Από τα βάθη της σύγχρονης post-punk σκηνής, οι The Murder Capital επιστρέφουν με μια ωριμότητα που δεν ξεχνά ποτέ τη φωτιά του ντεμπούτου τους. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια, οι Ιρλανδοί -και πιο συγκεκριμένα, ο μπασίστας Gabriel Blake- μιλούν για τον τρόπο που γράφουν μουσική συλλογικά, ενστικτωδώς και πάντα με βάση το συναίσθημα. Ανακαλούν τη δύναμη του να παίζεις ζωντανά, είτε μπροστά σε 15.000 ανθρώπους είτε μέσα στο στούντιο, με την ίδια ένταση. Αποκαλύπτουν τους μουσικούς που τους επηρέασαν, τον ρόλο των social media και τη δυσκολία του να παραμείνεις αυθεντικός. Το μόνο τους σίγουρο σχέδιο; Να μείνουν ζωντανοί και να συνεχίσουν να παίζουν.
Γεια σας από την Αθήνα. Ανυπομονούμε να σας ξαναδούμε, αυτή τη φορά σε πολύ μεγαλύτερο χώρο. Έχουν περάσει σχεδόν έξι χρόνια από το πρώτο σας άλμπουμ, “When I Have Fears”. Πώς έχει εξελιχθεί η διαδικασία της σύνθεσης από την κυκλοφορία του ντεμπούτου σας;
Η διαδικασία έχει μείνει η ίδια, αυτό που έχει αλλάξει με τον καιρό είναι το αποτέλεσμα. Παραμένει όπως ήταν από τις πρώτες μέρες και οι πέντε μας μαζί στο ίδιο δωμάτιο. Κάποιος μπορεί να φέρει μια μελωδία ή ακόμα και απλώς μια ιδέα, και μετά οι πέντε μας την κάνουμε να γίνει “The Murder Capital”. Έτσι γράφτηκαν τα “Words Lost Meaning”, “Moonshot” και “Swallow”. Μερικές φορές απλώς συμβαίνει από το πουθενά. Το “That Feeling” μάς ήρθε μέσα σε δύο ώρες μια μέρα στο Λονδίνο, χωρίς καμία προεργασία.
Η μπάντα σας έχει μια πολύ έντονη, ωμή ενέργεια στις ζωντανές εμφανίσεις. Πώς καταφέρνετε να αποτυπώσετε αυτή την ενέργεια και στο στούντιο;
Δεν χρειαζόμαστε και πολλή ενθάρρυνση. Ο Flood καλλιέργησε πραγματικά αυτή την ιδέα μέσα μας στο “When I Have Fears”. Τα πάντα τα ηχογραφήσαμε σε ταινία. Σχεδόν σαν μια επιβεβλημένη αρχή για να διασφαλίσουμε ότι θα ηχογραφούμε όσο το δυνατόν περισσότερο live. Ο Flood έλεγε ότι μπορούσε να ακούσει τις λήψεις στις οποίες χόρευα. Αυτό με βοήθησε να καταλάβω τη σημασία του να αποδίδεις με πάθος στο στούντιο, όπως και στη σκηνή. Ο John (Congleton) μάς βοήθησε να δομήσουμε όλο αυτό. Μας έκανε καλύτερους μουσικούς και πολύ πιο επαγγελματίες καλλιτέχνες ηχογράφησης. Παίζουμε live ενώ ακούμε το κλικ. Μαζί. Αποδεικνύεις στον εαυτό σου ότι δεν χρειάζεται πάντα να περιμένεις τη «μαγεία». Ότι πρέπει να μπορείς να δημιουργήσεις τη μαγεία μέσα στο ωράριο του John, από τις 10 το πρωί μέχρι τις 7 το απόγευμα, Δευτέρα ως Σάββατο. Η δομή σε ωθεί ως καλλιτέχνη.
Οι στίχοι των τραγουδιών σας συχνά αγγίζουν θέματα όπως η απομόνωση, υπαρξιακά ερωτήματα και κοινωνικά ζητήματα. Τι ελπίζετε να πάρουν οι ακροατές από τη μουσική σας;
Ειλικρινά, ό,τι επιθυμούν.
Τι ρόλο παίζει η συνεργασία στη δημιουργική σας διαδικασία; Πώς δουλεύετε συλλογικά για να «ζωντανέψει» κάθε τραγούδι;
Κάθε τραγούδι περνά φυσικά από μια διαδικασία αξιολόγησης από τους πέντε μας, ποιος το βρίσκει ωραίο και ποιος όχι. Αν τελικά αρέσει και στους πέντε, τότε πρέπει να δώσουμε τα εύσημα στο ίδιο το τραγούδι που κατάφερε να φτάσει μέχρι εκεί.
Οι The Murder Capital είναι γνωστοί για το πάντρεμα post-punk, post-rock και σκοτεινού alternative ήχου. Πώς θα περιγράφατε τη μουσική σας ταυτότητα και πώς έχει εξελιχθεί με τον καιρό;
Ήταν πάντα οι The Murder Capital.
Πώς είναι να είστε μέρος της ιρλανδικής μουσικής σκηνής αυτή τη στιγμή; Νιώθετε μια ισχυρή σύνδεση με άλλες μπάντες ή ένα αίσθημα κοινότητας;
Σίγουρα. Νιώθουμε μεγάλη τιμή που είμαστε μέρος μιας τόσο ζωντανής, ποικιλόμορφης και εκφραστικής γενιάς Ιρλανδών καλλιτεχνών. Έχουμε πολλή δουλειά ώστε να είμαστε στο ίδιο επίπεδο.
Έχει αλλάξει η δυναμική ή η χημεία της μπάντας όσο μεγαλώνατε και εξελισσόσασταν μαζί;
Κατά 100%. Έχουμε γίνει πολύ καλύτεροι στην επικοινωνία μεταξύ μας.
Ποιοι καλλιτέχνες ή μπάντες έχουν επηρεάσει τη μουσική σας ή τον τρόπο που προσεγγίζετε τη δουλειά σας;
Grouper, Clairo και The War On Drugs.
Στην εποχή του streaming και των social media, πώς διατηρείτε την καλλιτεχνική σας ακεραιότητα και παραμένετε πιστοί στον ήχο σας;
Καμιά φορά είναι δύσκολο να δεις το δάσος απ’ τα δέντρα, γιατί ειλικρινά θέλω όσο το δυνατόν περισσότερος κόσμος να ακούσει τη μουσική μας. Απλώς γιατί αυτό μου φαίνεται απίστευτα διασκεδαστικό. Το να βλέπεις ανθρώπους στις συναυλίες να συνδέονται με αυτό που δημιουργούμε είναι η πιο απίστευτη και όμορφη ανθρώπινη εμπειρία. Νιώθω πολύ τυχερός που το έχω ζήσει αυτό. Τα social media είναι ένα καλό εργαλείο για να το αξιοποιήσεις. Αλλά ναι, ποτέ δεν ήταν δύσκολο για μένα να αποφασίσω να “μην” κάνω ένα TikTok dance. Θα έκανα όμως ένα GRWM (Get Ready With Me) με τη Vogue. Οποιαδήποτε μέρα.
Ποια μουσική ακούτε τελευταία που σας ενέπνευσε ή σας τράβηξε την προσοχή;
Η Maria Sommerville. Είναι Ιρλανδή καλλιτέχνιδα που ζει νομίζω στο Connemara. Η μουσική της είναι πραγματικά ξεχωριστή. Το “Projections” παίζει σε επανάληψη όταν είμαι σε αεροπλάνα φέτος. Ο στίχος της «Ξέρω ότι δεν είμαι καλός. Ξέρω ότι δεν είμαι κακός.» με συγκλόνισε για κάποιο λόγο. Νομίζω επειδή θεωρώ άδικο να χαρακτηρίζεις κάποιον ως καλό ή κακό. Μπορούμε πάντα να μπαινοβγαίνουμε και στα δύο. Υπάρχει καλό και κακό μέσα σε όλους μας. Απλώς πρέπει να προσπαθούμε να μένουμε στο καλό. Σαν μπάντα, έχουμε απολαύσει πολύ το άλμπουμ “Heavy Metal” του Cameron Winter. Ο Irv είπε ότι είναι από εκείνους τους δίσκους που εμφανίζονται μία-δύο φορές τον χρόνο και σου θυμίζουν γιατί αγαπάς τη μουσική. Συμφωνώ απόλυτα.
Πού βλέπετε τη μπάντα σε πέντε χρόνια από τώρα;
Ελπίζουμε από την άλλη μεριά της σκηνής στο 3Arena στο Δουβλίνο, αφού πρώτα έχουμε χορτάσει “coddle” στο Gravediggers στο Glasnevin.
Υπάρχουν κάποιοι μακροπρόθεσμοι στόχοι που θα θέλατε να πετύχετε;
Να μείνουμε ζωντανοί.
Ποια ήταν μία από τις πιο αξέχαστες live εμφανίσεις σας μέχρι τώρα; Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή ή συναίσθημα που σας έμεινε;
Το “Rock En Seine” το 2023 ήταν σίγουρα μια καθοριστική στιγμή για εμάς. 15.000 άτομα. Ήταν το μεγαλύτερο κοινό που έχουμε παίξει ποτέ, πέρα από τις συναυλίες με τους Pearl Jam ή τον Nick Cave & The Bad Seeds, πέρσι. Αλλά και η εμφάνισή μας στην Αθήνα την προηγούμενη φορά ήταν πραγματικά τρελή. Το κοινό με σήκωσε σαν να ήμουν σε φέρετρο. Υπάρχει μια πολύ δυνατή φωτογραφία από εκεί. Ζήτω η Ελλάδα. Ευχαριστούμε πολύ, τα λέμε σύντομα.
ENGLISH VERSION
Hello from Athens, Greece. Can’t wait to have you back, in a much bigger venue this time.
It’s been almost six years from your first album, When I Have Fears. How has your songwriting process evolved since the release of your debut album?
The process has remained the same, it’s just the outcome that has changed over time. It’s still as it was on the first days – the five of us in the room. Someone may bring in a tune or even just an idea and then the 5 of us together make it become The Murder Capital. That happened with ‘Words Lost Meaning, ’, ‘Moonshot’ and ‘Swallow.’ Sometimes, it just happens out of nowhere. ‘That Feeling’ came to us in like 2 hours one day in London, without any premeditation.
The band has a very intense, raw energy in your live shows. How do you capture that same energy in the studio?
We don’t need a lot of encouragement. Flood really fostered that ideology in us on ‘When I Have Fears’. We recorded everything to tape. Almost in a forced principal to make sure we were recording live as much as possible. Flood used to say he could hear the takes that I was dancing taking. That helped me understand the importance of performing full tilt in the studio as well as at a show. John (Congleton) helped us structure this. He’s made us become better musicians and much more professional recording artists. Playing live while still listening to a click. Together. Proving to yourself that you don’t always need to wait on the magic. That you should be able to create the magic between his working hours of 10AM to 7PM Mon-Sat. Structure pushes you as an artist.
The lyrics in your songs often touch on themes of isolation, existential questions, and societal issues. What do you hope listeners take away from your music?
Honestly, whatever they wish.
What role does collaboration play in your creative process? How do you work as a collective to bring each song to life?
Every song naturally goes through a 5 man screening process of taste and distaste. If it ends up pleasing all 5 of us, you just have to give it to the song for managing to make it that far ahaha.
The Murder Capital is known for blending post-punk, post-rock, and dark alternative styles. How would you describe your musical identity, and how has it shifted over time?
It’s always been The Murder Capital.
What’s it like to be part of the Irish music scene right now? Do you feel a strong connection to other bands or a sense of community?
For sure. We feel very honoured to be part of such a vibrant, diverse, and outspoken generation of Irish artists. We have big shoes to fill.
Has the band’s dynamic or chemistry changed as you’ve grown and evolved together?
100%. We’ve become better communicators.
Who are some artists or bands that have influenced your music or the way you approach your craft?
Grouper, Clairo and The War On Drugs
In an era of streaming and social media, how do you maintain your artistic integrity and stay true to your sound?
It’s hard to see the wood from the tree’s at times because I genuinely do want as many people as possible to hear our music. Just because that’s fuckn fun to me. Having people at the shows connecting with what we make is the most insane and beautiful human experience. I feel so lucky to have felt that. Social media is a good tool to capitalise on that. But yeah, it’s never been hard to decide not to do a TikTok dance. I’d do a GRWM with Vogue though. Any day.
What music have you been listening to lately that’s inspired you or caught your attention?
Maria Sommerville. She’s an Irish artist living in Connemara I believe. Her music is just so special. ‘Projections’ has been on repeat on aeroplanes for me this year. Her lyric “I know I’m not good. I know I’m not bad.” has just really arrested me for some reason. I think it’s because I feel it’s unfair to tag someone as either a good or a bad person. We can always slip in and out of it. Theres good and bad in all of us. We just gotta try keep sticking to the good.As a band, we’ve really been enjoying Cameron Winter’s ‘Heavy Metal’ album. Irv said it’s one of those albums that come along once or twice a year that help ya remember why you love music. I agree with that whole heartedly.
Where do you see the band in the next five years?
Hopefully from across the stage in the 3Arena, Dublin after we’ve got a belly full of coddle in Gravediggers, Glasnevin.
Are there any long-term goals you’d like to achieve?
Stay alive.
What’s been one of your most memorable live shows so far? Was there a specific moment or feeling that stood out to you?
Rock En Siene, 2023 felt like a pretty seminal moment for us. 15,000 people. It was the biggest crowd we’ve ever played or have played to since, barring the shows with Pearl Jam or Nick Cave & The Bad Seeds, last year. But our show in Athens last time was pretty insane too. The crowd carried me like I was in a coffin. There’s a pretty heavy photo of that somewhere. Long live Greece.
Thank you so much, see you then. GPB xxx
