“Is the Is Are”. Όταν σε μία πρόταση απουσιάζει το ερωτηματικό σύμβολο, η διατυπωμένη υπό μορφή ερώτηση υπονοεί μία κατάφαση. Αυτήν που το περιεχόμενο προκαλεί και αποκαλύπτει στα 17 κομμάτια ενός διπλού album. Ο ρυθμός εξελίσσεται μεταξύ έπαρσης και ματαιοδοξίας ενώ παράλληλα παραμένει σταθερός και επαναλαμβανόμενος σε μοτίβο. Η ισορροπία στους χρωματισμούς της σύνθεσης που περνάει από την πιο ανοιχτή εκδοχή της στην πιο σκοτεινή. Emotional naive αισθητική, επιφανειακά αισιόδοξη μα ζοφερή και μελαγχολική στο υπόβαθρο. Μία chillwave pop psychedelia ή μια industrial poetry με γενικά χαμηλωμένες τις εντάσεις, μεμονωμένα δυνατά σημεία, ελαφριές παραμορφώσεις, βρώμικες νότες και noisy πινελιές. Ανάλογα crescendos και decrescendos. Διπλή η δυναμική στην όψη και την οσμή της, σε προσκαλεί σε μία γεύση ονειρικής νέο ψυχεδέλειας. An American rock band from Brooklyn.
Η αρχή με το “Out Of My Mind” σε προειδοποιεί στιχουργικά καθώς αναπτύσσει τεχνικά το ενδιαφέρον σου και κερδίζει την προσοχή σου. Μία easy listening μα γεμάτη ψίθυρους ατμόσφαιρα προετοιμάζεται. Η χροιά αινιγματική, παίζει μεταξύ indie rock και dream pop. Κατά το “Under The Sun” χρωματίζεται και ενώ φαίνεται να διατηρείται, υποκύπτει στο “Bent (Roi’s Song)” όταν η pop διάθεση συναντά την ατονία. Η κατάσταση μοιάζει οικεία και είναι ξεκάθαρη σαν εξομολόγηση. Γλυκιά “Dopamine”, ανεβαστική για όσο διαρκεί. Μετά τη dopa ουδείς μπορεί να ξεφύγει από το “Blue Boredom (feat. Sky Ferreira)” και την αισθησιακή dark wave επιρροή του.
Η ερωτική οπτική συναντιέται στο “Valentine” με το μπάσο να υπενθυμίζει τη μελωδική του διάθεση. “Yr Not Far” να επαναφέρεις τον ήχο στην κυκλικά δομημένη συνοχή του και τα επαναλαμβανόμενα riff . “Take Your Time” προτού θυμώσεις και παίξε το ομώνυμο τραγούδι του album επιτέλους! Το “Is the Is Are” θα σε παρασύρει να χορέψεις όρθιος. Α touch to post punk.
“Mire (Grant’s Song)”. Οι διαβολεμένες grunge επιρροές επιμένουν να μας ρίχνουν. Τονικά και έξυπνα τα ξεσπάσματα στο “Incarnate Devil” που οδηγούν όντως στο “Fuck”. Υποσχόμενο το “Healthy Moon” αφού καλείσαι να μην χάσεις στο τέλος το σύντομο piano glimpse. Τα ταξιδιάρικα τέμπο στο “Loose Ends”και τα πισωγυρίσματα στο “Napa”αφήνουν τη σκόνη τους στο θορυβώδες “Dust” που καταλήγει σιχτιρίζοντας στο σχεδόν catchy και ύπουλα υπερβάλλων “Waste Of Breath” μπας και αναθεωρήσεις λίγο πριν το κλείσιμο του album.
