Το αριστουργηματικό ντεμπούτο των Interpol, πέρα από τοτέμ της δισκογραφίας τους, είναι και ένα απ’ τα album που το indie rock κοινό λάτρεψε όσο λίγα. Κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2002 μέσα σε ένα κλίμα μουσικής αναζήτησης στη Νέα Υόρκη, και έμελλε να γίνει ένα από τα πιο καθοριστικά έργα της post-punk revival σκηνής, μαζί με τους Strokes, Yeah Yeah Yeahs και τους φίλους τους από το Lower East Side.
Αξεπέραστο και από τους ίδιους, το “Turn On The Bright Lights” στοίχειωσε τους ακροατές του με το ψυχρό, σκοτεινό του κλίμα, τους μινιμαλιστικούς αλλά κοφτερούς κιθαριστικούς διαλόγους και τα ερμητικά, σχεδόν υπνωτικά φωνητικά του Paul Banks. Η ατμόσφαιρα του δίσκου, βουτηγμένη σε μελαγχολία αλλά και σε μια μυστήρια αστική γοητεία, έκανε πολλούς να μιλήσουν για τους «Joy Division της γενιάς τους».
Κομμάτια όπως τα “Obstacle 1”, “Stella Was A Diver And She Was Always Down”, “NYC”, “PDA” έστειλαν απευθείας τους Νεοϋορκέζους στην κορυφή του είδους που υπηρετούν. Από τα πιο ατμοσφαιρικά mid-tempo μέχρι τις εκρηκτικές κιθαριστικές κορυφώσεις, το άλμπουμ δεν αφήνει περιθώριο χαλάρωσης.
Ας μην γελιόμαστε όμως· αυτό το δισκάκι δεν έχει ούτε μία αδύναμη στιγμή. Είναι από εκείνα τα άλμπουμ που δεν ακούς απλά· το ζεις, το κουβαλάς, και παίζει πάντα στο repeat. Δεν είναι τυχαίο που θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα debut albums όλων των εποχών, επηρεάζοντας δεκάδες συγκροτήματα που προσπάθησαν (σπάνια με την ίδια επιτυχία) να αναπαράγουν το σκοτεινό μεγαλείο του.
