Πάνω στο ψάξιμο για νέα μουσική, έπεσε τυχαία μπροστά μου αυτή η πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση. Ο λόγος για τους Floating, ένα δίδυμο από την Ουψάλα της Σουηδίας που μας συστήθηκε για πρώτη φορά πριν από τρία χρόνια με το “The Waves Have Teeth”. Φέτος επιστρέφουν με το “Hesitating Lights”, έναν δίσκο που κινείται διακριτικά ανάμεσα στο σκοτάδι και την ένταση, αφήνοντας τον ακροατή να τον ανακαλύψει σταδιακά. Πρόκειται για μια δουλειά με πρωτοτυπία, που αξίζει να φτάσει σε περισσότερα αυτιά, όχι γιατί επιδιώκει να τραβήξει την προσοχή, αλλά γιατί καταφέρνει, με τρόπο υπόγειο και ουσιαστικό, να κερδίσει την εμπιστοσύνη σου.
Ο δεύτερος ολοκληρωμένος δίσκος των Floating είναι ένα ηχητικό υβρίδιο που καταφέρνει να γεφυρώσει δύο φαινομενικά ασύμβατους κόσμους. Από την μία έχουμε σαπισμένο death metal βγαλμένο από σπηλιά και από την άλλη την μελαγχολική και συναισθηματική πλευρά του post punk. Κι όμως, εδώ αυτή η ένωση δεν μοιάζει αναγκαστική. Ρέει φυσικά, σχεδόν αναπόφευκτα. Οι κιθάρες άλλοτε βαραίνουν όταν χρειάζεται να σου “ξύσουν” το μέσα σου και άλλοτε, με την βοήθεια των synths, προσφέρουν μια πιο γλυκόπικρη γεύση. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς μια μίξη ειδών, αλλά κάτι με δική του ταυτότητα και DNA.
Η διάρκεια του album, μόλις 35 λεπτά, λειτουργεί ως ατού και όχι ως περιορισμός. Δεν εξαντλεί τον ακροατή και δεν τον βάζει να αναμετρηθεί με την υπομονή του. Αντιθέτως τον προσκαλεί ξανά και ξανά. Τελειώνει και αμέσως θέλεις να επιστρέψεις στην αρχή και να ξαναβουτήξεις στα νερά του. Σε κάθε ακρόαση κάτι καινούριο αναδύεται που δεν είχες προσέξει, είτε αυτό είναι μία απόκοσμη μελωδία κάτω από τον θόρυβο, είτε μια αλλαγή στον ρυθμό. Είναι δίσκος που ξεδιπλώνει την μοναδικότητά του σιγά-σιγά και σου ζητάει χρόνο, όχι για να τον κατανοήσεις αλλά για να αφεθείς ολοκληρωτικά στην ατμόσφαιρά του.
Ανάμεσα στα κομμάτια που ξεχωρίζουν, συναντάμε το “I Reached the Mew” που λειτουργεί ως ιδανικό άνοιγμα, μιας και σου δίνει μια καλή πρώτη γεύση για το τι σε περιμένει στη συνέχεια. Ωμό death metal που ακροβατεί σταθερά πάνω σε post punk ρυθμούς. Το “Grave Dog” που ακολουθεί σε αναγκάζει να κοπανηθείς και στο τελευταίο δίλεπτο σε αφήνει να χορέψεις σε σκοτεινούς ρυθμούς. Το “Cough Choir”, αποτελεί ίσως το πιο ανήσυχο κομμάτι, με απόμακρα φωνητικά γεμάτα βάθος και μπάσο που όταν αποφασίζει να μπει μπροστά απογειώνει όλη την κατάσταση. Το πρώτο μισό του δίσκου κλείνει με το προσωπικό αγαπημένο “Exit Bag Song”, του οποίου η αρχική μελωδία σε στοιχειώνει από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Το δεύτερο μισό του δίσκου συνεχίζει στο ίδιο ύφος, με την ένταση να μην υποχωρεί και τη συνολική ατμόσφαιρα να γίνεται ακόμα πιο πυκνή. Δεν ξέρω αν το “Hesitating Lights” αποτελεί ξεκάθαρη δήλωση μιας μπάντας που θα μας απασχολήσει έντονα στο κοντινό μέλλον. Αυτό όμως που μπορώ να πω είναι πως έχουμε μπροστά μας μια ιδιαίτερη και προσεγμένη δουλειά, που σίγουρα θα κάνει εντύπωση σε αρκετούς εκεί έξω.
