Με αφορμή την επιστροφή των τεράστιων Ελβετών στην Αθήνα μετά από 15 χρόνια, στήθηκε στο club της Λιοσίων ένα μικρό φεστιβάλ προ τιμήν του τεχνικού thrash/death metal. Παρά το δύσκολο του ακούσματος (ίσως το δυσκολότερο για τον μέσο ακροατή στο σκληρό ήχο) το κοινό ανταποκρίθηκε και άρχισε να γεμίζει από νωρίς τον χώρο.
Ανταπόκριση: Γιώργος Ξενικουδάκης / Φωτογραφίες: Σπύρος Φατούρος (πλήρες photostory)
Οι βρετανοί Cryptic Shift έκαναν μεγάλο ντόρο στους αντίστοιχους κύκλους με την τελευταία κυκλοφορία τους Overspace & Supertime και η ανυπομονησία για την αναπαραγωγή του απαιτητικού υλικού τους ζωντανά ήταν μεγάλη. Η μπάντα, με βήμα την μεγάλη τεχνική της κατάρτιση, ανταποκρίθηκε άψογα, παρά τον μέτριο ήχο. Μας παρέσυραν σε διαστρικά ταξίδια στα οποία ο διαστημικός φόβος για το άγνωστο συναντά την ψυχεδέλεια και το λογοτεχνικό σύμπαν του Stanisław Lem. Ξεχώρισαν τα «Cryogenically Frozen», «Hexagonal Eyes» και το «The Arctic Chasm» από το πρώτο album τους. Εύχομαι να μπορέσουμε να τους δούμε και σε ένα show στημένο γύρω από αυτούς.

Η αστική παράνοια συναντά την καλλιτεχνική ευφυία στη μουσική των βετεράνων Depressive Age με τραγούδια που ακούγονται ταυτόχρονα ιδιόρρυθμα αλλά και «δικά μας». Ο θεότρελος Jan Lubitzki μας ξενάγησε σε ολόκληρη τη δισκογραφία του σχήματος. Βασάνισε μία θήκη(!) σαν κρουστό στο «Electric Scum», κέρασε μεθυσμένη θλίψη στο «Berlin» και μονομάχησε φωνητικά αλλά και πραγματικά(!) με τον μπασίστα με αποτέλεσμα να φάει το μπάσο στο κεφάλι. Μοναδικό ταξίδι σε πρώιμες μορφές industrial, gothic και alternative metal με κομματάρες όπως τα «Cairo Crabat», «War» και το, σχεδόν ακουστικό, «Port Graveyard». Μία εμφάνιση πραγματική εμπειρία πριν το κυρίως πιάτο.

Έχω παρακολουθήσει όλες τις εμφανίσεις των Coroner στην Αθήνα και μπορώ εύκολα να πω ότι η τελευταία τους το 2011 ανήκει στο top-10 metal συναυλιών που έχω δει. Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς πως η τεχνική αρτιότητα μεταφράζεται σε συναισθηματική μέθεξη στις συναυλίες τους. Ήμουν σίγουρος ότι το ίδιο θα επαναλαμβανόταν και απόψε. Με το καλύτερο metal album του 2025 στις αποσκευές τους αλλά και με τη στήριξη του ανθρώπου μηχανή Diego Rapacchietti στα τύμπανα οι Ελβετοί μάστορες του techno-thrash απέδωσαν άψογα υλικό κυρίως από την τελευταία κυκλοφορία αλλά και με ανέλπιστα deep cuts από παλαιότερες. Τα «Oxymoron», «Consequence» και «Sacrificial Lamb» έδειξαν πως το κοινό έχει αγκαλιάσει το νέο υλικό ενώ το «Divine Step (Conspectu Mortis)» μας γύρισε στο μακρινό 1992 και το θρυλικό Ρόδον.

«Serpent Moves» και οι ηδονικές περιστροφές του ερπετού οδηγούν στο ανελέητο κοπάνημα του «Masked Jackal». Ο Ron Royce με μόνιμο χαμόγελο αποδίδει τις βραχνές του ελεγείες στο «Golden Cashmere Sleeper, Part 1» (που επανακυκλοφόρησε φέτος στο Ep «Ex Nucleo»). Ο δε Θεός της κιθάρας Tommy Vetterli παρέδωσε σολιστικά και αυτοσχεδιαστικά σεμινάρια σε τραγούδια όπως τα «Tunnel of Pain» και «Metamorphosis». Ο ορισμός του καθολικού groove στο οποίο είναι αδύνατον να μην υποκύψεις είναι η ζωντανή εκτέλεση του «Grin». Όπως και την τελευταία φορά έτσι και τώρα παραλίγο να γκρεμίσει το venue. To encore άνηκε στους παλιότερους οπαδούς της μπάντας με το πρώτο κομμάτι που ηχογράφησαν «Reborn Through Hate» και το «Die by My Hand» να ισοπεδώνουν το κοινό, κλείνοντας μία επιτυχημένη βραδιά.

