Από τον Οκτώβριο του 2023 και την ανακοίνωση της πολυαναμενόμενης επιστροφής του Mike Portnoy πίσω από τα τύμπανα των Dream Theater, η προσμονή για το δέκατο έκτο studio album της μπάντας από τους απανταχού οπαδούς της, ήταν τεράστια.
Έναν χρόνο μετά, τα πρώτα μέτρα του single “Night Terror” έκαναν σαφές ότι το κομμάτι που έλειπε από το ηχητικό παζλ του συγκροτήματος έχει επιστρέψει, και πλέον τα πάντα ακούγονται όπως πρέπει. Μπορεί ο απερχόμενος έτερος Mike (Mangini) να είναι πολύ καλύτερος τεχνικά, όμως ο Portnoy ταιριάζει στον ήχο της μπάντας σαν γάντι. Η συμβολή, όμως, του Portnoy δεν έχει να κάνει μόνο με το ηχητικό κομμάτι, καθώς η επίδρασή του επεκτείνεται τόσο στο εικαστικό του album, όσο και στη στιχουργική του (έχει πλάκα η αναζήτηση διαφόρων easter eggs στους στίχους του δίσκου, από προηγούμενες δουλειές).
Η θεματολογία της συλλογής σχετίζεται με τις διάφορες διαταραχές του ύπνου και ξεκινά σαν χαλαρό concept, ακολουθώντας έναν χαρακτήρα που επιστρέφει σπίτι από την πολύβουη πόλη, για να παραδοθεί στα «Χέρια του Μορφέα», όπως περιγράφει το εισαγωγικό κομμάτι. Το 70λεπτο ταξίδι του μέχρι το ξύπνημα φαίνεται πολύ μικρότερο στον ακροατή, καθώς η μπάντα έχει επικεντρωθεί περισσότερο στην τραγουδοποιΐα, παρά στην ατελείωτη εκτελεστική φλυαρία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι απουσιάζουν τα χαρακτηριστικά τεχνικά σημεία του ήχου της.
Οι έντονες επιρροές από Metallica, όπως στο καταιγιστικό “Midnight Messiah” φέρνουν στο μυαλό το “Train of Thought” (2003), η συνεκτικότητα των συνθέσεων μας παραπέμπει στο “Systematic Chaos” (2007), ενώ οι μελιστάλακτες μελωδίες του Petrucci στην κιθάρα θυμίζουν τη ζεστή ατμόσφαιρα του “Distance Over Time” (2019). Θα λέγαμε, λοιπόν, ότι το νέο πόνημα κινείται ανάμεσα σε αυτά τα albums, ηχητικά. Η δε παραγωγή του κιθαρίστα, σε συνδυασμό με τη μίξη και το mastering του Andy Sneap, αναδεικνύουν συνθέσεις όπως την υπέροχη power ballad “Bend the Clock”, από τα καλύτερα κομμάτια στην ιστορία της μπάντας.
Το ευαίσθητο θέμα τα τελευταία χρόνια, μεταξύ των πιστών ακροατών, είναι η φωνητική απόδοση του James LaBrie. Στο εν λόγω album έχει καταφέρει να συνθέσει ήπιες φωνητικές γραμμές, οι οποίες εξυπηρετούν τα τραγούδια χωρίς να τον εκθέτουν, ενώ σε σημεία είναι εξαιρετικός ερμηνευτικά, όπως στην προαναφερθείσα μπαλάντα, όπως και στο επικό “The Shadow Man Incident”, που κλείνει τον δίσκο (εδώ τα easter eggs γίνονται μουσικά).
Το “Parasomnia” σίγουρα θα ικανοποιήσει ακόμα και τους πιο δύσπιστους οπαδούς της μπάντας, ενώ δεν αποκλείεται να φέρει πίσω και αυτούς που είχαν απομακρυνθεί από αυτήν τα τελευταία 15 χρόνια. Θέτει από νωρίς υποψηφιότητα για τα καλύτερα progressive metal albums της χρονιάς. Θα έχουμε, δε, την ευκαιρία να απολαύσουμε ζωντανά το υλικό, τον προσεχή Ιούλιο.
