Με την επιστροφή του Mike Portnoy, οι Dream Theater άλλαξαν για άλλη μία φορά επίπεδο –προς τα πάνω φυσικά– και είναι πιο ενεργοί στη σκηνή από ποτέ, με συνεχόμενες περιοδείες σε Ευρώπη, Αμερική και Ασία, καθώς και με την κυκλοφορία του 16ου Full Length Album τους με τίτλο “Parasomnia”, το οποίο το φανατικό κοινό της μπάντας περίμενε με ανυπομονησία. Με αφορμή όλα τα παραπάνω, καθώς και το ότι η μπάντα σβήνει 40 κεράκια, έδωσαν σε κυκλοφορία το νέο τους Live Album με τίτλο “Quarantième Live à Paris”, αποδεικνύοντας περίτρανα για άλλη μία φορά πως είναι η μεγαλύτερη Progressive Metal μπάντα όλων των εποχών.
Το live ξεκινάει δυναμικά με το “Metropolis Pt.1” δίνοντας στο πολύ τυχερό κοινό που παρευρέθηκε στο venue, αλλά και σε εμάς που το ακούμε από τον δίσκο, την αίσθηση πως οι πραγματικοί Dream Theater επέστρεψαν. Επιβλητικά ντραμς, υπέροχα πλήκτρα από τον Jordan Rudess (παρότι ορισμένα είναι γραμμένα από τον Kevin Moore, καθώς ήταν ο original keyboardist της μπάντας), μοναδικές μπασογραμμές και φυσικά η εξωγήινη κιθάρα του John Petrucci, ενός από τους μεγαλύτερους και πιο influential μουσικούς που έχουν περάσει από τη Metal σκηνή και όχι μόνο. Το show συνεχίζει ασταμάτητα, χωρίς καμία κουβέντα από τον James LaBrie, με τα “Overture 1928”, “Strange Déjà Vu” και φυσικά το “The Mirror”, κομμάτι που αποδεικνύει πως μπορούν τα τύμπανα και μόνο να αλλάξουν τη μορφή και το άκουσμα ενός συγκεκριμένου Riff.
Αφού με τα παραπάνω το κοινό έχει ζεσταθεί για τα καλά, ήρθε η ώρα του John Myung να λάμψει παίζοντας το “Panic Attack”, το οποίο έχει εισαγωγή που θα ζήλευε και ο καλύτερος μπασίστας του κόσμου. Φυσικά, από το σετ δεν θα μπορούσαν να λείπουν και κομμάτια που γράφτηκαν επί εποχής Mike Mangini, με το “Barstool Warrior” να είναι το μοναδικό που ακούγεται σε όλο το live, αποδίδοντας έναν μίνι φόρο τιμής στο Lineup με το οποίο η μπάντα κέρδισε το πρώτο της Grammy.
Το πρώτο μέρος της βραδιάς τελειώνει με το “As I Am”, όπου ακολουθεί ένα 20λεπτο διάλειμμα για να ξεκουραστεί λίγο η μπάντα, αλλά και για να χωνέψει το κοινό αυτό που βίωσε μέχρι τότε και να ετοιμαστεί για το δεύτερο μέρος. Προσωπικά για εμένα, ήταν ό,τι καλύτερο είδα και άκουσα live στη ζωή μου, μιας και είχα την τύχη να είμαι στο συγκεκριμένο show.
Αφού λοιπόν παρακολουθήσουμε στις γιγαντοοθόνες κάποια υπέροχα γραφικά που περιέχουν σκηνές και Artwork από όλους τους δίσκους των θρύλων του Progressive Metal, ενώ παράλληλα ηχεί στα αυτιά μας το “Orchestral Overture” (ένα ορχηστρικό κομμάτι που επίσης περιέχει μελωδίες από όλους τους δίσκους), έρχεται η ώρα για το “Night Terror”, που μέχρι τότε ήταν το μόνο single που είχε κυκλοφορήσει από τον νέο δίσκο “Parasomnia”. Συνεχίζοντας, πολλές μεγάλες επιτυχίες της μπάντας παίρνουν σειρά στη σκηνή, με αποκορύφωμα το “Octavarium” διάρκειας 24 λεπτών, το οποίο είχε να παιχτεί ζωντανά από πριν την αποχώρηση του Mike Portnoy. Φυσικά, η βραδιά κλείνει με το πιο εμπορικό κομμάτι των Dream Theater με τίτλο “Pull Me Under”.
Τι να πρωτοπεί κανείς για αυτή τη μπάντα που στα 40 χρόνια παρουσίας τους στη σκηνή έρχονται και μας δίνουν ένα show διάρκειας 3+ ωρών. Ηχοληπτικά όλο το άλμπουμ είναι ένα αριστούργημα και μεταφέρει στον ακροατή την αύρα της συναυλίας, κάνοντάς τον να νιώθει σαν να είναι εκεί.
Συνολικά, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το “Quarantième Live à Paris” αποτελεί έναν μίνι θησαυρό στη φαρέτρα των Dream Theater, καθώς αρχικά είναι καταπληκτικός μουσικά, αλλά και επειδή είναι μία κίνηση που η μπάντα είχε πολύ καιρό να κάνει.
