Οι Earth είναι ουσιαστικά η ψυχή του Dylan Carlson, που κατέχει τη θέση του πολικού αστέρα στο μουσικό σύμπαν αυτής της μπάντας. Μαζί του και σε αυτόν, το νέο δίσκο, η Adrienne Davies. Οι δρόμοι που ακολουθούν και στην τελευταία τους δουλειά, είναι όμοιοι με τους προηγούμενους: αργοί ρυθμοί, μακρόσυρτες, επαναλαμβανόμενες μελωδίες, στρεβλωμένοι ηλεκτρικοί ήχοι που σου φέρνουν στο νου Αμερική, ambience.
Το “Full Upon Her Burning Lips” είχε μια μυστηριώδη επίδραση πάνω μου. Την πρώτη φορά που έκατσα να το ακούσω, το σιχάθηκα, η αλήθεια είναι. Το βρήκα εξαιρετικά πολύ μονότονο και εκνευριστικά αδιάφορο. Για πόσα μέτρα μπορεί κανείς να παίζει τα ίδια riffs χωρίς να βαρεθεί, ειδικά όταν δεν υπάρχει στίχος/φωνή και τα μόνα όργανα είναι η κιθάρα και τα drums; Γύρω στην τρίτη ακρόαση άρχισα να εκτιμώ αυτό το δίσκο, χωρίς να νιώθω το βάρος της πλήξης να με πνίγει. Τώρα που βρίσκομαι στην έβδομη, έχω αρχίσει και τον νιώθω.
Επί της ουσίας, όλα αυτά τα επαναλαμβανόμενα riffs δεν είναι απλά μια αστείρευτη, επίπονη νωχελικότητα. Έχουν παραλυτική επίδραση, διαγράφουν τη ροή του χρόνου και σε αυτό παίζει πολύ βασικό ρόλο το παίξιμο της Adrienne. Το ένα πράγμα που περιμένει κανείς πάντα από έναν drummer, είναι να κρατάει απόλυτα σωστούς χρόνους σε ό,τι παίζει. Σε διάφορα σημεία στο δίσκο, ο ρυθμός χάνεται για μερικές στιγμές και έπειτα ξαναζωντανεύει και αυτό εντείνει την αίσθηση της αιώρησης στο τίποτα.
Για όσους από εσάς γουστάρετε μινιμαλισμό, droning και εθιστικά riffs, αυτός ο δίσκος θα σας ξεδιψάσει. Προσωπικά δεν είναι το cup-of-tea μου, όμως, μπορώ να αναγνωρίσω τα στοιχεία που μπορούν να κάνουν κάποιον να αγαπήσει ένα τέτοιο album.
