Οι Kidney Black είναι μια μπάντα που, αν και μετρά λίγα χρόνια ύπαρξης, τα μέλη της διαθέτουν πλούσια βιογραφικά στην ελληνική σκηνή, καθώς προέρχονται από σχήματα όπως οι Raindogs και οι The Earthbound. Μέσα σε αυτά τα λίγα χρόνια έχουν κυκλοφορήσει ένα EP σε κασέτα και έχουν δώσει αρκετά live, δείχνοντας πως κάτι πολύ ενδιαφέρον ετοιμαζόταν για τη συνέχεια.
Την εντύπωση αυτή επιβεβαιώνει ο πρώτος ολοκληρωμένος δίσκος τους, με τίτλο Urban Decay, ο οποίος μοιάζει να έχει «πέσει στη μαρμίτα» των ’90s, αντλώντας έμπνευση από μπάντες όπως οι Mudhoney, οι Pearl Jam των τριών πρώτων δίσκων, οι Dinosaur Jr. και οι Sonic Youth. Το εναρκτήριο The Way σε βάζει κατευθείαν στο κλίμα, με τις γκαζωμένες κιθάρες να δημιουργούν ένα Fu Manchu meets Sonic Youth ντελίριο. Το Alone δείχνει περισσότερο επηρεασμένο από την post-punk αισθητική, με το χαρακτηριστικά «χοροπηδηχτό» μπάσο, ενώ μετά το πιο ήρεμο The Promise έρχεται η καταιγίδα του Overloaded και το ανεβαστικό Ghosts From The Past.
Στην πορεία της ακρόασης, οι Kidney Black δείχνουν πως ξέρουν να επιλέγουν διασκευές έξω από τα νερά τους, αλλά και να τις φέρνουν στα μέτρα τους. Η εκτέλεση στο I Ran (So Far Away) των Flock Of Seagulls αποκτά επιπλέον «γκάζι» και ακούγεται πιο αιχμηρή. Στο φινάλε του δίσκου βρίσκουμε το Don’t Be Afraid, που φέρει μια δόση Sabbath, μαζί με το The Sound of What We’ve Lost — εξίσου θορυβώδες και αγριεμένο, λειτουργεί ως ιδανικό closing track.
Όσο για τον τίτλο του άλμπουμ, είναι οφθαλμοφανές πως αντλεί έμπνευση από την κοινωνική αποσύνθεση των ημερών μας. Ευτυχώς, ακόμη και μέσα σε αυτήν, κάποιοι επιλέγουν να δημιουργήσουν και να προσφέρουν στον ακροατή τόσο ανάσα όσο και τροφή για σκέψη. Ανάμεσά τους και οι Kidney Black — μια μπάντα που επιμένει στο DIY, συστήνεται με έναν δουλεμένο από κάθε άποψη δίσκο όπως το Urban Decay και αξίζει τη στήριξή μας.
Ο δίσκος κυκλοφορεί ψηφιακά, καθώς και σε αναλογικό format, βινυλίου και κασέτας (50 αντίτυπα), από την Lab Records.
