Την ώρα που σχεδόν όλη η συναυλιακή κουβέντα στη χώρα περιστρέφεται δικαίως γύρω από την εμφάνιση των Metallica, το βράδυ της 8ης Μαΐου στο Floyd υπήρχε ακόμη ένα ραντεβού που το ελληνικό κοινό περίμενε με ανυπομονησία. Οι βασιλιάδες της μελαγχολίας, Katatonia, επέστρεψαν στον τόπο του εγκλήματος τρία χρόνια μετά την τελευταία τους εμφάνιση. Παρέα τους είχαν μία από τις ποιοτικότερες μπάντες της εγχώριας σκηνής, τους Universe217, σε μια συνάντηση που από τη στιγμή που ανακοινώθηκε έμοιαζε απολύτως ταιριαστή.
Ανταπόκριση: Πάνος Κουτσουράδης / Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου (full photo report)
Οι Universe217 βγήκαν και χωρίς πολλά πολλά λόγια μαύρισαν ολόκληρο το Floyd με την αισθητική τους. Αργόσυρτοι ρυθμοί ως επί το πλείστον, μπάσο γεμάτο όγκο, riffs βαριά και ασήκωτα και μια μόνιμη σκοτεινή ατμόσφαιρα να απλώνεται διακριτικά πάνω από τον χώρο. Η μπάντα απέφυγε κάθε περιττή κίνηση και άφησε τη μουσική να χτίσει την ένταση που έπρεπε. Στην κορυφή βρισκόταν, όπως πάντα, η Τάνια που για ακόμα μία φορά απέδειξε πως πρόκειται για μία από τις κορυφαίες (αν όχι η κορυφαία) γυναικείες φωνές της ελληνικής σκηνής. Οι καθηλωτικές ερμηνείες της στα “Nothing”, “Mouth”, “Never” ήταν αρκετές για να το επιβεβαιώσουν χωρίς δεύτερη σκέψη. Μέσα στα σαράντα λεπτά που τους αναλογούσαν, οι Universe 217 κατάφεραν να δημιουργήσουν ακριβώς το κλίμα που απαιτούσε η συνέχεια της βραδιάς.
Το ρολόι έδειχνε 10 ακριβώς, ο χώρος σκοτείνιασε (ξανά) απότομα, το ελάφι του “Nightmares as Extensions of the Waking State” εμφανίστηκε και οι πρώτες νότες του “Thrice” ήχησαν. Κι ενώ το άνοιγμα της αυλαίας ήταν πολλά υποσχόμενο, η συνέχεια δεν είχε ακριβώς την ίδια ένταση. Προσωπικά, σπάνια γκρινιάζω για setlist, όμως εδώ δε γίνεται να το προσπεράσει κανείς, μιας και επηρέασε σίγουρα την όποια κορύφωση. Ήταν μάλλον ο βασικός λόγος που το κοινό παρέμεινε υποτονικό στο μεγαλύτερο μέρος του live. Είναι απολύτως λογικό μια περιοδεία να στηρίζεται στον νέο δίσκο, όμως οι Katatonia είναι μία μπάντα με κατάλογο τραγουδιών που κουβαλά ολόκληρες εποχές της ζωής των ακροατών τους. Κάτι από το “Tonight’s Decision”, το “Last Fair Deal Gone Down” ή το “Viva Emptiness” θα μπορούσε να αλλάξει όλη τη ροή. Και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στις στιγμές όπου ακούστηκαν τα “July” και “Consternation”, με το κοινό να αφήνεται ολοκληρωτικά στη γνώριμη θλίψη που μόνοι οι Σουηδοί ξέρουν να προσφέρουν.
Αν, πάντως, κάνεις άκρη τις “ενστάσεις” γύρω από το setlist και κοιτάξεις αποκλειστικά την εμφάνισή τους, το πρόσημο παραμένει θετικό. Εμφανίστηκαν δεμένοι, ο Jonas Renkse ήταν σε καλή φόρμα και το όμορφο σκηνικό που μεταβαλλόταν διαρκώς στο background έδενε άψογα με την μελαγχολική ατμόσφαιρα. Οι στιγμές που κουβαλήσαμε φεύγοντας ήταν αναμφίβολα το “Rein” που live συνειδητοποιείς πόσο σπουδαία σύνθεση αποτελεί για τη σύγχρονη περίοδο της μπάντας, το συναισθηματικά φορτισμένο “Leathen” και φυσικά το “Forsaker” που λειτούργησε λυτρωτικά ως τελευταίο τραγούδι της βραδιάς.
Οι Katatonia ακόμη και όταν οι επιλογές τους δεν οδηγούν στο ιδανικό flow, η ατμόσφαιρα που δημιουργούν παραμένει μοναδική. Μερικές διαφορετικές προσθήκες στο setlist θα μπορούσαν να μετατρέψουν μια καλή βραδιά σε πραγματικά αξέχαστη. Από την άλλη οι Katatonia ποτέ δεν ήταν μπάντα που λειτουργεί με τη λογική της ασφάλειας. Και πιθανότατα εκεί βρίσκεται ακόμη η γοητεία τους.
