Ο Daron Malakian είναι μία από τις σπουδαιότερες μουσικές ιδιοφυΐες της γενιάς του. Ανήκει σε εκείνη την σπάνια κατηγορία καλλιτεχνών που μπορούν να πάρουν ένα απλό riff ή μια “αθώα” μελωδία και την μεταμορφώσουν σε κάτι που θα σου καρφωθεί στο μυαλό με την πρώτη ακρόαση. Αυτό το ξεχωριστό χάρισμα τον συνοδεύει σε ό,τι κι αν καταπιαστεί. Και καθώς το δισκογραφικό μέλλον των System of a Down παραμένει στάσιμο, με τον ίδιο και τον Serj Tankian να μην βρίσκουν κοινή δημιουργική πορεία, ο Malakian στρέφεται ξανά στο προσωπικό του όχημα έκφρασης.
Ξαναβάζει μπρος τις μηχανές των Scars On Broadway και μας προσφέρει το “Addicted to the Violence”, τον τρίτο ολοκληρωμένο δίσκο του. Έχουμε να κάνουμε με άλλη μια ειλικρινή κυκλοφορία από έναν μουσικό που δεν πέφτει ποτέ έξω. Μπορεί να μην αγγίζει το επίπεδο του debut album (που έτσι και αλλιώς δύσκολα θα ξεπεραστεί), αλλά είναι ακριβώς αυτό που περιμένεις –και κυρίως έχεις ανάγκη- να ακούσεις από τον Daron.
Το “Addicted to the Violence” ξεχειλίζει από ποικιλία και δημιουργική ελευθερία. Για άλλη μια φορά, ο Malakian αγνοεί επιδεικτικά τις ταμπέλες και αγκαλιάζει τα πάντα – από metal και punk, μέχρι ανατολίτικες επιρροές και νηφάλιες, σχεδόν ψυχεδελικές μελωδίες. Μέσα σε ένα κομμάτι που δεν ξεπερνά τα τρία λεπτά, μπορεί να αλλάξει ρυθμό δέκα φορές και όμως το κάνει με τέτοια φυσικότητα που όλα μοιάζουν απολύτως λογικά. Εκεί όπου άλλοι θα προσπαθούσαν επιτηδευμένα να δημιουργήσουν κάτι ποικιλόμορφο, έρχεται ο Daron και το πετυχαίνει αβίαστα. Ολόκληρος ο δίσκος κυλάει σα νεράκι, προσφέροντας μια διαδρομή γεμάτη ένταση και κυρίως προσωπικότητα. Ακόμα και στα σημεία που ίσως πεις “κλάιν”, δεν θα φτάσεις στο σημείο να πατήσεις το skip.
Ωστόσο, το album δεν ξεχωρίζει μόνο για τη μουσική του ποικιλομορφία, αλλά και για το ουσιαστικό του περιεχόμενο. Οι στίχοι του περιστρέφονται γύρω από την κοινωνική παρακμή, τη σύγχυση του ανθρώπου στη σύγχρονη ζωή και την ψυχική φθορά, με τον Malakian να τα ντύνει όλα με το γνώριμο μείγμα ειρωνείας, χιούμορ και πικρής αλήθειας.
Καλώς ή κακώς, όταν τελειώσει η ακρόαση δεν γίνεται να μην σου γεννηθεί το ερώτημα: “θα μπορούσε αυτός ο δίσκος να φέρει το όνομα των System of a Down”; Η απάντηση είναι “ναι” και δίνεται μέσα από κομμάτια όπως τα “Killing Spree”, “Satan Hussein”, “Done Me Wrong” και “Addicted to the Violence”. Μάλιστα, το δέσιμο με το ύφος των System είναι τόσο έντονο και χαρακτηριστικό σε κάποιες στιγμές, που δε γίνεται να μην χαμογελάσεις. Πάρτε για παράδειγμα το intro του “Imposter” που θυμίζει ένα συγκεκριμένο part από το “Mind” ή την εισαγωγή του “The Shame Game” που σε παραπέμπει αυτόματα στο “Holy Mountains”.
Το “Addicted to the Violence” είναι ένας πολύ όμορφος δίσκος. Ίσως όχι για όλους, αλλά σίγουρα για εκείνους που αγαπάνε βαθιά τους System of a Down και θέλουν να νιώθουν ότι αυτό το πνεύμα συνεχίζει να ζει. Είναι πραγματικά συγκινητικό να ακούς τον Daron Malakian να δημιουργεί μουσική με όλη του την ψυχή, χωρίς να προσπαθεί να αποδείξει κάτι και παραμένοντας αυθεντικός, όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή δεν ξέρει να κάνει αλλιώς.
