Η συναυλία της περασμένης Κυριακής στο Κύτταρο, με την πολυαναμενόμενη επιστροφή των Dead Congregation στην ελληνική σκηνή μετά από αρκετά χρόνια απουσίας (η τελευταία τους εμφάνιση στην Αθήνα ήταν το 2019), αποτέλεσε ένα sold-out γεγονός που, αν μη τι άλλο, ήταν αναμενόμενο. Η βραδιά ξεκίνησε με τις support μπάντες Kvadrat και Aphotic. Οι πρώτοι γέμισαν τον χώρο με ανεπεξέργαστη ένταση και μια αίσθηση έξαρσης, ενώ οι δεύτεροι έφεραν μια πιο βαριά και σκοτεινή χροιά, προετοιμάζοντας το έδαφος για το headliner act της βραδιάς.
Ο Kvadrat (δεδομένου ότι μιλάμε για ένα one-man project, με σταθερούς μουσικούς που τον συνοδεύουν) ξεκίνησε τη συναυλία με μια ακατέργαστη ενέργεια και μια δόση ανεξέλεγκτου χάους. Το πρώτο του full-length άλμπουμ, The Horrible Dissonance of Oblivion, κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες και αγαπήθηκε ιδιαίτερα στον κύκλο μας. Ζωντανά, αποτυπώθηκε με μία υπερβολική έμφαση στα πρίμα, κάνοντας τον ήχο πιο “σκληρό” απ’ όσο απαιτούσε η ακουστική του χώρου, ειδικά στις πιο περίπλοκες μεταβάσεις των κομματιών.
Παρά τις τεχνικές αυτές λεπτομέρειες, το σύνολο του Kvadrat επέδειξε πάθος, και αυτό περνούσε απευθείας σε όλους εμάς. Το blackened death ύφος του συνδυάστηκε με έντονα, ακατάβλητα φωνητικά που ξεχώρισαν για τη στιβαρότητά τους, ενώ οι ζωντανές εκτελέσεις του συνολικά απέδειξαν πως υπάρχει σαφές όραμα. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι περισσότερες ζωντανές εμφανίσεις, ώστε να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη συνοχή ως ζωντανό σχήμα, με πιο ομαλές μεταβάσεις στις πιο απαιτητικές στιγμές.
Άλλωστε, η αφοσίωση του Ιβάν Αγκακεχαγιά στο project φαίνεται σε κάθε λεπτομέρεια, από τις συνθέσεις μέχρι τα εικαστικά. Εκεί όπου υπάρχει πάθος, υπάρχει κάτι ζωντανό, κάτι που μπορεί να εξελιχθεί και να σε κερδίσει ακόμη περισσότερο.
Οι Ιταλοί Aphotic παρουσίασαν μια πιστή απόδοση του ήχου τους, όπως αποτυπώνεται στο μοναδικό τους full-length άλμπουμ, το οποίο σκιαγραφεί με σαφήνεια την καλλιτεχνική τους ταυτότητα. Ο ήχος τους διακρίθηκε για τις βαριές, παχιές κιθάρες, που οδηγούσαν τη μουσική προς σκοτεινές, αργές doom κατευθύνσεις, με τα φωνητικά να ακολουθούν την κλασική death metal προσέγγιση: ωμές, επιθετικές γραμμές, αν και ελαφρώς “θαμμένες” στο συνολικό μιξ. Ο ντράμερ προσέθεσε περισσότερη ενέργεια με τις κατάλληλες εναλλαγές στους ρυθμούς, όπως δυναμικά double bass patterns και γρήγορες ρυθμικές εκρήξεις, κάτι το οποίο σίγουρα εκτιμήθηκε από τους λάτρεις του “αυθεντικού” ήχου.
Παρόλο που η απόδοσή τους διατήρησε ένα σταθερό και τεχνικά ικανοποιητικό επίπεδο, η παρουσία τους έμεινε στατική, δημιουργώντας μια έντονη αντίθεση με όσα ακολούθησαν.
Για μερικούς από εμάς, η εμφάνιση των Dead Congregation στο Κύτταρο αποτέλεσε την πρώτη μας ευκαιρία να τους παρακολουθήσουμε ζωντανά. Αλήθεια, πώς το καταφέραμε;
Αυτό, λοιπόν, που βίωσα εκείνο το βράδυ ήταν πρωτοφανές: η εμφάνισή τους ξεπέρασε τις στούντιο ηχογραφήσεις τους. Κάτι που είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί – συνήθως, είτε μια μπάντα αποδίδει μέτρια ή κάτω του μετρίου σε ζωντανές εμφανίσεις, είτε καταφέρνει να αποδώσει τον “στουντιακό” ήχο της. Εδώ όμως, είχαμε μια εμπειρία που ξεπέρασε κάθε προσδοκία.
Η εμφάνισή τους ήταν όχι απλώς αυτό που περίμενα, αλλά κάτι παραπάνω: ο ήχος εξαιρετικός, η παρουσία τους δυναμική, η τεχνική τους αψεγάδιαστη. Το performance τους ήταν ισοπεδωτικό, γεμάτο από μια καταιγιστική αίσθηση δύναμης και έντασης. Όλη η μπάντα απέδωσε σε τέλεια αρμονία, κάνοντάς με να αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν αυτά τα παιδιά να είναι “δικά μας”. Κιθάρες, τύμπανα, μπάσο, φωνητικά – όλα σε άριστη ισορροπία, με τις συνθέσεις τους να ρέουν και να αναδύονται με έναν απίστευτο, φυσικό τρόπο.
Από το setlist, ξεχώρισαν τα Only Ashes Remain, Promulgation of the Fall, και Serpentskin, που ακούστηκαν στην ίδια ακριβώς σειρά όπως στο άλμπουμ Promulgation of the Fall. Δεν παρέλειψαν, φυσικά, το Vomitchrist και το Teeth Into Red, ένα αγαπημένο κομμάτι πολλών, συμπεριλαμβανομένου και εμένα.
Ο frontman τους, Αναστάσης Βαλτσάνης, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του προς το κοινό για τη θερμή υποδοχή που τους επιφύλαξε, παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει χρόνια από την τελευταία τους εμφάνιση στην Ελλάδα. Ως ένδειξη ευχαριστίας, μας παρουσίασαν ένα νέο κομμάτι με τίτλο Dismal Realms, το οποίο δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη. Το βρήκα σοκαριστικά φρέσκο, με έναν ήχο και μια σύνθεση που έδειχναν εντυπωσιακά ανανεωμένα, αναλογιζόμενη τη δισκογραφική τους πορεία.
Το συνολικό αποτέλεσμα της εμφάνισης ήταν αψεγάδιαστο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι Dead Congregation είναι μία από τις πιο τεχνικά καταρτισμένες και στιβαρές μπάντες της ελληνικής σκηνής, με παρουσία που ξεπερνά κατά πολύ τα σύνορα της χώρας μας, έχοντας τοποθετήσει ήδη γερά θεμέλια για την εξέλιξη της σκηνής.
