Στα τέσσερα χρόνια που μεσολάβησαν από το ομώνυμο album του reunion, οι Helloween έπρεπε να πάρουν κάποιες αποφάσεις για το συνθετικό μέλλον του συγκροτήματος. Και αυτό γιατί, πέρα από τον ενθουσιασμό που προκάλεσε η πολυαναμενόμενη επανένωση και το Skyfall (το μοναδικό τραγούδι του Hansen), κανένα άλλο τραγούδι δεν φαίνεται να έμεινε στο συλλογικό υποσυνείδητο των οπαδών.
Αποφάσισαν λοιπόν δύο πράγματα. Το νέο υλικό αποπειράται να επαναφέρει την πιο “ανάλαφρη” και χαρούμενη πλευρά των Helloween από το παρελθόν. Επίσης το συνθετικό έργο μοιράζεται κυρίως μεταξύ των Deris και Hansen. Αυτό δημιουργεί ένα παράδοξο στον ήχο καθώς αντί για Helloween, ακούμε κυρίως ένα περίεργο υβρίδιο μεταξύ Pink Cream 69 (την προηγούμενη μπάντα του Deris) και Gamma Ray (την προσωπική μπάντα του Hansen).
O συνδυασμός των δύο συνθετών κάποιες φορές λειτουργεί, όπως στο πολύ δυνατό συνεργατικό opener Giants on the Run, ενώ σε άλλες ακούγεται αταίριαστος. Πως μπορεί, ας πούμε να βρίσκονται στη σειρά η pop rock σαχλαμάρα A Little is a Little too Much (που βρήκαν αυτό το χαζό τσέμπαλο στο riff;!) με το υπερ-μεταλλικό We can be Gods; Ή πως μπορεί το πρώτο single This is Tokyo να είναι μία αδιάφορη βλακεία (love letter στους οπαδούς της Ιαπωνίας), ενώ το δεύτερο Universe (Gravity for Hearts) να είναι ένας κλασσικός Helloween ύμνος (το ένα από τα δύο καλύτερα του album) γραμμένος μάλιστα παραδόξως από τον Sascha Gerstner;
Η τεράστια ανισότητα είναι αυτό που χαρακτηρίζει το υλικό του δίσκου και φαίνεται από την ύπαρξη αρκετών fillers που θα ξεχαστούν πολύ γρήγορα (Hand of God, Under the Moonlight και η αδιάφορη μπαλάντα Into the Sun). Και ξαφνικά στο τελευταίο κομμάτι ο Hansen σώζει την παρτίδα με το υμνικό Majestic (πιο πολύ Gamma Ray παρά Helloween), ένα πραγματικά μεγάλο τραγούδι που περιλαμβάνει όλες τις επιρροές του και κυρίως τους Priest.
Το Giants and Monsters, αν και υπερβολικά άνισο, είναι στο σύνολό του καλύτερο από τον προκάτοχό του, με ατμόσφαιρα και ήχο σίγουρα ελαφρύτερο και φτιαγμένο να ακούγεται ευκολότερα από ευρύτερο κοινό. Αν και είναι μία κυκλοφορία που δεν εκθέτει τους φέροντες το βαρύ λογότυπο στο (μετριότατο) εξώφυλλο, δύσκολα θα παραμείνει ζωντανό, μετά από τις πρώτες ακροάσεις, στο μέλλον.
