Οι Honeybadger επιστρέφουν με νέο δίσκο και νέα ενέργεια. Το “Let There Be Light” είναι το πιο ώριμο και φωτεινό τους βήμα μέχρι σήμερα, χωρίς να χάνεται το σκοτεινό, εσωτερικό στοιχείο που τους χαρακτηρίζει. Με νέο line-up, διεθνές mastering και συνεργασίες που ανεβάζουν τον πήχη, η μπάντα από την Αθήνα μιλάει στο RockinAthens και τη Χαρά Ευδαίμων για την ανθεκτικότητα, την ανάγκη για έκφραση και τη δύναμη του να παίζεις ειλικρινά, ακόμα κι αν ξεκινάς με άδεια χέρια.
Το “Empty-Handed” είναι ένας ύμνος στην απογοήτευση και την ανθεκτικότητα. Πότε ήταν η τελευταία φορά που νιώσατε όντως… με άδεια χέρια;
Η τελευταία φορά πρέπει να ήταν πριν λίγα λεπτά – και πριν από αυτό, λίγο νωρίτερα ακόμα. Και προσωπικά, ο καθένας μας, αλλά και σαν μπάντα, υπάρχουν αρκετές στιγμές που νιώθεις ανεπαρκής και ανίκανος να γεμίσεις τον χρόνο με τις αληθινές σου επιθυμίες, με ό,τι έχεις στο φαντασιακό σου για τη ζωή. Πιο απλά, σε πολλές μας προσπάθειες κάτι δεν μας έβγαινε — αυτά είναι για εμάς τα «άδεια χέρια». Είναι φυσιολογικό, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν το βλέπεις έτσι. Και το μόνο που μπορείς να κάνεις για να παλέψεις την απογοήτευση, είναι να επιμένεις και να βλέπεις καθαρά πού θέλεις να πας. Σε αυτόν τον «μοντέρνο» κόσμο, αυτό είναι πιο δύσκολο από ποτέ. Εκεί όμως έρχεται η ανθεκτικότητα και η θέληση να παίξουν τον ρόλο τους.
Ο στίχος “I get to crash and burn. I hide away and I wait.” είναι σχεδόν ποιητικός. Τελικά, γράφετε τραγούδια για να ξεφύγετε ή για να καταλάβετε καλύτερα τον εαυτό σας;
Η ποίηση και ο στίχος στο songwriting δεν είναι το ίδιο, αλλά έχουν μια αδελφική σχέση. Για εμάς, τα τραγούδια γράφονται πρώτα για να αρέσουν σε εμάς και μετά για να εκφραστούν προς τα έξω. Αλλά για να απαντήσω με ακρίβεια, μπορώ να πω ότι το ένα φέρνει το άλλο. Για να καταλάβεις τον εαυτό σου, αρχικά πας να του ξεφύγεις· σε «κριντζάρει» το ότι φέρεσαι με συγκεκριμένους τρόπους. Και στη συνέχεια αρχίζεις να τον καταλαβαίνεις όταν τον βλέπεις απ’ έξω προς τα μέσα. Ο στίχος που ανέφερες δείχνει την αδυναμία αναγνώρισης ότι κάποια πράγματα μπορούν όντως να πάνε καλά και δεν πρέπει να κρυφτείς από αυτά.
Από power trio πίσω σε κουαρτέτο. Τι κερδίσατε και τι χάσατε με αυτές τις αλλαγές στο line-up;
Σίγουρα χάνεται χρόνος σε αυτές τις αλλαγές· ξεχνιούνται δύσκολα οι συνήθειες με τα προηγούμενα μέλη, που είναι άτομα που αγαπάς, παρόλο που χρειάστηκε να προχωρήσεις διαφορετικά. Υπάρχει αρχική αμηχανία. Πας όμως σε καινούργιες επιλογές, κερδίζεις μια διαφορετική χημεία που ταιριάζει περισσότερο στη χρονική στιγμή που βρίσκεσαι, ψάχνεις πιο συγκεκριμένες ικανότητες, πιο συμβατές συνήθειες. Όλα όμως κρίνονται στην πρόβα, στη σκηνή, στη συνεννόηση – και εκεί νομίζω κερδίζουμε, δεδομένων των συνθηκών. Και ο Fogg (Γιάννης), που σχημάτισε αρχικά το τρίο με το μπάσο του, έφερε κάτι διαφορετικό και σταθερό, και ο Δημήτρης, που ήρθε με φόρα να παίξει lead κιθάρα και να βοηθήσει με τα skills του, έκανε πολύ σοβαρή διαφορά και μας έκανε να πατάμε πολύ πιο σίγουρα. Νιώθουμε πως δεν έχουμε συγκεκριμένο ταβάνι πια.
Πώς νιώθετε που το mastering του single σας έγινε στο Λος Άντζελες από τον ίδιο άνθρωπο που έχει δουλέψει με τους Iron Maiden και τον 2Pac; Έχετε ακόμα το σύνδρομο του “είμαστε μια μπάντα από την Αθήνα”;
Νιώθουμε υπέροχα και τυχεροί που έχουμε τη δυνατότητα να έχουμε ένα τόσο ποιοτικό mastering από τον Nick Townsend — φοβερός επαγγελματίας και, όσο γνωρίζουμε από τον παραγωγό μας τον Αλέξη Μπόλπαση, πολύ ωραίος τύπος. Βέβαια, ναι, νιώθουμε και είμαστε στην πράξη μια μπάντα από την Αθήνα, που αγαπάει την Αθήνα. Δεδομένου όμως ότι μας ακούν αρκετά και στο εξωτερικό, και ότι το label με το οποίο συνεργαζόμαστε, η SODEH Records, είναι στον Καναδά, δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε ή να ζηλέψουμε από μπάντες με περισσότερο δρόμο και εμπειρία. Να τις σεβαστούμε και να μάθουμε, σίγουρα — και αυτό σκοπεύουμε να εφαρμόσουμε όταν πατήσουμε σε σκηνές του εξωτερικού. Χώρος υπάρχει πάντα για όλους όσους αγαπάνε τη μουσική.
Το νέο σας LP θα λέγεται “Let There Be Light”. Είναι κάποιου είδους αντίθεση με το σκοτεινό ύφος του “Empty-Handed”; Ή απλώς είναι μια rock ‘n’ roll αναγέννηση;
Είναι αλήθεια ότι αυτό το άλμπουμ ψάχνει, μουσικά και στιχουργικά, τον δρόμο προς το φως, περνώντας μέσα από το βαθύτερο εσωτερικό σκοτάδι μας. Έχει αρκετά dark κομμάτια, που στην τελική τους ανάλυση αφήνουν μια επίγευση ξεσπάσματος και ελπίδας. Νομίζω πως θα γίνει πιο φανερό όταν κυκλοφορήσει ολοκληρωμένο, αλλά πρόκειται για την αναζήτηση μιας αναγέννησης, ξεκινώντας από τα σκοτάδια της περιόδου της πανδημίας και της «μεσαιωνικής» πολιτικής επικράτησης παγκοσμίως — με την επιρροή που έχουν αυτά τα φαινόμενα πάνω μας — και καταλήγοντας σε μια αποτίμηση του εαυτού μας και την ανάγκη για μια προσωπική αλλά και συλλογική, ανθρώπινη ανάσα, βγαίνοντας στην επιφάνεια.
Ποια ήταν η στιγμή που είπατε μεταξύ σας “ναι, τώρα κάτι κάνουμε σωστά”; Υπήρξε ποτέ τέτοια στιγμή ή ακόμα την κυνηγάτε;
Δεν ήταν λίγες οι στιγμές, αλλά ήθελαν περισσότερη επιμονή και διάρκεια. Λίγο μετά τη δημιουργία της μπάντας, το 2015, είχαμε ένα καλό run με σημαντικά και αρκετά live· κατέληξε το 2018 να παίξουμε support στους Nightstalker μαζί με τους Breath After Coma, σε ένα κατάμεστο Gagarin. Μετά, όταν συνεργαστήκαμε με τον Αλέξη Μπόλπαση και μπήκαμε στη στουντιακή διαδικασία μέχρι και την κυκλοφορία του πρώτου μας LP από τη Made of Stone του Χρήστου Παπαναντσίδη, εκεί πήραμε βοήθειες, μάθαμε πράγματα, κάναμε σημαντικά live και το όνομά μας βγήκε προς τα έξω, παρόλο που πέσαμε πάνω στην κακή περίοδο της πανδημίας. Νομίζω πως και τώρα, που πάμε για το δεύτερο LP μας, κάνουμε τα πράγματα με σιγουριά και με τα νέα μέλη βγαίνουμε δυνατοί. Με δουλειά και υπομονή, αυτές οι στιγμές θα γίνουν περισσότερες.
Το “Empty-Handed” έχει κάτι το κινηματογραφικό. Αν ήταν σκηνή ταινίας, πού θα έπαιζε; Σε ένα ξηρό highway ή σε ένα σκοτεινό αθηναϊκό μπαρ;
Σίγουρα σε ένα σκοτεινό αθηναϊκό afterάδικο, μία από τις σπάνιες πια, κρύες, χειμωνιάτικες, βροχερές νύχτες, πηγαίνοντας προς ένα ξημέρωμα Τρίτης, με ελάχιστο κόσμο και πικρές συζητήσεις, αναζητώντας μια αχτίδα φωτός και ψάξιμο ανάμεσα σε ποτά και τσιγάρα. Να μην ξεχνάμε ότι ναι, είμαστε desert rockers, αλλά μεγαλωμένοι σε ένα κλειστοφοβικό, μελαγχολικό, αστικό περιβάλλον.
Ηχογραφήσατε στο Suono Studio με τον Άλεξ Μπόλπαση. Ποια ήταν η πιο απροσδόκητη κατεύθυνση που σας έσπρωξε;
Ο Αλέξης ήταν καταλυτικός στο να αποφασίσουμε προς τα πού θέλουμε να πάμε μουσικά. Το ξέραμε δηλαδή μέσα μας, αλλά μας ανάγκασε — με τον τρόπο και τη μεθοδολογία του — να βγάλουμε την αλήθεια μας. Και στα δύο άλμπουμ που γράψαμε μαζί, ήταν ταυτόχρονα διακριτικός και επιδραστικός. Εκτός από έναν συνεργάτη, κερδίσαμε και έναν αληθινό φίλο — πράγμα όχι και τόσο σύνηθες. Νομίζω πως το πώς ταιριάξαμε και με ποιον τρόπο συμπληρώναμε το τι θα κολλήσει πού, ήταν το πιο απροσδόκητο. Τον ευχαριστούμε πολύ για όλα όσα μας έχει δώσει μέχρι τώρα.
Από το “The Rain” μέχρι το “Pleasure Delayer” και τώρα το “Let There Be Light”, τι σας κρατάει δεμένους σαν μπάντα μέσα στα χρόνια;
Νομίζω ότι, ανεξαρτήτως μελών, αυτό που μας κρατάει δεμένους είναι η δίψα να δημιουργήσουμε με ό,τι υπάρχει μέσα μας, χωρίς να σκεφτόμαστε το «έξω», το αν θα αρέσει. Στη συνέχεια, προφανώς, περνάνε και τέτοιες σκέψεις, αλλά για εμάς είναι δευτερεύουσες. Το σημαντικό είναι να μπορούμε να πούμε — και να ακουστεί — τι είναι οι Honeybadger ως σύνολο και ποια μουσική ματιά και ερμηνεία έχουν, ανεπηρέαστα και αληθινά.
Όταν κλείνει το live και το κοινό φεύγει, τι είναι αυτό που θέλετε να έχει μείνει μέσα τους;
Θέλουμε να μπορεί να ειπωθεί ότι βγάλαμε τον εαυτό μας — είτε έχουμε παίξει τέλεια είτε όχι. Να έχουν δει ένα live επαγγελματικό και σοβαρό μεν, αλλά με κανονικά συναισθήματα, χωρίς να κρυβόμαστε. Ακόμα κι αν δεν ενθουσίασε κάποιους η κατεύθυνσή μας. Πιστεύουμε ότι αυτό το έχουμε κερδίσει, προς το παρόν τουλάχιστον.
Πού θα σας ακούσουμε αυτό το καλοκαίρι;
Μετά από δύο ωραία αθηναϊκά καλοκαιρινά live — ένα στο Beer Music Festival κι ένα στο Bad Tooth — τώρα πάμε για το Krokos Open Air Festival στην Κοζάνη, στις 09/07, όπου headliners θα είναι οι Planet of Zeus, με ένα line-up γεμάτο πολύ ωραίες μπάντες του γενικότερου ήχου μας. Ανυπομονούμε, δεν έχουμε ξαναβρεθεί εκεί, και προετοιμαζόμαστε για έναν αρκετά πιο busy και πυκνό χειμώνα, λόγω του νέου άλμπουμ!
