Έχοντας διανύσει μια πορεία που συνδέει τη σύγχρονη soul, την ηλεκτρονική μουσική και το songwriting, ο Jamie Woon επιστρέφει σε μια περίοδο όπου δείχνει να έχει ξαναβρεί τον έλεγχο του τρόπου με τον οποίο θέλει να λειτουργεί ως καλλιτέχνης. Από το Mirrorwriting του 2011 και το Making Time του 2015 μέχρι το 3, 10, Why, When του 2025, η διαδρομή του υπήρξε κάθε άλλο παρά γραμμική. Ανάμεσα σε μεγάλες δισκογραφικές, μια καθοριστική συνεργασία με τον Burial, μεγάλες χρονικές αποστάσεις και μια ολοένα πιο ανεξάρτητη προσέγγιση, ο Woon φαίνεται σήμερα περισσότερο ενδιαφερόμενος για τη μουσική καθαυτή παρά για τον θόρυβο γύρω από αυτήν.
Με αφορμή την επιστροφή του στη σκηνή και την επερχόμενη περιοδεία του, μιλήσαμε μαζί του για τη δημιουργική ανεξαρτησία, τη σχέση του με το παρελθόν, τον τρόπο με τον οποίο τα τραγούδια αλλάζουν μέσα στον χρόνο, τον Burial, τη συγγραφή και όσα έμαθε μέσα από μια καριέρα που, όπως ο ίδιος την περιγράφει με μία λέξη, ήταν «απρόσμενη».
Μεγαλώνοντας σε μια οικογένεια με τέσσερις γενιές επαγγελματιών μουσικών, με τη μητέρα σου, τη Mae McKenna, να χαράζει το δικό της μονοπάτι στη φολκ/κελτική σκηνή και συγγενείς όπως ο Hugh και ο Ted McKenna, πότε συνειδητοποίησες ότι η μουσική δεν ήταν απλώς το οικογενειακό σου περιβάλλον;
Συνέβη τυχαία, ήμουν στην κρίσιμη ηλικία των 14-16 ετών όταν η Britpop γνώριζε τεράστια έκρηξη στο Ηνωμένο Βασίλειο. Όλα τα παιδιά ήθελαν να φτιάξουν μπάντες στο ανδρικό σχολείο που πήγαινα, αλλά εγώ ήμουν από τους λίγους που τραγουδούσαν… η φωνή μου ήταν λίγο τσιριχτή, αλλά ευτυχώς δεν είχα καμία ντροπή γύρω από το τραγούδι χάρη στην επιρροή της μητέρας μου. Τραγουδούσαμε συνέχεια μαζί και δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Μπήκα σε μια μπάντα, έπιασα την κιθάρα και άρχισα να γράφω τραγούδια. Από τη στιγμή που έγραψα το πρώτο μου τραγούδι και ένιωσα πόσο ικανοποιητικό ήταν, τότε είναι που πραγματικά κόλλησα με τη μουσική, και από εκεί τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους.
Μετά το ντεμπούτο άλμπουμ σου Mirrorwriting, πέρασε μια ολόκληρη δεκαετία μέχρι το Making Time. Διαχειρίζεσαι το κοινό σου, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις δισκογραφικές εταιρείες με τον ίδιο τρόπο που το έκανες τότε;
Η δεκαετία ήταν μεταξύ του Making Time (2015) και του νέου μου δίσκου 3, 10, Why, When (2025). Πάντα υπήρχαν πολλά πράγματα που έπρεπε να κάνεις και τα οποία δεν αφορούν τη σύνθεση μουσικής, αν θες να το κάνεις αυτό επαγγελματικά. Όταν ξεκίνησα, βρισκόμασταν στην εποχή του MySpace, είχα ένα ενημερωτικό δελτίο (newsletter) μέσω email, κρατούσα ένα πρόχειρο μπλοκ σε κάθε μου συναυλία για να μαζεύω email και πωλούσα CDR. Μετά βρέθηκα στο σύστημα μιας μεγάλης δισκογραφικής (Universal), με εταιρεία μάνατζμεντ κλπ., και είχα πολλές περισσότερες ευκαιρίες, αλλά και πάρα πολλές απόψεις και πιθανή πίεση να διαχειριστώ.
Τώρα έχω τη δική μου δισκογραφική, ελάχistη παρουσία στα social media, ένα Substack και μερικούς μόνο έμπιστους ανθρώπους να με βοηθούν… Είναι πιο κοντά στο πώς ήταν στην αρχή… και δεν χρειάζεται να σχεδιάζω πολύ μπροστά ούτε να προσπαθώ να ευχαριστήσω τους πάντες. Έπρεπε να μάθω πολλά για την επιχειρηματική πλευρά τα τελευταία χρόνια… πράγματα που ποτέ δεν καταλάβαινα πραγματικά και να πάρω μεγαλύτερη ευθύνη για τον εαυτό μου. Είναι έντονο και απαιτεί πολλή δουλειά, αλλά θα έλεγα ότι βρίσκομαι σε μια φάση στη ζωή μου όπου η προώθηση της μουσικής μου μοιάζει πιο φυσική και σε αρμονία με τη μουσική ξανά.
Η συνεργασία σου με τον αινιγματικό Burial στο “Night Air” έγινε θρυλική. Πέρα από τη μυστικότητα που τον περιβάλλει, ποιο είναι το πιο ξεχωριστό στοιχείο της νοοτροπίας του που διαφέρει από οποιονδήποτε άλλον;
Η συνεργασία με τον Burial άλλαξε σίγουρα τη ζωή μου, διεύρυνε πραγματικά τους ορίζοντές μου και μου έθεσε πολλά ερωτήματα που εξακολουθούν να με απασχολούν. Ακούει με μια αυστηρότητα που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν διαθέτουν, και τίποτα στη μουσική του δεν υπάρχει τυχαία.
Επιστρέφεις με μια μεγάλη περιοδεία και πλέον έχεις τώρα τρία ολοκληρωμένα άλμπουμ στη φαρέτρα σου. Πώς αλλάζει η αρχιτεκτονική μιας ζωντανής εμφάνισης όταν επιτέλους διαθέτεις έναν πλούσιο κατάλογο για να επιλέξεις;
Το λατρεύω τόσο πολύ… Αυτή είναι η πιο διασκεδαστική φορά που είχα ποτέ στην ετοιμασία ενός setlist… να ανακαλύπτω πώς ακούγεται το νέο υλικό δίπλα στα παλιά… να συνδέω τα νήματα ανάμεσα σε τραγούδια από όλη μου την καριέρα. Τα τραγούδια αναζωογονούν το ένα το άλλο και συνομιλούν μεταξύ τους με τρόπους που δεν περίμενα.
Πρόσφατα κυκλοφόρησες νέες εκδόσεις τραγουδιών όπως το “All The Way”, υιοθετώντας μια τακτική που θυμίζει τις εναλλακτικές μίξεις της τζαμαϊκανής κουλτούρας της dub. Τι σε ελκύει σε αυτή την ιδέα της «ζωντανής» εξέλιξης ενός κομματιού;
Αυτή ήταν μια αυθόρμητη απόφαση, κυρίως επειδή υπήρχε μια demo έκδοση αυτού του τραγουδιού με μια ερμηνεία στα τύμπανα και την κιθάρα από τους Dan See και Dave Okumu που την αγαπούσα πολύ και ήθελα να τη μοιραστ. είναι διασκεδαστικό να βλέπεις πώς το νόημα ενός τραγουδιού μπορεί να αλλάξει ελαφρώς με μια διαφορετική παρουσίαση, ειδικά όταν το βάζεις στη θέση να συγκριθεί με την «κύρια» έκδοση. Επίσης, νομίζω ότι έχοντας περάσει τόσος χρόνος στη δημιουργία και την ακρόαση του δίσκου, είναι ωραία η ανανέωση, να μην αφήνεις τα πράγματα να γίνονται πολύ στάσιμα. Η βασική σκέψη ήταν «γιατί όχι;»
Η επιτυχία συχνά μετριέται σε αριθμούς, θέσεις στα charts και sold-out συναυλίες. Αλλά ποια είναι η πιο ήσυχη, πιο προσωπική στιγμή που σου αποδεικνύει ότι αυτό που κάνεις έχει πραγματική αξία;
Υπάρχει κάτι στη σιωπή μιας ολόκληρης δεκαετίας που έχει προσθέσει μια συγκίνηση… δέκα χρόνια είναι αρκετός χρόνος ώστε ο κόσμος να φέρνει τη δική του ιστορία στα τραγούδια όταν επιστρέφει. Αυτό είναι κάτι που με ξάφνιασε κάπω.
Ποιο βιβλίο έχει αφήσει το βαθύτερο αποτύπωμα πάνω σου τα τελευταία χρόνια και έχει αφήσει ίχνη στη σκέψη σου γύρω από τη στιχουργία;
Ο αγαπημένος μου συγγραφέας είναι ο Russell Hoban. Είχε έναν τρόπο να λέει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα για τη ζωή, τη γλώσσα και τη δημιουργικότητα σε όλα του τα βιβλία, παρόλο που συχνά ήταν γραμμένα σε εντελώς διαφορετικά είδη με τις πιο τρελές πλοκές. Το βιβλίο Riddley Walker με άγγιξε βαθιά, είναι γραμμένο σε μια κατεστραμμένη, μετα-αποκαλυπτική εκδοχή των αγγλικών που μοιάζει ταυτόχρονα αρχαία και ανθρώπινη. Αυτό είναι κάτι πολύ εμπνευσμένο για μένα.
Υπάρχει κάποιο παιδικό όνειρο που περιμένει ακόμα υπομονετικά να πραγματοποιηθεί;
Ήθελα πραγματικά να γίνω οδηγός ταξί ή αστροναύτης.
Αν έπρεπε να συνοψίσεις ολόκληρη την καριέρα σου μέχρι τώρα σε μια και μόνη λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Απρόσμενη.
