Περισσότερες από δύο δεκαετίες μετά τη δημιουργία τους, οι Ingested συνεχίζουν να εξελίσσονται χωρίς να απομακρύνονται από τον σκληρό πυρήνα του ήχου τους. Με αφορμή την επερχόμενη εμφάνισή τους στην Αθήνα μαζί με τους Suffocation, Undeath και Eternal, μιλήσαμε με τη μπάντα για την πορεία της, το νέο της άλμπουμ Denigration, τη διαδικασία πίσω από τον δίσκο και τη σχέση της με τις death metal και deathcore ρίζες της. Στη συζήτησή μας οι Ingested μιλούν επίσης για τις αλλαγές στην extreme metal σκηνή, την ανάγκη να παραμένουν δημιουργικοί και το επόμενο κεφάλαιο της μπάντας. Παρά όλα όσα έχουν ήδη πετύχει, το βλέμμα τους παραμένει στραμμένο στο μέλλον — όπως λένε και οι ίδιοι, «μόλις ξεκινάμε».
Περισσότερα από είκοσι χρόνια μετά την έναρξη της πορείας των Ingested, μόλις κυκλοφορήσατε το Denigration. Τι είναι αυτό που εξακολουθεί να σας ενθουσιάζει όταν γράφετε και ηχογραφείτε ένα άλμπουμ των Ingested το 2026;
Νομίζω ότι σε αυτό το σημείο, ειδικά για μένα που το κάνω για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, είναι το γεγονός ότι το πάθος εξακολουθεί να υπάρχει μέσα μου και η ανάγκη να ικανοποιήσω αυτή τη δημιουργική «φαγούρα» μέσω της κιθάρας δεν έχει μειωθεί όλα αυτά τα χρόνια. Εξακολουθώ να θέλω να γράφω βαριά τραγούδια και, υποθέτω, να χτίζω τη δική μου παρακαταθήκη. Έχουμε πετύχει πάρα πολλά στην πορεία του συγκροτήματος, αλλά υπάρχουν ακόμη όνειρα και στόχοι που δεν έχουμε εξερευνήσει.
Ο δρόμος μέχρι το Denigration ήταν προφανώς πιο περίπλοκος απ’ όσο περιμένατε αρχικά, ιδιαίτερα με την απόφαση να ηχογραφήσετε ξανά τα φωνητικά. Πώς ήταν να επιστρέφετε σε ένα άλμπουμ που θεωρούσατε ήδη ολοκληρωμένο;
Ναι, δεν ήταν η ιδανική κατάσταση και η πίεση έπεσε πραγματικά στους ώμους εμού και του Andrew, αλλά πρέπει να βάζεις τα δυνατά σου και να φροντίζεις ώστε η δουλειά να ολοκληρωθεί. Είχαμε λιγότερο από μία εβδομάδα για να το οριστικοποιήσουμε, αλλά τα καταφέραμε και, τελικά, είχαμε ένα αποτέλεσμα με το οποίο ήμασταν όλοι ικανοποιημένοι.
Η επανηχογράφηση των φωνητικών άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόσουν τα ίδια τα τραγούδια; Μερικές φορές μια διαφορετική ερμηνεία μπορεί να αλλάξει εντελώς τον χαρακτήρα ενός κομματιού.
Με τα δικά μου και του Andrew τα διαφορετικά στυλ να λειτουργούν μαζί, σίγουρα έδωσε στο άλμπουμ μια πιο «Death Metal» αίσθηση και μια νέα μορφή επιθετικότητας. Οπότε, για εμάς, αυτό ήταν ένα θετικό στοιχείο.
Στο Denigration, οι Ingested ακούγονται εξαιρετικά βαρείς, αλλά υπάρχει επίσης έντονη έμφαση στην ατμόσφαιρα, τις δυναμικές και τη σύνθεση. Νιώθεις ακόμη ότι συνδέεστε με την ταμπέλα του «deathcore» ή θεωρείς ότι η μουσική του συγκροτήματος έχει πλέον ξεπεράσει αυτόν τον χαρακτηρισμό;
Για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δεν αισθανθήκαμε ιδιαίτερα συνδεδεμένοι με την ταμπέλα του deathcore, καθώς πάντα κινούμασταν ανάμεσα στο Death Metal και το Deathcore. Πάντα μπορούσαμε να απευθυνθούμε και στα δύο ιδιώματα, ειδικά όταν πρόκειται για ευκαιρίες για περιοδείες. Εγώ θα θεωρώ πάντα τους Ingested Death Metal μπάντα, αλλά δεν θα έχω πρόβλημα με όσους μας χαρακτηρίζουν Deathcore. Έχουμε πολλά να ευχαριστήσουμε σε εκείνη τη σκηνή για την πορεία που έχουμε διαγράψει. Κάποιο έντυπο μας είχε χαρακτηρίσει «Modern Death Metal» και, κατά κάποιον τρόπο, μου άρεσε πάντα αυτός ο χαρακτηρισμός.
Είστε πλέον αρκετά χρόνια στη σκηνή ώστε να έχετε δει αρκετές γενιές του ακραίου metal να έρχονται και να φεύγουν. Τι πιστεύεις ότι έχει αλλάξει περισσότερο στη σκηνή από τότε που ξεκίνησαν οι Ingested και τι δεν έχει αλλάξει καθόλου;
Στη σκηνή από την οποία προερχόμαστε, κανένα από τα διαφορετικά ιδιώματα δεν συνυπήρχε στα ίδια billing και στις ίδιες συναυλίες. Η πιο ενδιαφέρουσα εξέλιξη όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι οι περιοδείες έγιναν πολύ πιο πολυσυλλεκτικές. Αυτό ήταν ένα μεγάλο όφελος για τη σκηνή. Προφανώς έχω δει συγκεκριμένα στυλ να γίνονται δημοφιλή και στη συνέχεια να χάνουν τη δυναμική τους, αλλά όλα επιστρέφουν κάποια στιγμή. Το δυσκολότερο πράγμα στο να είσαι σε μια μπάντα για τόσο μεγάλο διάστημα είναι ότι βιώνεις τη φυσική άμπωτη και παλίρροια αυτού που κάνεις. Οι κορυφές είναι πάντα υπέροχες, αλλά αργά ή γρήγορα έρχεται μια πτώση και χρειάζεται σοβαρή αφοσίωση για να αντέξεις την καταιγίδα, αν θέλεις. Η επιμονή ήταν καθοριστική για τη μακροημέρευση των Ingested.
Η μουσική των Ingested έχει γίνει όλο και πιο τεχνική με τα χρόνια, αλλά τα τραγούδια σπάνια μοιάζουν με ασκήσεις τεχνικής. Πώς φροντίζετε ώστε η μουσική δεξιότητα να υπηρετεί το τραγούδι και να μην γίνεται αυτοσκοπός;
Πάντα ήμασταν μια μπάντα που βασίζεται στα riffs και αυτό είναι κάτι που πάντα θα απολαμβάνουμε. Σίγουρα υπήρξαν στιγμές όπου εξερευνήσαμε περισσότερο την τεχνική πλευρά της μουσικής, αλλά τελικά ποτέ δεν υπήρξαμε τεχνική μπάντα. Τα groovy slams και τα βαριά breakdowns ήταν πάντα στο επίκεντρο, επειδή αυτό είναι που μας αρέσει να παίζουμε ζωντανά και μας επιτρέπει να συνδεόμαστε με το κοινό μας.
Υπάρχει επίσης μια αίσθηση ατμόσφαιρας στο Denigration που δεν ήταν απαραίτητα τόσο έντονη σε ορισμένους από τους παλαιότερους δίσκους σας. Είναι κάτι που θέλατε συνειδητά να εξερευνήσετε ή απλώς εκεί σας οδηγεί φυσικά η μπάντα σήμερα;
Έχουμε παίξει με synths, πιάνα, soundscapes, ό,τι μπορείς να φανταστείς, αλλά ποτέ δεν τα κάναμε κεντρικό στοιχείο. Με τα χρόνια έχουμε πειραματιστεί με στυλ που θα μπορούσαν να ταιριάξουν με επιπλέον στρώσεις ατμόσφαιρας, αλλά ποτέ δεν αισθανθήκαμε ότι ήταν απαραίτητο να κάνουμε αυτό το στοιχείο πιο prominent. Προσπαθούμε να υπηρετούμε τα τραγούδια και, αν χρειάζονται επιπλέον ήχοι, δεν φοβόμαστε ποτέ να τους εξερευνήσουμε. Αυτή τη στιγμή είμαστε ικανοποιημένοι γράφοντας βαριά μουσική. Αν βρούμε χώρο για ατμόσφαιρα, δεν θα έχουμε κανένα πρόβλημα να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό.
Έχετε καταφέρει κάτι που σχετικά λίγες μπάντες του ακραίου metal πετυχαίνουν: να διατηρείτε μια πολύ αναγνωρίσιμη ταυτότητα και ταυτόχρονα να εξελίσσεστε. Υπάρχει ποτέ ο πειρασμός να επιστρέψετε στον ήχο που καθιέρωσε αρχικά τους Ingested ή θα έμοιαζε αυτό με πισωγύρισμα;
Όπως είπα, έχουμε εξερευνήσει τον ήχο μας όλα αυτά τα χρόνια και ποτέ δεν φοβηθήκαμε να πάρουμε κάποια ρίσκα, μέχρι ενός σημείου. Τον τελευταίο περίπου χρόνο έχουμε σίγουρα παρατηρήσει μια έντονη επιστροφή στις Slam ρίζες μας μέσα στη σύνθεση, αλλά δεν θα έλεγα ότι προσπαθήσαμε να τις αναπαράγουμε. Είμαστε διαφορετικά μέλη, σε μια εντελώς διαφορετική περίοδο της ζωής μας. Υπήρχε κάτι αναμφισβήτητα αυθεντικό όταν ήμασταν στις αρχές των 20 και γράφαμε απλά, βαριά slams, και είναι μια περίοδος που θυμάμαι με μεγάλη αγάπη. Οι Ingested ακούγονται όπως πρέπει να ακούγονται, με βάση το πού βρισκόμαστε ως άτομα και πού βρίσκεται η μπάντα στην καριέρα της. Είμαστε όλοι πολύ ενθουσιασμένοι για όσα επιφυλάσσει το μέλλον.
Κοιτάζοντας πίσω στις πρώτες ημέρες, θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς ότι οι Ingested θα βρίσκονταν ακόμη εδώ, κυκλοφορώντας άλμπουμ και περιοδεύοντας διεθνώς περισσότερες από δύο δεκαετίες αργότερα; Και τι ήταν αυτό που κράτησε τη μπάντα ενωμένη στις λιγότερο λαμπερές περιόδους;
Πιθανότατα δεν θα έπρεπε να έχουμε πετύχει όσα πετύχαμε, αν αναλογιστείς από πού ξεκινήσαμε όλοι τότε. Αλλά, με την πραγματική νοοτροπία του Μάντσεστερ, ήμασταν πάντα πολύ πεισματάρηδες και δεν δεχόμασταν ποτέ το «όχι» ως απάντηση. Χρησιμοποίησα προηγουμένως τη λέξη επιμονή και αυτό είναι που έφερε αυτή την μπάντα μέχρι εδώ. Νιώθω ότι το συγκρότημα έχει εδραιωθεί όπως πρέπει και ότι αξίζουμε να βρισκόμαστε εδώ, πραγματοποιώντας τις περιοδείες που κάνουμε. Μην με παρεξηγείς, χωρίς μια επιχειρηματική προσέγγιση πίσω από τα παρασκήνια δεν θα μπορούσε να επιβιώσει, αλλά καταφέραμε να αποκτήσουμε αυτή τη νοοτροπία την κατάλληλη στιγμή και έχουμε μια εξαιρετική ομάδα που βοηθά να προωθήσουμε τη μπάντα.
Έρχεστε στην Αθήνα μαζί με τους Suffocation, τους Undeath και τους Eternal. Είναι ένας αρκετά ενδιαφέρων συνδυασμός διαφορετικών γενεών και προσεγγίσεων στο death metal. Τι πιστεύεις ότι φέρνουν οι Ingested σε ένα τέτοιο billing;
Ειλικρινά, είμαστε ο ιδανικός ενδιάμεσος κρίκος ανάμεσα στους Suffocation και τους Undeath. Οι Suffocation είναι καθαρό Death Metal με έντονα brutal στοιχεία, οι Undeath έχουν έναν ελαφρώς πιο old-school ήχο και εμείς τοποθετούμαστε ανάμεσά τους με μια πιο σύγχρονη προσέγγιση. Είναι ένα εξαιρετικό billing που πιστεύω ότι θα ικανοποιήσει όλα τα γούστα των φίλων του death metal.
Με το Denigration πλέον κυκλοφορημένο και ένα νέο κεφάλαιο να φαίνεται πως ξεκινά για τους Ingested, πώς φαντάζεσαι τα επόμενα πέντε χρόνια; Σκέφτεστε ακόμη μέχρι πού μπορεί να φτάσει η μπάντα ή σας ενδιαφέρει περισσότερο να δείτε πόσο μακριά μπορείτε να την πάτε, ένα άλμπουμ τη φορά;
Μετά από μερικά δύσκολα χρόνια, με αλλαγές στη σύνθεση, ανυπομονώ να σταθεροποιήσουμε το line-up και να γράψουμε τη μουσική που μας αντιπροσωπεύει από εδώ και πέρα. Αυτή τη στιγμή τα πράγματα στη μπάντα βρίσκονται σε πολύ καλό σημείο και είμαστε ενθουσιασμένοι για το μέλλον. Οι μουσικές ιδέες που ανταλλάσσουμε μεταξύ μας είναι πραγματικά εμπνευσμένες, οπότε θέλουμε απλώς να ξεκινήσουμε αυτό το νέο κεφάλαιο και να έχουμε μια καλή πορεία τα επόμενα χρόνια. Είτε πρόκειται για άλμπουμ είτε για μικρότερες κυκλοφορίες, θέλουμε να κυκλοφορούμε μουσική όσο πιο συχνά γίνεται και να συνεχίσουμε να πραγματοποιούμε σημαντικές περιοδείες σε όλο τον κόσμο. Να είστε σίγουροι: μόλις ξεκινάμε και έχουμε κάτι να αποδείξουμε.
ENGLISH VERSION
More than two decades into their career, Ingested continue to evolve without losing sight of the hard-hitting core of their sound. Ahead of their upcoming Athens show alongside Suffocation, Undeath and Eternal, we spoke with the band about their journey so far, their new album Denigration, the process behind the record, and their relationship with their death metal and deathcore roots. Our conversation also touches on the changes within the extreme-metal scene, the need to remain creatively driven, and what lies ahead for the band. Despite everything they have already achieved, their focus remains firmly on the future — as they put it themselves, “we are just getting started.”
More than twenty years into Ingested’s career, you’ve just released Denigration. What still makes you excited about writing and recording an Ingested album in 2026?
I think at this point, especially for me doing it for so long, it’s the fact that the passion is still inside of me and the need to fulfil that musical creativity “itch” with the guitar hasn’t depreciated over the years. I still want to write heavy songs and I still want to carve out, I guess, my legacy. We’ve achieved so much over the lifespan of the band, but there are still dreams and accomplishments that we are yet to explore.
The road to Denigration was obviously more complicated than you originally expected, particularly with the decision to re-record the vocals. What was it like having to revisit an album that you had already considered finished?
Yeah, it wasn’t an ideal situation and the pressure was well and truly on Andrew’s and my shoulders, but you dig in and make sure the work gets done. We had just under a week to get it finalised, but we managed it and ultimately had a product at the end that all of us were satisfied with.
Did re-recording the vocals change your perception of the songs themselves? Sometimes a different performance can completely change the character of a piece of music.
With Andrew’s and my styles working together, it definitely gave the album a more “Death Metal” vibe and a newfound brutality to it. So for us, that was a plus.
With Denigration, Ingested sound incredibly heavy, but there’s also a strong emphasis on atmosphere, dynamics and songwriting. Do you still feel connected to the “deathcore” label, or do you think the band’s music has moved beyond it?
We’ve never felt too connected to the Deathcore label, in all honesty, as we’ve always treaded the line between Death Metal and Deathcore. We’ve always been able to appeal to both subgenres, especially when it comes to touring opportunities. I will always consider Ingested a Death Metal band, but I won’t begrudge the people that label us Deathcore. We have a lot to thank from that scene for our trajectory. Some publication referred to us as “Modern Death Metal” and I always kinda liked that one.
You’ve been around long enough to have witnessed several generations of extreme metal come and go. What do you think has changed most about the scene since Ingested started—and what hasn’t changed at all?
The scene we came from, none of the subgenres would mix when it came to billings and shows. That’s been the most interesting development over the years, where tours became more mixed. That’s been a great benefit to the scene. Obviously, I’ve seen certain styles become popular and then drop off, but everything comes around. The worst thing about being in a band for this long is feeling the natural ebb and flow of what you are doing. The peaks are always awesome, but sooner or later you have a drop and it takes some serious dedication to weather the storm, if you will. Perseverance has been vital to the longevity of Ingested.
Ingested’s music has become increasingly technical over the years, but the songs rarely feel like technical exercises. How do you make sure that musicianship serves the song rather than becoming the point of the song?
We’ve always been a riff-based band and that’s what we will always enjoy doing. Sure, there have been moments where musical technicality has been explored, but ultimately we’ve never been a technical band. Groovy slams and heavy breakdowns have always been the focus because that’s what feels great for us to play live and connect with our audience.
There’s also a sense of atmosphere on Denigration that wasn’t necessarily as prominent on some of your earlier records. Is that something you deliberately wanted to explore, or is it simply where the band naturally finds itself now?
We’ve played around with synths, pianos, soundscapes, you name it, but have never made that a focal point. We’ve experimented over the years with styles that would suit additional layers for atmosphere, but never felt it necessary to bring that element as a prominent one. We try and serve the songs, and if extra sounds are required, we are never afraid to explore it. Right now, we are content with writing heavy music. If we find space for atmosphere, we would have no problem with trying something out.
You’ve managed something that relatively few extreme-metal bands achieve: maintaining a very recognisable identity while continuing to evolve. Is there ever a temptation to return to the sound that first established Ingested, or would that feel like going backwards?
Like I said, we have explored our sound over the years and never been afraid to take some risks to an extent. Over the last year or so, we have definitely noticed a heavy nod to our Slam origins within our writing, but I wouldn’t say we have tried to replicate it. We are different members in a completely different period in our lives. There was something undeniably organic when we were in our early 20s writing dumb, heavy slams, and it’s a period I think fondly of. Ingested sounds like it is meant to where we are as individuals and where the band is in its career. We are all very excited about what the future holds.
Looking back at the early days, could you ever have imagined Ingested still being here, releasing albums and touring internationally more than two decades later? And what has kept the band together through the less glamorous periods?
We probably shouldn’t have achieved what we have considering where we all came from back then, but in true Mancunian fashion, we were always all very stubborn and would never take no for an answer. I used the word perseverance before, and that’s what has got this band to where it is. I feel the band has established itself correctly and we deserve to be here, getting the tours we get. Don’t get me wrong, without some business mindset behind the scenes it doesn’t survive, but we managed to get a hold of that at the right time and we have an excellent team helping push this band forward.
You’re coming to Athens with Suffocation, Undeath and Eternal. That’s a pretty interesting combination of different generations and approaches to death metal. What do you think Ingested bring to a bill like this?
We are the perfect in-between to Suffocation and Undeath, honestly. Suffo are true Death Metal with a heavy brutal side, Undeath are slightly more old-school sounding, and we slot between them with a slightly modern approach. It’s a great bill that should satiate people’s death metal tastes.
With Denigration now out and a new chapter seemingly beginning for Ingested, what does the next five years look like in your head? Are you thinking about where the band can still go, or are you more interested in simply seeing how far you can push it one album at a time?
After a difficult few years with members changing, I’m excited to get the line-up solidified and write the music that represents us moving forward. The camp right now is in a good place and excited about the future. The musical ideas flowing between us all are really inspiring, so we just want to get going with this new chapter and have a great run with it for the next few years. Whether that’s albums or shorter releases, we want to release music as often as possible and to continue to get great tours over the globe. Rest assured, we are just getting started and have a point to prove.
