Οι Είν’ Ακόμα είναι ένα τετραμελές skate-punk / punk rock συγκρότημα από την Αθήνα, που σχηματίστηκε στα τέλη του 2024 από μέλη με προϋπηρεσία σε σχήματα όπως οι Mute the Silence, Day Oof και Sneakers Ate Mars. Πρόσφατα κυκλοφόρησαν το εξαιρετικό ντεμπούτο τους «Φτου Ξελευθερία Για Λίγους», το οποίο αποτέλεσε και την αφορμή για τον Άρη Ζαρκαδάκη να τους κάνει μερικές ερωτήσεις…
Οι Είν’ Ακόμα είναι μια σχετικά νέα μπάντα, αλλά με μέλη που έχουν ήδη διαδρομή στην ελληνική σκηνή. Πώς προέκυψε η ανάγκη να δημιουργηθεί αυτό το νέο σχήμα;
Σωστά, είμαστε σχετικά νέα μπάντα, αλλά όπως λες έχουμε ήδη κάποια προϋπηρεσία στον χώρο της underground punk / skatepunk σκηνής. Η ανάγκη προέκυψε όταν ο Ίωνας, μιλώντας με τον Νίκο πριν από κάποια χρόνια, συνειδητοποίησε πόσα κοινά είχαν μουσικά — από μπάντες που γούσταραν μέχρι τη μουσική που έπαιζαν στο παρελθόν αλλά και σήμερα ακόμα, όπως ο Νίκος με τους Day Oof και ο Ίωνας όταν ήταν στους Mute the Silence. Με τον καιρό δημιουργήθηκε μια σχέση, μια φιλία. Όταν ο Ίωνας αποφάσισε να γυρίσει στην Αθήνα από τη Βαρκελώνη, ενώ πάντα ήθελε να φτιάξει μια καινούρια μπάντα, δεν είχε τα άτομα με τα οποία να το κάνει. Μιλώντας με τον Νίκο, συνειδητοποίησαν και οι δύο ότι θα θέλανε να κάνουν μια μπάντα μαζί.
Υπήρχε μια αρχική ιδέα για ένα punk rock / pop punk / skatepunk σχήμα, με δυνατά hooks — catchy μελωδίες χωρίς να είναι cheesy ή ενοχλητικές, αλλά να είναι αληθινές στα στυλ που αγαπάμε. Ο Ίωνας είχε επίσης την ιδέα για μια μπάντα στην οποία να μην υπάρχει μία ξεκάθαρη lead φωνή, αλλά ένα μόνιμο φωνητικό «ακόρντο», κάτι που δεν έχει ξαναγίνει. Και ενώ δεν μας αρέσει να κάνουμε πράγματα απλά επειδή δεν έχουν ξαναγίνει ή επειδή πιστεύουμε ότι θα αρέσουν, αυτό έδεσε πολύ φυσικά. Οπότε έτσι ξεκίνησε η μπάντα.
Πόσο καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι προηγούμενες εμπειρίες σας από μπάντες όπως οι Mute the Silence, Day Oof και Sneakers Ate Mars στη διαμόρφωση του ήχου σας;
Έπαιξαν αρκετά καθοριστικό ρόλο. Παρόλο που η μουσική μας δεν είναι ίδια ούτε με τους Mute the Silence ούτε με τους Day Oof — και ακόμα λιγότερο με τους Sneakers Ate Mars — υπήρχε πάντα αυτός ο χαρακτήρας που αναφέραμε πριν, ο οποίος ήταν ζωντανός μέσα μας. Μεγαλώνοντας και κατασταλάζοντας σε έναν ήχο, αυτό βγήκε πολύ οργανικά. Έβγαζε νόημα με τη μουσική μας προϋπηρεσία και τη συνεχή μουσική τριβή. Ήταν μια πολύ ομαλή και φυσική διαδικασία.
Το «Φτου Ξελευθερία Για Λίγους» είναι ένα πολύ δυναμικό πρώτο δείγμα. Πώς γεννήθηκε ο δίσκος και ποια ήταν η βασική ιδέα πίσω από αυτόν;
Ευχαριστούμε πάρα πολύ. Η βασική ιδέα συνεχίζεται από αυτά που έχουμε αναφέρει μέχρι τώρα — πατώντας πάνω στον χαρακτήρα που θέλαμε να έχουμε σαν μπάντα. Μαζεύονταν τραγούδια, υλικό και ιδέες, και όσο διαμορφώνονταν συνειδητοποιήσαμε ότι έχουμε αρκετό υλικό για να βγάλουμε έναν δίσκο με έναν skate punk, punk rock χαρακτήρα στα ελληνικά — κάτι που ήταν καινούριο για όλους μας.
Ο τίτλος του album είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικός και αιχμηρός. Τι συμβολίζει για εσάς και πώς συνδέεται με το περιεχόμενο των κομματιών;
Μας αρέσουν πολύ τα λογοπαίγνια. Αυτό που συμβολίζει ο τίτλος είναι ότι στην ουσία λίγοι καταφέρνουν να γλιτώσουν και να ζήσουν τη ζωή τους έτσι όπως θέλουν. Μέσα από ένα σύστημα και μια κοινωνία που πολλές φορές — είτε επίτηδες είτε όχι — σε ρίχνει, το ζητούμενο είναι πώς θα καταφέρεις να ζήσεις, να είσαι χαρούμενος και να το κάνεις να δουλέψει για σένα.
Τέλος, από μια άλλη, ίσως πιο ειρωνική σκοπιά, ο τίτλος αναδεικνύει και το γεγονός πως η ελευθερία είναι κάτι που καρπώνονται λίγοι. Κάτι σαν προνόμιο και όχι κάτι δεδομένο, ίσως και λόγω της εξουσίας και της δύναμης που έχουν ορισμένοι. Ακόμα κι έτσι όμως αυτό τελικά είναι μία παγίδα και κάτι πλασματικό, γιατί, πολύ απλά, όση δύναμη ή εξουσία κι αν έχεις, δεν θα είσαι ποτέ ουσιαστικά πλήρης και ελεύθερος.
Ο ήχος σας παντρεύει το punk rock με το skate-punk και αρκετά έντονα hooks. Ποιες είναι οι βασικές μουσικές επιρροές των Είν’ Ακόμα;
Ναι, οι βασικές μουσικές επιρροές είναι από ’90s punk rock και skate punk μέχρι και πιο πρόσφατο punk, pop punk και metal. Για εμάς, ένα τραγούδι πρέπει να στέκεται από μόνο του, ανεξάρτητα από το genre. Αν ένα τραγούδι είναι πραγματικά καλό, είτε είναι metal είτε pop είτε folk, θα λειτουργήσει έτσι κι αλλιώς. Για παράδειγμα, αν πάρεις το “Yesterday” και το κάνεις power metal, πάλι θα είναι απίθανο. Οπότε αυτό που μας τραβάει είναι το καλό τραγούδι πάνω απ’ όλα. Αν το δεις πιο απλά: ’90s pop punk, punk rock, skate punk — Fat Wreck, Epitaph — αλλά και πιο technical punk rock που “μεταλλίζει”. Μουσικά είμαστε απλοί σε ένα επίπεδο, αλλά αν κάνεις λίγο πιο deep dive, υπάρχουν αρκετά πολύπλοκα στοιχεία στα τραγούδια μας.
Επιλέξατε να γράφετε στα ελληνικά. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς να εκφράζεστε στη μητρική σας γλώσσα μέσα σε ένα τόσο άμεσο είδος όπως το punk;
Επιλέξαμε να γράφουμε στα ελληνικά, αλλά μας βγήκε αυθόρμητα. Δεν ήταν κάτι που έγινε by design.
Ο Ίωνας άρχισε να γράφει στίχους στα ελληνικά — κάτι σχετικά καινούριο για εκείνον — και μας άρεσε πολύ το overall vibe και ο χαρακτήρας. Μας εξέφραζαν και τα θέματα, οπότε το κρατήσαμε. Η ελληνική είναι μια πάρα πολύ πλούσια γλώσσα που σου δίνει τη δυνατότητα να εκφραστείς πολυδιάστατα. Από την άλλη, έχει και challenges — όπως το ότι έχει πολύ λιγότερες μονοσύλλαβες λέξεις σε σχέση με τα αγγλικά, κάτι που κάνει πιο δύσκολο το να «κάτσει» σωστά ο στίχος ρυθμικά και τονικά. Αλλά αυτό το challenge μας αρέσει. Όταν βγαίνει ένας στίχος που μας εκφράζει και μπορεί να κάνει relate ο κόσμος, τότε όλοι κερδίζουμε.
Κομμάτια όπως το «Νοθευμένη Ντοπαμίνη» και το «Δούρειος Κήπος» ξεχωρίζουν και θεματικά. Πόσο προσωπικοί ή κοινωνικοί είναι οι στίχοι σας;
Οι στίχοι είναι και κοινωνικοί και προσωπικοί. Υπάρχουν κομμάτια, όπως το «Να Τελειώνουμε Σιγά-Σιγά», που είναι αρκετά προσωπικά. Παρ’ όλα αυτά, θεωρούμε πως οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να κάνουν relate με τους στίχους. Για παράδειγμα, η «Νοθευμένη Ντοπαμίνη» αφορά κάτι για το οποίο — κακά τα ψέματα — είμαστε όλοι ένοχοι — το κινητό, τα social media, το ίντερνετ. Δεν λέμε ότι εμείς ξεχωρίζουμε· κι εμείς τα ίδια κάνουμε. Και το πότε και πώς θα βγει στην επιφάνεια, το πόσο κακό κάνουμε στους εαυτούς μας μέσω των smartphones, δεν το αντιλαμβανόμαστε, αλλά είναι αδιαμφισβήτητο.
Ο «Δούρειος Κήπος» είναι πιο πολιτικοκοινωνικός — αφήνουμε τον κόσμο να καταλάβει ό,τι θέλει, αλλά έχει ξεκάθαρη, για μας, θεματολογία. Γενικά, κομμάτια όπως το «Στον Βυθό», που μιλάει για την καθημερινότητα ενός εργαζόμενου γονέα, ή τα «Σκιάχτρα», που είναι μια πιο προσωπική ματιά στο πώς αφήνουμε το παρόν να γίνεται παρελθόν χωρίς να του δίνουμε τη βάση που του αξίζει, έχουν διαφορετικές αφετηρίες. Το «Παγκάρια» είναι επίσης πολύ συγκεκριμένο θεματικά. Συνολικά, θεωρούμε πως τα τραγούδια μπορεί να ξεκινάνε από μια προσωπική οπτική γωνία, αλλά μπορούν να αγγίξουν οποιονδήποτε βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση.
Πόσο διαφορετικά λειτουργούν τα τραγούδια σας στο live περιβάλλον σε σχέση με τη στούντιο εκδοχή τους;
Πολύ καλή ερώτηση. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουν ιδιαίτερη διαφορά. Υπάρχουν κάποιες διαφοροποιήσεις, κυρίως σε κάποια φωνητικά tracks — για παράδειγμα στο τέλος του «Στον Βυθό» και της «Κυβάρνησης», όπου υπάρχουν πολλά layers επίτηδες. Κατά τα άλλα, έχουμε απλούς ήχους. Δεν χρειαζόμαστε playbacks ή κάτι ιδιαίτερο. Οι ήχοι που χρησιμοποιήσαμε στην ηχογράφηση είναι σχεδόν αυτούσιοι και στο live. Ο Ίωνας και ο Βίκτωρας για παράδειγμα έγραψαν με digital ήχους και χρησιμοποιούν τους ίδιους και live, ενώ ο Νίκος έκανε ένα hybrid μοντέλο — έγραψε digital αλλά ουσιαστικά αντέγραψε τον live, analog ήχο του. Γενικά, ο live ήχος μας παραμένει πολύ κοντά στη στούντιο εκδοχή του. Υπάρχουν κάποιες κιθάρες πιο “θαμμένες” στη μίξη για χαρακτήρα, αλλά δεν αλλάζει κάτι δραματικά. Φωνητικά, τραγουδάνε ο Νίκος και ο Ίωνας throughout, λόγω του “φωνητικού ακόρντου” που έχουμε, και ο Βίκτωρας μπαίνει σε συγκεκριμένα σημεία — ρεφρέν, hooks, bridges. Όλα αυτά τα κάνουμε live, χωρίς κάτι έξτρα.
Πώς βλέπετε σήμερα την ελληνική punk / alternative σκηνή; Πιστεύετε ότι υπάρχει χώρος για νέα σχήματα να ξεχωρίσουν;
Σίγουρα υπάρχει χώρος για νέα σχήματα να ξεχωρίσουν. Από τότε που ο Ίωνας έπαιζε με τον Βίκτωρα στους Mute the Silence πριν από περίπου 17 χρόνια, έχουν αλλάξει πάρα πολλά. Ο Νίκος, που είναι ενεργός όλα αυτά τα χρόνια, έχει δει την αλλαγή πιο σταδιακά, όπως και ο Κωστής. Βλέπουμε ότι όταν υπάρχει ποιότητα — και υπάρχει — τότε “a rising tide raises all ships”. Η σκηνή είναι πολύ υποστηρικτική. Παρότι είμαστε νέο σχήμα, έχουμε νιώσει πάρα πολύ καλοδεχούμενοι από τον κόσμο, από άλλες μπάντες και από στούντιο. Είναι πολύ όμορφο το συναίσθημα του να νιώθεις ότι ανήκεις σε μια σκηνή. Το πρώτο μας show ήταν πολύ ζεστό και το νιώσαμε. Είναι μια open-minded σκηνή που χωράει κόσμο και ιδέες — έτσι όπως θα έπρεπε να είναι.
Ποια είναι τα επόμενα βήματα για τους Είν’ Ακόμα;
Αυτό που θέλουμε να δούμε να γίνεται είναι να παίξουμε όσο περισσότερα shows μπορούμε. Παράλληλα, αρχίζουμε σιγά-σιγά να δουλεύουμε καινούριο υλικό. Θα θέλαμε η μουσική μας να φτάσει σε όλα τα αυτιά που θα μπορούσαν να τη γουστάρουν, να συνεχίσουμε να καλλιεργούμε τις σχέσεις μας με φίλους, μπάντες και κοινό, και να βλέπουμε τη σκηνή — στην οποία είμαστε πολύ περήφανοι που ανήκουμε — να μεγαλώνει. Γιατί πραγματικά δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από οποιαδήποτε άλλη σκηνή.
