Οι Grave Pleasures, για όσους δεν το έχουν πάρει χαμπάρι, αποτελούν την συνέχεια των death-rockers Beastmilk αφότου αποχώρησε ο βασικός κιθαρίστας τους Johan “Goatspeed” Snell. Παρά τις αμφιβολίες που μια τέτοια ανακατάταξη μπορεί να επιφέρει, το “Dreamcrash” δεν διαφέρει ιδιαίτερα σε έμπνευση και αισθητική από τον αποκαλυπτικό προκάτοχο του.
Ορίζοντας εκ νέου τα σημεία που σε κέρδισαν στο “Climax”, η νέα τους κυκλοφορία (στην πολυεθνική SONY COLUMBIA πλέον) φλερτάρει ξεδιάντροπα με το mainstream post-punk της γενιάς των Editors, με αυτό να είναι μάλλον το μοναδικό μελανό χαρακτηριστικό τους, γιατί παρά τις εξαιρετικές συνθέσεις (“New Hip Moon”, “Crying Wolves”, “Lipstick On Your Tombstone”, “Worn Threads”), ο ήχος τους πλέον δεν έχει την έντονη goth βαρύτητα που γνωρίσαμε στο ντεμπούτο τους. Παρ’ όλα αυτά, η φυσικότητα που οι επιρροές από Echo & the Bunnymen, Jesus & Mary Chain, Joy Division που εντυπωσιακά διοχετεύονται στις μουσικές τους δεν αφήνουν περιθώρια να τους κακολογήσεις. Σε αντίθεση με το κολλητικό και εντυπωσιακό -στα όρια του instant classic- ντεμπούτο τους, το “Dreamcrash” ενώ κάπου στο βάθος νιώθεις ότι περνάει και δεν ακουμπάει, θέλει το χρόνο του για να σε κερδίσει.
Με λίγα λόγια, αν οι μουσικές των Beastmilk έκλειναν το μάτι στους απανταχού αγοραφοβικούς (black) metal και goth fans, οι Grave Pleasures χωρίς να χάνουν το ενδιαφέρον τους και την μουσική τους ταυτότητα, κατεβαίνουν κέντρο για ποτάκι και κάνουν τα κορίτσια να χορεύουν. Στην πραγματικότητα, παρά το αντιεμπορικό βιογραφικό των μελών της μπάντας, αυτό είναι ένα από τα καλύτερα σενάρια εξέλιξης για ένα group στον μόλις δεύτερο δίσκο του.
