Την περασμένη Παρασκευή γίναμε μάρτυρες ενός εξαιρετικού live στο Gazarte, με δύο μπάντες που προσεγγίζουν το black metal από διαφορετικές οπτικές. Από τη μία το ταξιδιάρικο και μελαγχολικό ύφος των Heretoir και από την άλλη η πιο επική, σχεδόν παγανιστική αύρα των Havukruunu. Παρότι οι προσεγγίσεις τους διαφέρουν αισθητά, είχαν έναν κοινό παρονομαστή: τη μελωδία. Εκεί που συναντιούνται η ένταση και η ατμόσφαιρα, εκεί ακριβώς χτίστηκε και η ουσία της βραδιάς. Μια βραδιά που κύλησε χωρίς υπερβολές, αλλά με καθαρή δύναμη και συνέπεια.
Ανταπόκριση: Πάνος Κουτσουράδης / Φωτογραφίες: Ηλίας Σταθόπουλος (πλήρες photo report)
Οι Heretoir είχαν μαζί τους το περσινό τους αριστούργημα “Solastalgia”, ένα album που ζωντανά αποκτά ακόμη μεγαλύτερη διάσταση και ακούγεται σχεδόν μεγαλειώδες. Παρά τη σχετικά μικρή προσέλευση του κόσμου και τις τελευταίας στιγμής απουσίες – χωρίς μπασίστα και με τον δικό μας Βασίλη Νάνο πίσω από τα τύμπανα – η μπάντα δεν έδειξε ούτε στιγμή να επηρεάζεται. Από τις πρώτες νότες δημιούργησαν αμέσως το κατάλληλο κλίμα, βυθίζοντας το κοινό στον ιδιαίτερο ήχο τους. Για περίπου μια ώρα μας χάρισαν ένα ταξίδι γεμάτο συναισθήματα, με black metal ξεσπάσματα που ισορροπούσαν ανάμεσα στο σκοτάδι και στη λύτρωση.
Με σύμμαχο τον πολύ καλό ήχο και έναν frontman σε εξαιρετική φόρμα, οι Γερμανοί κατάφεραν να κάνουν την πρώτη τους εμφάνιση επί ελληνικού εδάφους να μείνει αξέχαστη σε αρκετούς. Ο Eklatanz πίσω από το μικρόφωνο απέδειξε γιατί θεωρείται τόσο σημαντική παρουσία για το συγκρότημα. Άψογα φωνητικά με έντονη συναισθηματική φόρτιση και σε σημεία πραγματικά συγκινητικός. Ιδιαίτερο highlight αποτέλεσε η ερμηνεία του στο “The Ashen Falls”, όπου η ένταση και η ευαισθησία συνδυάστηκαν ιδανικά. Μια μετρημένη, σοβαρή μπάντα που δείχνει ότι έχει ακόμη πολλά να δώσει και αξίζει οπωσδήποτε να την ξαναδούμε σύντομα.
Το ρολόι έδειχνε έντεκα παρά και ήρθε η ώρα για τους τυπικά headliners της βραδιάς. Αν και για τους Heretoir βρέθηκα εκεί, για να είμαι ειλικρινής, οι Havukruunu με έκαναν να αναθεωρήσω ήδη από τις πρώτες νότες του εναρκτήριου “Kuolematon laulunhenki”. Οι Φινλανδοί ανέβηκαν στη σκηνή χωρίς περιττές κουβέντες και παρουσίασαν μια στιβαρή, ογκώδη εμφάνιση που δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο – ούτε όσους είχαν έρθει κυρίως για το πρώτο όνομα.
Από όποια πλευρά και να το δεις το συγκρότημα βγήκε, τα σάρωσε όλα με μία ανάσα και φάνηκε να το διασκεδάζει και εκείνο, αλλά και εμείς. Εξαιρετικά black metal φωνητικά, αλλά και καθαρά, ένας drummer μηχανάκι που δεν σταμάτησε να καταστρέφει τα πάντα με τα blast beats και ένας μπασίστας – μορφάρα βγαλμένος από τα 80’s που γέμιζε την κατάσταση με τις μπασογραμμές του και τα δεύτερα vocals. Με κομμάτια όπως “Yonsynty”, “Kuoleman oma”, “Myrskynkutsuja” και “Pakkanen” μας μετέφεραν στα δικά τους παγωμένα τοπία, με μία ενέργεια που συνδύαζε epicness και ατόφια black metal ένταση.
Επιβεβαίωσαν έτσι ότι δικαίως συγκαταλέγονται στις πιο ενδιαφέρουσες μπάντες της σκηνής τα τελευταία χρόνια. Και μπορεί να φύγαμε με άδεια χέρια, μιας και το merch τους χάθηκε κάπου στο αεροδρόμιο, σίγουρα όμως φύγαμε με γεμάτη καρδιά και αυτό λέει πολλά για το τι ζήσαμε. Συνολικά, επρόκειτο για ένα πολύ δυνατό live, με δύο συγκροτήματα που πρόσφεραν διαφορετικές αλλά εξίσου ουσιαστικές εμπειρίες. Χωρίς περιττά λόγια, αλλά με ουσία η βραδιά στο Gazarte άφησε θετικό αποτύπωμα και μας υπενθύμισε γιατί τέτοιες underground συναυλίες έχουν πραγματική αξία.
