Ταξίδι στο χρόνο με συντροφιά τη ζωντανή ιστορία του classic rock. Έτσι θα μπορούσαμε να περιγράψουμε τη φθινοπωρινή βραδιά που περάσαμε στο club της Λιοσίων. Δεν επρόκειτο όμως μόνο για ένα φεστιβάλ νοσταλγίας καθώς η αληθινή διασκέδαση ήταν ο στόχος και το αποτέλεσμα.
Ανταπόκριση: Γιώργος Ξενικουδάκης / Φωτογραφίες: Σπύρος Φατούρος (πλήρες photo report)
Την αρχή έκαναν οι Birds of Vale οι οποίοι στο μισάωρο σετ τους μας μετέφεραν στο heavy blues/stoner σύμπαν τους με επιτυχία κάνοντας το κοινό μέτοχο του groove που εξέπεμψαν. Με setlist βασισμένο στο πρόσφατο εξαιρετικό album τους “Dimensions” ζέσταναν ιδανικά τη βραδιά (παρά τους στίχους του φοβερού Colder) και μας άνοιξαν την όρεξη για μελλοντική, μεγαλύτερη σε διάρκεια εμφάνιση τους.
Σίγουρα δεν περίμενα από τον 76χρονο θρύλο Joe Lynn Turner να ξεκινήσει με τόση δύναμη, όση απαιτούν τα «Death Alley Driver» και «Power». Με εμφανή την μεγάλη του όρεξη αλλά και με την καλύτερη φωνητική απόδοση που τον έχουμε ακούσει από την εποχή των Purple μας ξενάγησε στο υλικό κυρίως των Rainbow της εποχής του μην παραλείποντας μία μικρή ιστορία για το πως εμπνεύστηκε το κάθε τραγούδι. Μάθαμε λοιπόν πόσο τον πίεσε χρονικά ο Blackmore να γράψει το υπέροχο «Jealous Lover» και πως είχε δει το πρόσωπο της γυναίκας του (η οποία βρισκόταν διαρκώς χαμογελαστή στο πλάι της σκηνής), χρόνια πριν τη συναντήσει, στον ύπνο του, με αποτέλεσμα το «Street of Dreams». Τα classics διαδέχονταν το ένα το άλλο με τον Turner να αποδίδει στο μέγιστο και να ξέρει να μην εκτίθεται εκεί που τα πράγματα δυσκολεύουν.
Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφερθούμε στους τεράστιους Σουηδούς παιχταράδες Dynazty οι οποίοι πλαισίωσαν τον Turner. Η εκτελεστική τους ικανότητα και ο άψογος ήχος τους εντυπωσίασαν τους πάντες ενώ φάνηκαν πραγματικά invested στο υλικό δίνοντας την ψυχή τους και βοηθώντας ακόμη και φωνητικά στα ρεφρέν. Και τι υλικό είχαν να παρουσιάσουν! «I Surrender» και τραγούδησαν μέχρι και οι τοίχοι, «King of Dreams» και γκρούβαρε και το πάτωμα ενώ οι σβέρκοι έσπασαν στο metalloποιημένο «The Cut Runs Deep» και απόλυτος μεταλλικός χαμός στο «Rising Force» του Yngwie Malmsteen (ο θεούλης κιθαρίστας έπαιξε το σόλο σχεδόν χωρίς να βλέπει).
Θέλοντας να κάνει τη βραδιά ακόμη πιο διασκεδαστική ο τραγουδιστής επέλεξε να διασκευάσει κλασσικά κομμάτια από Purple και Rainbow τα οποία τραγουδούσε ζωντανά στη θητεία του στις μπάντες. Ακούσαμε έτσι τα «Highway Star», «Perfect Strangers» (με αναφορά στο σύντομο reunion Purple – Blackmore) και ένα medley από τα «Long Live Rock ‘n’ Roll», «Black Night» και «Lazy» με το οποίο έκλεισε η εμφάνιση. Ζήσαμε μία εξαιρετική classic rock εμπειρία με έναν από τους πρωταγωνιστές του σε εξαιρετική φόρμα και ταξιδέψαμε μέσα από τις διηγήσεις του σε μία άλλη εποχή που φαντάζει πιο ρομαντική και αθώα σήμερα. Στο επανιδείν λοιπόν.
