Θεωρώ, όμως, πως αυτός ο συνδυασμός μελωδικού death από τη Σουηδία με γερμανικό power και λίγο από παλιούς Kreator, έχει κάνει τον κύκλο του και πως η μπάντα πρέπει να κάνει κάποια αλλαγή για να παραμείνει ενδιαφέρουσα.
