Το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, 26 Οκτωβρίου, στο Arch Club, είχαμε την ευκαιρία να βιώσουμε ξανά τη βαθιά μελαγχολική ατμόσφαιρα που δημιουργεί το Αυστριακό post-black συγκρότημα Harakiri for the Sky. Στο πλευρό τους, οι ανερχόμενοι Αθηναίοι Kiva, με τον sludge-post metal ήχο τους, μας προετοίμασαν για μια βραδιά γεμάτη με σκοτεινές συναισθηματικές εκρήξεις. Οι δύο μπάντες μας ταξίδεψαν σε έναν κόσμο γεμάτο ένταση και θλίψη, προσφέροντας ακριβώς αυτό που περιμέναμε.
Ανταπόκριση: Ιωάννα Κατσού / Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου (περισσότερες εδώ)
Παρά το τριήμερο, που ίσως να μείωνε τις πιθανότητες για μεγάλη προσέλευση, ο κόσμος είχε μαζευτεί από νωρίς. Στις 21:15, οι Kiva ανέβηκαν στη σκηνή και, σχεδόν χωρίς προειδοποίηση, μας βύθισαν σε έναν κόσμο σκοτεινό και γεμάτο ένταση. Οι sludge-post metallers Kiva μπορεί να είναι μια νέα παρουσία στην αθηναϊκή σκηνή, αλλά το ντεμπούτο τους, “An Elegy of Scars and Past Reflections”, δεν έμοιαζε σε τίποτα αρχάριο – κάθε νότα, κάθε στίχος, κάθε δευτερόλεπτο είχαν σκοπό και βάρος.
Τα φωνητικά, στιβαρά και επιβλητικά, διαπερνούσαν τον χώρο, ενισχύοντας την αίσθηση μιας σκοτεινής αφήγησης που εξελίσσεται μπροστά μας. Η κιθάρα τους, κυρίαρχη και εκφραστική, έδινε τον τόνο, ενώ τα ντραμς, σε μια πιο διακριτική αλλά καθοριστική θέση, στήριζαν υποδόρια αυτή την ατμόσφαιρα, δίνοντας χώρο στο σκοτάδι να ανθίσει. Σε κομμάτια όπως το “In Silence”, το μπάσο παρέμεινε κυρίαρχο αλλά διακριτικό, ενισχύοντας την υποβλητική και εσωστρεφή αίσθηση που συναντούμε και στο ντεμπούτο άλμπουμ τους.
Εκείνο το βράδυ, δεν ήμασταν μόνο ακροατές· συμμετείχαμε σε μια τελετουργία γεμάτη θλίψη και εγκατάλειψη, σε μια υπόγεια ελπίδα που αναδυόταν μόνο για να βυθιστεί ξανά στη λήθη. Είναι αλήθεια πως οι Kiva δημιουργούν έναν ήχο οικείο για τους λάτρεις συγκροτημάτων όπως οι Cult of Luna, The Ocean, Isis και Neurosis, καθώς αποτυπώνουν μια εξαιρετική μίξη αυτών των επιρροών. Χωρίς να παρουσιάζουν κάτι εντελώς νέο, καταφέρνουν να συνδυάζουν στοιχεία από αυτά τα σχήματα, προσφέροντας ένα άρτια φτιαγμένο post-metal και doom-sludge ύφος, που τιμά τις βάσεις του είδους, και διατηρεί την προσωπική τους ταυτότητα.
Η ακρόαση του “An Elegy of Scars and Past Reflections” είναι απαραίτητη για όσους θέλουν να νιώσουν αυτή την ατμόσφαιρα, ακόμα και εκτός συναυλιακού χώρου. Περιμένουμε με ενδιαφέρον το επόμενο βήμα τους, καθώς οι μουσικές τους βάσεις και η δεξιοτεχνία τους υπόσχονται μια πορεία που μπορεί να εξελιχθεί ακόμα περισσότερο, ενδεχομένως προσθέτοντας νέες, πιο ξεχωριστές πτυχές στη δουλειά τους.
Στις 22:20, οι Harakiri for the Sky ανέβηκαν στη σκηνή ένας-ένας, ξεκινώντας από τον ντράμερ τους, δημιουργώντας μια αίσθηση προσμονής μέχρι την είσοδο του τραγουδιστή J.J. Καθώς ολοκληρωνόταν η είσοδός τους, η ατμόσφαιρα φόρτιζε από μια σχεδόν απτή ένταση. Το κοινό, βυθισμένο στο σκοτάδι και τη μελαγχολία που ερχόταν μαζί τους, στεκόταν προσηλωμένο, γνωρίζοντας καλά τι ακολουθεί.
Θυμάμαι ακόμα εκείνες τις ημέρες του 2016, όταν πήρα συνέντευξη από τον Matthias, τον κιθαρίστα και «εγκέφαλο» των Harakiri for the Sky, λίγο πριν την πρώτη τους συναυλία στη Death Disco. Η συναυλία εκείνης της νύχτας ήταν το τέλος μιας περιόδου – για εμένα – γεμάτης προκλήσεις. Μέσα από τη σκοτεινή μελωδία τους, έπεσε η αυλαία σε όλα εκείνα τα πράγματα που πάλευα να αφήσω πίσω μου. Έτσι, κάθε φορά που επιστρέφω σε εκείνη την περίοδο, οι Harakiri for the Sky αποτελούν το μελαγχολικό υπόβαθρο που με συντροφεύει μέχρι και σήμερα.
Στη συζήτησή μας τότε, ο Matthias μου είχε αποκαλύψει πως το όνομα της μπάντας αναφέρεται σε εκείνη τη στιγμή ελευθερίας πριν από την αναπόφευκτη πτώση, μια αίσθηση αιώρησης που ακολουθείται από την αναμενόμενη σύγκρουση. Αδυνατώ να φανταστώ καλύτερη περιγραφή από αυτή για τη συναισθηματική επίδραση που έχει η μουσική τους πάνω μου έκτοτε.
Η παρουσία τους στο Arch Club ήταν ισχυρή και διαπεραστική. Τα φωνητικά του J.J., αν και λίγο κουρασμένα σε στιγμές, έφεραν ατόφια τη θλίψη και τον πόνο που είναι ενσωματωμένα στους στίχους τους, ενώ η ισχυρή ρυθμική γραμμή του μπάσου και τα τύμπανα έδεναν με τη μελωδική κιθάρα του Matthias. Παρά τη δύναμη του ήχου, η ποιότητα ήταν άρτια· μπορούσες να ξεχωρίσεις το κάθε όργανο, και αυτό ήταν ακριβώς που χρειαζόμουν για να βυθιστώ στις μελωδίες τους.
Οι Harakiri for the Sky παραμένουν πιστοί στο αρχικό τους όραμα. Όπως μου είχε πει τότε ο Matthias, «Θα συνεχίσουμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που ξεκινήσαμε, γράφοντας ό,τι έρχεται στο μυαλό μας, χωρίς φόβο ή περιορισμούς». Αυτή η ειλικρινής προσέγγιση αντικατοπτρίζεται στη σκηνική τους παρουσία· ήταν αφοσιωμένοι και παθιασμένοι, ακριβώς όπως και η μουσική τους.
Κατά τη διάρκεια της βραδιάς, οι Harakiri for the Sky εναλλάσσονταν αβίαστα ανάμεσα σε κομμάτια από την πρόσφατη δισκογραφία τους, όπως τα “I, Pallbearer” και “Sing for the Damage We’ve Done”, αλλά και σε αγαπημένα παλαιότερα κομμάτια, όπως τα “Homecoming, Denied!” και “Calling the Rain”. Κάθε τραγούδι γέμιζε τον χώρο με συναισθηματική φόρτιση, σαν να γεφύρωνε τις διαφορετικές περιόδους στη μουσική τους πορεία. Παρόλο που το ταξίδι μέσα στον χρόνο ήταν αποκαλυπτικό, μου έλειψε το αγαπημένο μου κομμάτι, το “Jhator”, που δυστυχώς δεν ακούστηκε.
Αντ’ αυτού, μια απρόσμενη έκπληξη ήταν η διασκευή τους στο “A Song to Say Goodbye” των Placebo. Σ’ αυτή την κορυφαία στιγμή της βραδιάς, ο J.J. κατέβηκε από τη σκηνή και βρέθηκε ανάμεσά μας, πέφτοντας στα γόνατα και βυθιζόμενος στο τραγούδι, αναζητώντας αυτή την ψυχική δύναμη που όλοι καλούμαστε να αποκτήσουμε για να ξεπεράσουμε τις δύσκολες καταστάσεις της ζωής, όπως αναφέρεται στους στίχους. Η αποχώρησή του μέσα από το πλήθος, αφήνοντας τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας να μας αποχαιρετήσουν παίζοντας, ήταν σαν ένα ατελείωτο soundtrack που συνέχιζε να παίζει στο μυαλό μας, ακόμα κι όταν όλα είχαν σβήσει.
Οι Harakiri for the Sky έκλεισαν τη βραδιά με την ίδια αυθεντικότητα και βαθιά συναισθηματική απόκριση που χαρακτηρίζει τη μουσική τους. Με τις μελωδίες του Matthias να με ταξιδεύουν σε εκείνα τα βήματά μου μαζί τους, ένιωσα να αναβιώνει εκείνη η πρώτη μας συνάντηση, και οι αλλαγές που αυτή έφερε στη ζωή μου. Τους ευχαριστώ και ελπίζω πως θα τους δω ξανά, είτε εδώ είτε κάπου αλλού, ακριβώς όπως τους έμαθα και τους αγάπησα.
