Ένας από τους πιο καθοριστικούς δίσκους της πορείας των In Flames – και γενικά του σουηδικού μελωδικού death metal – κλείνει 25 χρόνια. Το Clayman κυκλοφόρησε στις 3 Ιουλίου του 2000 και αποτέλεσε εκείνη την κομβική στιγμή όπου ο ήχος του Gothenburg άρχισε να κοιτάει μπροστά, χωρίς να χάνει (ακόμη) τη φωτιά του.
Οι In Flames, ήδη από τα The Jester Race και Whoracle, είχαν τοποθετηθεί στο πάνθεον της ευρωπαϊκής metal σκηνής. Το Clayman, όμως, έρχεται πιο καθαρό, πιο «καλογυαλισμένο», πιο προσιτό – αλλά όχι εύκολο. Το δίπολο μεταξύ μελωδίας και έντασης φτάνει εδώ στην πιο ώριμη του μορφή, σε ένα πακέτο 11 τραγουδιών που ακούγεται μέχρι σήμερα ακμαίο και ουσιαστικό.
Από την εκρηκτική έναρξη του “Bullet Ride”, το anthem “Only for the Weak” και το ομώνυμο “Clayman”, μέχρι τη συναισθηματική κορύφωση του “Satellites and Astronauts”, ο δίσκος κινείται με άνεση ανάμεσα στο old-school death metal και σε πιο μοντέρνες (για την εποχή) επιρροές. Το μπάσιμο των keyboards γίνεται σταδιακά πιο τολμηρό, τα φωνητικά του Anders Fridén αποκτούν μεγαλύτερη θεατρικότητα, και η μπάντα δείχνει ξεκάθαρα πως δεν σκοπεύει να μείνει για πάντα στην ίδια φόρμα.
Στιχουργικά, το Clayman είναι ένας δίσκος γεμάτος υπαρξιακά ερωτήματα, αυτοκριτική και συναισθηματικό σκοτάδι – χωρίς να γίνεται μελό ή επιφανειακό. Ο τίτλος άλλωστε παραπέμπει στο εύπλαστο ανθρώπινο στοιχείο, στην εσωτερική μάχη ανάμεσα στην ταυτότητα και την παραμόρφωσή της.
25 χρόνια μετά, ο δίσκος παραμένει αγαπημένος στους fans, ακόμη και σε όσους απομακρύνθηκαν από τη μπάντα στη μετέπειτα, πιο αμερικανόφερτη κατεύθυνσή της. Το Clayman συμβολίζει μια εποχή που το melodic death metal μπορούσε να γεμίζει venues, να ακούγεται στο MTV2 και να μένει πιστό στην ουσία του – έστω και για λίγο ακόμα.
