Μια ζωντανή εμφάνιση των Circle Jerks σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη αυτομάτως κρίνεται ως ιστορικό γεγονός και η παρουσία του κάθε punk rocker (και όχι μόνο) που σέβεται τον εαυτό του είναι -χωρίς δεύτερη κουβέντα- απαραίτητη. Μέσα στη μπόλικη καλοκαιρινή συναυλιακή σεζόν, η πρωτεύουσα κατάφερε να κλέψει ένα μικρό κομμάτι του εκρηκτικού μύθου των αμερικανών. Ο Keith Morris κσι η απίθανη παρέα του, μας χάρισαν μια βραδιά γεμάτη πάθος, ιδρώτα, και κάμποση κουβεντούλα.
Ανταπόκριση: Πάνος Παναγιωτόπουλος / Φωτογραφίες: Έλενα Θεοδωροπούλου (full photo report)
Την αρχή έκαναν όμως οι Nothing Thrives, οι οποίοι αν και αρχικά ήρθαν αντιμέτωποι με ένα σχετικά άδειο venue, κατάφεραν μια εξαιρετική high-energy εμφάνιση, θυμίζοντας αρκετά απο το σουηδικό punk ‘n roll μοντέλο που έκανε τον εκρηκτικό κύκλο του στα τέλη 90’s/αρχές 00’s (ναι για τις hellacoptεριές λέμε) με μπόλικες δόσεις απο garage rock και κάμποσους Stooges στις συνθέσεις τους, χωρίς -ευτυχώς- να το χασομεράνε με αχρείαστες εισαγωγές και downtempo γέφυρες. Μελωδικοί, ακατέργαστοι (με πλάνο), χύμα rock με ουσία και ψυχούλα. Ψαρωτικοί, μας τα έδωσαν όλα και εμείς το ευχαριστηθήκαμε.
Λίγες στιγμές για ανάσες, θέσεις και μπύρες και οι καλιφορνέζοι ανέβηκαν στην σκηνή με τον Keith Morris να μας συστήνει τα μέλη του group. Οι Greg Hetson (κιθάρα), Zander Schloss (μπάσο) και ο απίθανος Joey (Castillo) πίσω απο τα τύμπανα, όπως στη συνέχεια μας απέδειξαν, πέρα απο σπουδαίοι τύποι είναι και φοβερά δεμένοι μεταξύ τους μουσικοί. Τα κομμάτια τους δε, με σύμμαχο έναν σχετικά καλό ηχο (ίσως η κιθάρα ήθελε λίγο τα πάνω της) σήκωσαν το venue της Λιοσίων στο πόδι, το οποίο -ευτυχώς- ήταν πλέον γεμάτο απο fans κάθε ηλικίας. Οκ, κυρίως σαρανταφεύγα είμασταν.
“Deny Everything”, “When The Shit Hits The Fan”, “I Just Want Some Skank”, “Beverly Hills”, “Wild In The Streets” (ότι πιο κοντινό έχουν σε χιτάκι μας ενημέρωσαν), “World Up My Ass”, “I,I & I”, μερικά απο όσα ακούσαμε απο ένα setlist “σεντόνι” με δεκάδες δίλεπτα διαμαντάκια. Δεν έλειψαν τα crowdsurfing, τα stage dives (καιρό είχαμε να δούμε εκεί μέσα) και φυσικά τα ξέφρενα mosh pits απο τους πιο τολμηρούς. Ένα punk rock show όπως του αξίζει δηλαδή, με το fun μπάχαλο του και τα όλα του. Ας ελπίσουμε να ανοίξει ο δρόμος για περισσότερα απο τέτοια events στη πόλη μας.
Βέβαια, όποιος έχει παρακολουθήσει σχετικά πρόσφατα τους Circle Jerks επί σκηνής, θα έχει καταλάβει πως τα spoken word κομμάτια του 70χρονου Keith Morris ανάμεσα στα set απο τα τραγούδια τους, πέρα απο το επικοινωνιακό κομμάτι που εξυπηρετούν, είναι και ένας part-of-the-show τρόπος για τους μουσικούς να πάρουν τις απαραίτητες ανάσες καθώς -μην πέφτετε απο τα σύννεφα- δεν είναι πλέον οι πιτσιρικάδες που ηχογραφούσαν το Group Sex πριν απο 46 χρόνια. Αντίστοιχα και εμείς, θα πρέπει να τους συμπεριφερόμαστε ανάλογα, χωρίς π.χ να τους πετάμε μπυρίτσες (ή να πιάνουμε το κουβεντολόι). Not that punk ρε μπρό.
Πέρα λοιπόν απο τις δόσεις punk rock νοσταλγίας που αναπόφευκτα προκαλεί, η εμφάνιση των Circle Jerks όχι μόνο κατάφερε να μην αναλώσει τις δάφνες της ως μια τυπυκή outdated “bucket list” performance, αλλά επιβεβαιώσε παράλληλα και το status του group ως ένα απο τα πιο διαχρονικά και επίκαιρα acts των τελευταίων δεκαετιών. In Keith Morris we trust, και ελπίζουμε πως θα τα ξαναπούμε στα μέρη μας.
