30 χρόνια πίστης, μελωδίας και πάθους για το heavy metal. Οι InnerWish επιστρέφουν στην Αθήνα για μια μεγάλη, επετειακή συναυλία στο Floyd, στις 29 Νοεμβρίου, γιορτάζοντας μια πορεία που καθόρισε όσο λίγες τη σύγχρονη ελληνική metal σκηνή. Με αφορμή αυτή τη σημαντική στιγμή, o Άρης Ζαρκαδάκης συνομίλησε με τον drummer της μπάντας, Φραγκίσκο Σαμοΐλη για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της — και για όλα όσα κρατούν ακόμα τη φλόγα αναμμένη.
30 χρόνια InnerWish! Πώς σας ακούγεται αυτό το νούμερο; Τι συναισθήματα σας γεννά όταν κοιτάτε πίσω σε αυτή τη διαδρομή;
Ακούγεται πάρα πολύ ωραίο είναι η αλήθεια! Από τη μία είναι τόσο ωραίο, γιατί δείχνει επιμονή, υπομονή, αγάπη για αυτό που κάνουμε και μία σύμπραξη έξι ανθρώπων με έξι διαφορετικές προσωπικότητες, που έχει βρει μάλλον τις απαραίτητες ισορροπίες ώστε να συνεχίζουμε με την ίδια διάθεση και χωρίς να έχει σκοτώσει ο ένας τον άλλο! Από την άλλη, λες “μεγαλώνουμε” ή και “γερνάμε”… Πέραν της πλάκας, είναι ειλικρινά κάτι πολύ ωραίο και ευχόμαστε/ελπίζουμε στις 29/11 να το γιορτάσουμε όπως του αξίζει, μαζί με τον κόσμο μας, που είναι το καύσιμο της μηχανής μας και μας δίνει την έξτρα ώθηση να προχωράμε!
Αν μπορούσατε να περιγράψετε με τρεις λέξεις το ταξίδι των InnerWish από το 1995 μέχρι σήμερα, ποιες θα ήταν αυτές;
Επιμονή, πάθος, σύμπνοια. Νομίζω αυτές ταιριάζουν αρκετά. Επιμονή γιατί παρόλες τις στραβές που έχουν προκύψει και τα όσα πισωγυρίσματα, συνεχίζουμε και προχωράμε. Πάθος, επειδή πραγματικά αγαπάμε αυτό που κάνουμε με τη μπάντα και μας δίνει ζωή και δύναμη να μην τα παρατάμε. Σύμπνοια, γιατί αν δεν ήταν κοινό το όραμα και κοινά τα συναισθήματα και όλα, τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ δύσκολα. Νομίζω και οι τρείς λέξεις συνδέονται μεταξύ τους και καλύπτουν σε ένα μεγάλο βαθμό όλο αυτό το ταξίδι.
Αν μπορούσατε να ξαναζήσετε μία μόνο στιγμή από τα 30 αυτά χρόνια, ποια θα ήταν;
Νομίζω το προηγούμενο live μας στο (τότε) Piraeus Academy, νυν Floyd, το Νοέμβριο του 2016. Ίσως να αδικώ άλλες στιγμές, αλλά είναι η πρώτη που μου έρχεται στο μυαλό, από την οπτική και των έξι μας και όχι ατομικά. Ήταν μία υπέροχη βραδιά για εμάς (ελπίζω και για όσους ήρθαν… χαχα) και ευελπιστούμε για μία αντίστοιχη και ακόμα καλύτερη φέτος! Προσωπικά καθαρά, πέραν του πρώτου live με τη μπάντα το 2010 στο Gagarin, θα έλεγα σίγουρα τη στιγμή που έστειλε τα αρχεία ο Hansi Kursch για τη συμμετοχή του στο “Sea of lies”. Το συναίσθημα όταν απλά πάτησα το play και άκουσα ΟΛΟ το κομμάτι με τη φωνή του (γιατί ο αθεόφοβος το ηχογράφησε όλο) δεν μπορώ να το περιγράψω.
Από το “Waiting for the Dawn” μέχρι το “Ash of Eternal Flame”, κάθε δίσκος έχει τη δική του προσωπικότητα. Πώς βλέπετε την εξέλιξη του ήχου σας μέσα σε αυτά τα 30 χρόνια;
Χαίρομαι που το βλέπεις έτσι, γιατί είναι ακριβώς όπως το βλέπω και εγώ. Κάθε δίσκος από το “Waiting for the dawn” ως και σήμερα, με το “Ash of eternal flame”, είναι και κάτι διαφορετικό. Προφανώς υπάρχουν σταθερές και χαρακτηριστικά, αλλά ακούγοντάς τους, βλέπεις τις αλλαγές, ίσως και την κατάσταση της εκάστοτε περιόδου. Θα μιλήσω ανεξαρτήτως προσωπικού γούστου, αφού άλλωστε ο καθένας μας, είτε σαν μουσικός, είτε σαν ακροατής, έχει διαφορετικά αγαπημένα άλμπουμ. Νομίζω πως στους INNERWISH η εξέλιξη ήταν συνώνυμη της μουσικής ωρίμανσης. Δίσκο με δίσκο, η μπάντα έψαχνε να βρει τον ήχο της που λέμε, να γίνεται όλο και πιο προσωπικός αυτός και με τη σειρά που βγήκαν αυτό φαίνεται, αν σκεφτείς το ότι το “InnerWish” του 2016 είναι αυτό στο οποίο εμείς τουλάχιστον θεωρούμε πως βρήκαμε τον ήχο μας ας πούμε. Για αυτό και ήταν ομότιτλο.
Η εξέλιξη έχει να κάνει και με τις νέες φωνές και απόψεις που έμπαιναν στη μπάντα. Ο Θύμιος και ο Μανώλης ήταν και είναι οι δύο βασικότατοι συνθέτες του σχήματος. Στην πορεία απλά άρχισαν να ακούγονται περισσότερες διαφορετικές απόψεις, να υπάρχουν ακόμα περισσότερες διαφορετικές προσωπικές μουσικές επιρροές και κάπως έτσι να δημιουργείται απρόσκοπτα μία διαφοροποίηση στον ήχο. Ακόμα και το “Ash”, ενώ είναι κοντά στο “InnerWish”, θεωρώ πως το πάει ένα βήμα παραπέρα. Τώρα, μπορεί στο επόμενο να παίξουμε κάτι πιο “παλιό” ή κάτι άλλο. Δεν έχω ιδέα. Γράφουμε όπως μας βγαίνει και αυτό επηρεάζεται πολλές φορές και από την ψυχολογική κατάσταση, την καθημερινότητα κλπ. Απλά έχουμε πλέον τη φόρμουλα της συνεργασίας.
Υπήρξαν περίοδοι που σκεφτήκατε να σταματήσετε ή να αλλάξετε κατεύθυνση; Αν ναι, τι σας κράτησε ενωμένους και ενεργούς;
Ναι ναι, είχαμε σκεφτεί να σταματήσουμε. Βασικά μία περίοδο κράτησε αυτό και ήταν η εποχή του Covid και λίγο αφότου “απελευθερωθήκαμε” από την πανδημία. Για αυτό και άργησε τόσο και το “Ash of eternal flame”. Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι, σε ένα συνδυασμό που παραλίγο να τα κάψει όλα. Όμως αυτό που μας κράτησε τελικά είναι πως αυτή η περίεργη συνύπαρξη έξι διαφορετικών ανθρώπων, έχει ένα μεγάλο κοινό, που κρατάει το σύνολο και είναι το πάθος. Κάποια στιγμή λες “έλα, σοβαρέψου τώρα, δεν θα σταματήσεις αυτό που αγαπάς και σου δίνει ζωή” και κάπως έτσι (ε, εντάξει, όχι τόσο απλά…) ξαναξεκινήσαμε και αυτό ήτανε. Κατεύθυνση δεν νομίζω ότι έχουμε σκεφτεί να αλλάξουμε, γιατί δεν θεωρώ ότι έχουμε μία συγκεκριμένη. Γράφουμε όπως μας έρθει, όπως μας αρέσει, όπως βγαίνει από μέσα μας, ειλικρινά, χωρίς καμία προσπάθεια να είναι επιτηδευμένη να μπει σε φόρμες. It is what it is που λέμε και στο Γουδή!
Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερη καλλιτεχνική ή προσωπική σας στιγμή μέσα σε αυτά τα χρόνια;
Εδώ υπάρχουν ένα κάρο απαντήσεις, γιατί ο καθένας μας θα σου έλεγε και κάτι άλλο! Νομίζω όμως πως η υπογραφή μας στην RPM είναι σίγουρα μία από αυτές που θα συμφωνούσαμε όλοι. Για κανέναν άλλο λόγο, πέραν αυτού που νιώσαμε εμείς όταν ήρθε η πρόταση και τη δεχθήκαμε: Μία επιβράβευση του τι έχουμε κάνει ως τώρα. Ειλικρινά, αυτό και τίποτα άλλο. Ούτε ψωνίστικα, ούτε για το τι θα πει ο ένας ή ο άλλος ή να πουλήσουμε και καλά μούρη, ούτε με κανέναν άλλο γνώμονα, παρά μόνο προσωπικά, για εμάς, ότι ήμασταν πλέον σε μία πολύ πολύ μεγάλη εταιρεία, με σπουδαία ονόματα, που έδειξε ότι πραγματικά μας ήθελε στο ρόστερ της.
Απολύτως ειλικρινά. Από εκεί και πέρα, προσωπικά σε ότι έχει να κάνει με τη μπάντα, επειδή στα δύο τελευταία άλμπουμ έχω γράψει τους περισσότερους στίχους και οι στίχοι με ενδιαφέρανε από μικρό παιδί που άρχισα να ακούω τη μουσική αυτή και να καταλαβαίνω τα αγγλικά ακόμα καλύτερα (άρα και το τι ακούω), το να υπάρχουν άνθρωποι που έχουν να πουν καλά λόγια για τους στίχους μου και μπορεί για κάποιους να έκαναν κάτι καλό σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές. Πως είναι το μότο της διαφήμισης; Αξία ανεκτίμητη!
Ο τελευταίος σας δίσκος κυκλοφόρησε το 2024 και αγαπήθηκε ιδιαίτερα. Πόσο σημαντικός είναι για εσάς αυτός ο δίσκος και τι συμβολίζει σε σχέση με τη μέχρι τώρα πορεία σας;
Είναι ίσως ο πιο σημαντικός όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, γιατί παραλίγο να μην τελειώσει ποτέ, αφού όπως είπα πιο πάνω, ήμασταν κοντά στο να το λήξουμε με τον Covid. Επομένως συμβολίζει απόλυτα την επιμονή και το πάθος μας για αυτό που κάνουμε. Κι άλλοι είναι σημαντικοί, όπως πχ το “InnerWish”, το πρώτο με αυτήν τη σύνθεση, το “No turning back” που άνοιξε άλλες πόρτες, το “Waiting for the dawn” που σαν ντεμπούτο έχει και το cult status του και και και. Μπορεί όλοι να είναι και καλύτεροι για πολλούς. Γούστα είναι όλα και απόψεις και όλα σεβαστά. Απλά νομίζω ελέω συγκυριών, το “Ash” είναι κάτι ξεχωριστό.
Υπάρχει κάποιο τραγούδι από το “Ash of Eternal Flame” που αισθάνεστε ότι αποτυπώνει περισσότερο το “σήμερα” των InnerWish;
Επίσης πολλές διαφορετικές απαντήσεις ανάλογα τον ποιόν από εμάς θα ρωτήσεις! Εδώ δεν μπορούσαμε εύκολα να συμφωνήσουμε ποια κομμάτια θα μπουν τελικά στο δίσκο και ποια θα είναι τα έξτρα singles που βγήκανε στην πορεία…Ένα δεν μπορώ να σου πω. Αλλά θα πω τρία που νομίζω σε μεγάλο βαθμό καλύπτουν και την ποικιλία που έχει ο δίσκος (τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά), αλλά συγκεντρώνουν επίσης και τα περισσότερα στοιχεία του σήμερα της μπάντας: το ομότιτλο, το “Sea of lies” και το “Higher”. Προσωπικά τουλάχιστον.
Η παραγωγή του δίσκου είναι εντυπωσιακή και «ευρωπαϊκή» σε ήχο. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς να ισορροπείτε ανάμεσα στην τεχνική αρτιότητα και το συναίσθημα;
Απόλυτα! Ειδικά όπως είναι η κατάσταση σήμερα στον παγκόσμιο μουσικό χάρτη της μουσικής μας, καλώς ή κακώς, η πολύ καλή παραγωγή είναι απαραίτητη! Όταν κυκλοφορήσεις τη νέα σου δουλειά, που έχεις ρίξει ιδρώτα, χρήμα, χρόνο και ότι θες για να βγει, θες τουλάχιστον αυτός που θα την ακούσει να τη συγκρίνει ηχητικά με τις αντίστοιχες συγκροτημάτων του εξωτερικού. Το αν θα αρέσει είναι πάλι θέμα γούστου. Και ο κόσμος πλέον έχει μάθει, έχει “κουρδίσει” το αυτί του με τις καλές παραγωγές, επομένως μία κακή ή μέτρια, είναι αυτόματο μείον.
Νομίζω ότι για την ώρα τουλάχιστον έχουμε βρει τη συνταγή που θέλουμε, με τις ηχογραφήσεις στα Devasoundz με τον παραπάνω από φίλο μας Fotis Benardo υπεύθυνο και τη μίξη από τον Henrik Udd, έναν άνθρωπο που ανεβαίνει διαρκώς και ταχύτατα σε αναγνωρισιμότητα, αφού έχει κάνει τρομερές δουλειές! Το σπορ μας είναι ακριβό. Πολύ μερικές φορές. Όμως αν θες να προσπαθήσεις έστω για το κάτι παραπάνω, η παραγωγή είναι τρομερά σημαντική.
Πώς βλέπετε τη σημερινή ελληνική heavy metal σκηνή; Υπάρχουν νέες μπάντες που σας έχουν τραβήξει την προσοχή;
Εγώ τη βλέπω όπως εδώ και πολλά χρόνια: Να είναι σούπερ! Έχω μία άποψη, που μπορεί να είναι λάθος ή ίσως και προκλητική για κάποιον, αλλά δεν την αλλάζω. Πως σαν ποικιλία, η ελληνική σκηνή όχι μόνο δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τη συντριπτική πλειοψηφία των υπολοίπων, αλλά είμαστε και σε εξαιρετικό επίπεδο. Πως λέμε μερικές φορές πως η Χ χώρα είναι καλή στο τάδε ύφος, η Ψ στο άλλο κλπ; Ε στην Ελλάδα, έχουμε ΠΟΛΥ ωραίες μπάντες, αν όχι σε όλα τα υποείδη, τουλάχιστον στα περισσότερα! Και αν το σκεφτείς και βγάλεις από την εξίσωση την αναγνωρισιμότητα και την εμπορικότητα (εκεί είναι τελείως άλλη συζήτηση), θα δεις ότι ισχύει. Και νομίζω ότι η νεότερη γενιά θα πάει ακόμα καλύτερα, γιατί πλέον έχει και το know how που δυστυχώς δεν είχαν νωρίς ή σε μεγάλο βαθμό “παλαιότερες” ας πούμε, μπάντες. Τώρα για νέες μπάντες που έχουν τραβήξει την προσοχή μου, με πονάς, γιατί πάντα αυτό έχει την έτοιμη απάντηση “δεν θέλω να παρεξηγήσω κανέναν ξεχνώντας τον”, το οποίο όμως ισχύει και απόλυτα! Με το “νέες” φαντάζομαι ότι μιλάμε για σχήματα max 10ετίας έτσι; Σίγουρα οι KHIRKI και οι TRIUMPHER είναι δύο ονόματα που μου έρχονται πρώτα στο μυαλό, προσωπικά πάντα, αλλά ειλικρινά θα αδικήσω κόσμο που δεν του αξίζει αν το συνεχίσω! Το θέμα είναι ότι υπάρχει ΠΟΛΥ μέλλον.
Εσείς ήσασταν από τα πρώτα ελληνικά συγκροτήματα που έκαναν περιοδείες εκτός συνόρων και συνεργάστηκαν με μεγάλα ονόματα. Πώς έχει αλλάξει η αντιμετώπιση του ελληνικού metal στο εξωτερικό;
Νομίζω πολύ! Και αυτό φαίνεται πλέον και από τη συνεχή άνοδο δημοτικότητας ελληνικών συγκροτημάτων, όσο και από το πως σε αντιμετωπίζουν από διοργανωτές ως και δισκογραφικές. Πόσες περισσότερες ελληνικές μπάντες βλέπουμε σε εταιρείες (μικρότερες, μεγαλύτερες, όλες) του εξωτερικού; Πόσες περισσότερες ελληνικές μπάντες παίζουν σε φεστιβάλ έξω, περιοδείες κλπ; Πόσες περισσότερες ελληνικές μπάντες δημιουργούν ντόρο με τη μουσική τους; Έχει αλλάξει προς το καλύτερο, γιατί νομίζω και εμείς, σαν ελληνική metal σκηνή, έχουμε αλλάξει προς το καλύτερο. Δεν είναι μόνο θέμα πχ αν αξίζει μία μπάντα. Πόσες αλήθεια μπάντες μας αξίζανε και μάλιστα πολύ και δεν τα κατάφεραν στο βαθμό που ίσως ήθελαν; Πάμπολλες! Δεν είναι μόνο η μουσική σου. Είναι δυστυχώς σε ένα βαθμό και τα γύρω γύρω. Επομένως όσο περνάει ο καιρός και όλοι μάθαιναν από τον ένα και τον άλλο το τι και πως πρέπει να κάνουν πέραν της μουσικής αυτής καθαυτής, αυξανότανε και το πλήθος των σχημάτων, αλλά και η εκτίμηση προς τις μπάντες της χώρας μας. Εγώ βλέπω πως και εντός συνόρων όμως, ο κόσμος έχει αρχίσει και αγκαλιάζει ακόμα περισσότερο τις ελληνικές μπάντες. Επομένως, στα μάτια μου, είναι μία γενικότερη άνοδος και άνθιση της σκηνής.
Θεωρείτε ότι οι InnerWish έχουν πλέον χτίσει τη δική τους «σχολή» στον ελληνικό χώρο;
Τη μεγάλη του Γένους σχολή! Αρχικά είναι φοβερά τιμητικό να σκεφτεί κάποιος κάτι τέτοιο. Αλήθεια. Δεν νομίζω όμως πως έχουμε χτίσει κάποια “σχολή”. Το αν έχουμε επηρεάσει κάποιες μπάντες, θα πρέπει να το πουν οι ίδιες οι μπάντες, αλλά και πάλι δεν είναι “σχολή”. Νομίζω είναι και τρελά δύσκολο πλέον να κάνεις “σχολή”, γιατί είναι τόσα πολλά αυτά που έχουν παιχτεί στη μουσική μας, που ελάχιστα σχήματα κάνουν κάτι διαφορετικό σε βαθμό που να “σπρώξουν” άλλες μπάντες σε αυτό σε μεγάλο βαθμό. Μακάρι να έχουμε επηρεάσει θετικά και μόνο κάποιες μπάντες. Αυτό είναι σπουδαίο αν έχει γίνει. Αλλά νομίζω ως εκεί είναι.
Τι θα λέγατε στους νεότερους μουσικούς που ξεκινούν τώρα, σε μια εποχή που τα πάντα αλλάζουν με ταχύτητα φωτός;
Το θέμα είναι αυτό που είπες. Πως τα πράγματα αλλάζουν με ταχύτητα φωτός και πλέον η κάθε νέα/νεότερη μπάντα έχει να ανταγωνιστεί 100 κυκλοφορίες το μήνα, οπότε είναι πιο δύσκολο να βρει το δρόμο της προς την όποια καταξίωση και τη θέση της στο χάρτη. ΟΜΩΣ, θεωρώ πως οι νεότεροι μουσικοί έχουν ένα βασικό πλεονέκτημα που πρέπει να εκμεταλλευτούν: την πληροφορία! Πλέον, αν φυσικά έχεις τη διάθεση και την επιμονή και έχεις αποδεχθεί ότι θα φας και σκατά και σφαλιάρες ώσπου να τα καταφέρεις (σε όποιο βαθμό), η πληροφορία είναι εκεί έξω, διαθέσιμη δωρεάν να δεις το πως μπορείς να κάνεις το καλύτερο που μπορείς.
Ασχέτως που θα οδηγήσει αυτό, αφού δεν εξαρτάται μόνο από εσένα. Εσύ οφείλεις να κάνεις όμως ότι καλύτερο μπορείς. Και αν κάνεις αυτά που πρέπει σύμφωνα με τα δεδομένα της εποχής, τότε η ταχύτητα φωτός μπορεί να λειτουργήσει προς όφελός σου. Κάνε το όμως με σεβασμό σε ανθρώπους, οργανισμούς, κλπ, ταπεινά και με μεράκι πάνω από όλα. Και μην υποτιμάς τον ίδιο σου τον εαυτό ή τη μπάντα σου με ανούσια πράγματα, αλλά κοίτα τον τελικό προορισμό. Ω ρε φίλε… σαν life coach, influencer και κάθε μπούρδα λέξη της εποχής θα ακούγομαι στο τέλος…
Η συναυλία στο Floyd θα είναι η πρώτη σας headline εμφάνιση στην Αθήνα μετά από 9 χρόνια. Τι να περιμένει το κοινό; Θα είναι περισσότερο μια γιορτή ή μια «μάχη» στη σκηνή;
Μάχη το λες για το αν θα καταφέρουμε να βγάλουμε το live επειδή θα βαραίνουν τα 30 χρόνια ε; (γελια) Κοίτα, θα είναι μία γιορτή! Αυτό θα προσπαθήσουμε εμείς να δώσουμε από τη μεριά μας. Αν το κοινό συμμετάσχει σε αυτήν, τότε σίγουρα θα είναι! Άλλωστε μία συναυλία είναι πάντα πάρε-δώσε και ποτέ μονόπλευρη είτε από τη μεριά της μπάντας, είτε από του κοινού. Θα τιμήσουμε όλη τη δισκογραφία μας εννοείται, αλλά πάνω από όλα είναι μία ωραία ευκαιρία να πούμε το δικό μας “ευχαριστούμε” σε όλους όσους μας έχουν στηρίξει πραγματικά όλα αυτά τα χρόνια!
Μετά το live της 29ης Νοεμβρίου, τι να περιμένουμε; Υπάρχει ήδη στα σκαριά νέο υλικό ή θα κάνετε ένα «διάλειμμα» για απολογισμό;
Κανένα “διάλειμμα”! Έχουμε κι άλλες συναυλίες με το νέο έτος, τόσο Ελλάδα όσο και εξωτερικό και κλείνουμε κι άλλες αυτήν τη στιγμή, αλλά παράλληλα, δειλά δειλά, έχουμε ήδη αρχίσει να δουλεύουμε σε νέες ιδέες για το επόμενο άλμπουμ. Δεν θέλουμε ξανά τέτοιο δισκογραφικό κενό, αλλά θέλουμε να βγάλουμε όση περισσότερη μουσική μπορούμε για όσο μπορούμε!
Αν οι InnerWish μπορούσαν να στείλουν ένα μήνυμα στον 20χρονο εαυτό τους, στην εποχή του “Waiting for the Dawn”, τι θα του λέγατε;
Ίσως να έπαιρνε κάποιες διαφορετικές αποφάσεις σε κάποιες κρίσιμες στιγμές που υπήρξαν και να άρπαζε τις ευκαιρίες αυτές. Ίσως ήταν ακόμα καλύτερα τα πράγματα από ότι ήδη είναι. Αλλά είναι αυτό που σου έλεγα πιο πριν. Η γνώση δεν είναι μόνο στα τεχνολογικά, τεχνοκρατικά κλπ, αλλά γενικότερη. Και πάλι όμως, γνωρίζοντας το σήμερα, απλά θα του έλεγα πως ότι κι αν προκύψει στην πορεία, μη μασάς, γιατί τελικά το αποτέλεσμα θα σε γεμίσει και θα νιώθεις περήφανος και ευτυχισμένος με ότι και αν είναι αυτό που έχεις καταφέρει.
Και τέλος: Αν μπορούσατε να περιγράψετε τι σημαίνει «InnerWish» σήμερα, για εσάς, με μία φράση… ποια θα ήταν;
Αυτό που ονειρεύεσαι και κυνηγάς, είναι αυτό που σου δίνει ζωή και σε κάνει να αντιμετωπίζεις όλα τα σκατά της καθημερινότητας με περισσότερη δύναμη. Χωρίς αυτά τα όνειρα, απλά θα ήσουν πιο κενός και αδύναμος.
