Το γεγονός ότι οι death metal βετεράνοι Cryptopsy κυκλοφόρησαν νέα μουσική μόλις δύο χρόνια μετά την τελευταία τους δουλειά, μόνο ευχάριστο μπορεί να χαρακτηριστεί. Πόσο μάλλον όταν πριν το “As Gomorrah Burns” είχε προηγηθεί μια δεκαετής δισκογραφική αποχή. Από ό,τι φαίνεται οι μηχανές όχι μόνο έχουν ξαναπάρει μπρος, αλλά πλέον λειτουργούν ρολόι και μάλιστα σε φουλ στροφές. Το νέο τους πόνημα, “An Insatiable Violence”, που κυκλοφόρησε μέσα Ιουνίου, έρχεται να ανεβάσει κι άλλο τη θερμοκρασία του καλοκαιριού με μια έκρηξη αδρεναλίνης και ωμής επιθετικότητας.
Ο ένατος ολοκληρωμένος δίσκων των Καναδών είναι ένα death metal μίγμα που τα περιλαμβάνει όλα. Από τεχνικά ξεσπάσματα μέχρι βίαια beatdowns και στιγμές μελωδικής ανάσας. Μπορεί να μη φτάνει τα μνημεία που άφησαν πίσω τους τα τρία πρώτα albums, αλλά είναι αναμφίβολα η καλύτερη τους στιγμή εδώ και είκοσι χρόνια. Δεν παρεκκλίνει σχεδόν καθόλου από τον προκάτοχό του, κουβαλώντας την ίδια τιμιότητα, μόνο που τώρα ακούγονται ένα τσακ πιο καταστροφικοί και ανανεωμένοι. Η ροή είναι καταιγιστική, ενώ η μικρή του διάρκεια (κάτι περισσότερο από μισή ώρα) το καθιστά ιδανικό για να το ακούσεις μονοκοπανιά, χωρίς να σε αφήνει να αφαιρεθείς ούτε δευτερόλεπτο.
Η μπάντα βρίσκεται σε δαιμονιώδη φόρμα και αυτό βγαίνει προς τα έξω αβίαστα. Τα riffs του Christian Donaldson στάζουν δηλητήριο (“Embrace the Nihility”), αλλά δεν λείπει και η σκοτεινή μελωδική αίσθηση, ειδικά στα εκφραστικότατα solos του (“The Art of Emptiness”). Ο Olivier Pinard στο μπάσο είναι στιβαρός όπως επιβάλλεται, αναδεικνύοντας την εξαιρετική του δουλειά σε κομμάτια όπως τα “Until There’s Nothing Left” και “Our Great Deception”. Ο Matt McGachy ακούγεται πιο κυνικός από ποτέ, μοιράζοντας εφιάλτες με κάθε του στίχο. Δεν χρειάζεται καν να εμβαθύνεις στο album για να το διαπιστώσεις. Σου το κάνει ξεκάθαρο από το πρώτο κιόλας κομμάτι. Ξεκινάει με απόκοσμη κραυγή που αυτόματα φέρνει στο μυαλό το intro του “Crown of Horns”. Και στην κορυφή της πυραμίδας βρίσκεται ο Flo Mounier, ο οποίος συνεχίζει να βαράει σα να είναι η τελευταία του μέρα στη Γη. Το παίξιμό του καθ’ όλη τη διάρκεια είναι απάνθρωπο, επιβεβαιώνοντας ξανά ότι πρόκειται για έναν από τους πιο βάναυσους drummer στην death metal σκηνή. Και όλα αυτά τα καλούδια έρχονται πακέτο με μία παραγωγή που δεν “πλαστικοποιεί” καθόλου τον ήχο.
Το “An Insatiable Violence” αποδεικνύει ότι η μπάντα όχι μόνο επέστρεψε για τα καλά, αλλά εξακολουθεί να ακούγεται επικίνδυνη. Δεν ψάχνει καταφύγιο στα παλιά μεγαλεία των Cryptopsy, αλλά τους ωθεί με ορμή προς τα εμπρός, ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο στην πορεία τους. Μία νέα σελίδα που τιμά και με το παραπάνω την τεράστια ιστορία που κουβαλάνε εδώ και τρεις δεκαετίες.
