Μοιάζει χλωμό να ξανάρθει εδώ ο Bob Dylan και ακόμη πιο χλωμό (απίθανο για την ακρίβεια) να ξανάρθουν τα 60’s, οπότε το project της Cat Power όπου παρουσιάζει ολόκληρη την συναυλία του Dylan στο Free Trade Hall το 1966 ακούγεται σαν το ιδανικό υποκατάστατο. Είναι όμως;
Ανταπόκριση: Γιώργος Χούλλης / Φωτογραφίες: Αφροδίτη Ζαγγανά
Ναι έχουμε πήξει στα νοσταλγικά και την παρελθοντολαγνεία, αλλά ευτυχώς η Cat Power δεν έδειχνε να έχει τέτοιες διαθέσεις. Η επιστροφή της μετά από κάμποσα χρόνια είχε θετικό vibe αν κρίνω από την προσέλευση κόσμου που για τα δεδομένα της ημέρας (που συναυλιακά είχε πολλές προτάσεις). Οκ δεν γινόταν το αδιαχώρητο, αλλά ο κόσμος ήταν αρκετός, μαζεμένος από νωρίς και έδειχνε διαβασμένος για αυτό που θα ακολουθούσε. Όχι πως περίμενε τίποτα εκπλήξεις δηλαδή αλλά λέμε.
Ναι, είπαμε, το set list δεν είχε καμία απολύτως έκπληξη και τηρούσε ευλαβικά το αντίστοιχο εκείνης της ιστορικής συναυλίας του Bob Dylan με ένα ακουστικό πρώτο μέρος που είχε κάποιες ενδιαφέρουσες στιγμές, όπως το “Desolation Row” στον πρόλογο του οποίου η Cat Power μας θύμισε μια εποχή που υπήρχε ραδιόφωνο, καθώς και το πως αυτό επιδρούσε τότε σε όσους έψαχναν τη μουσική. Εξίσου ενδιαφέρουσα ήταν και η εκτέλεση στο “Mr. Tambourine Man”, και το “It’s All Over Now Baby Blue” .Η μετάβαση από την σπιτική ατμόσφαιρα του ακουστικού σετ στο ηλεκτρικό έγινε βέβαια με το “Tell Me Momma” και συνέχισε με τα γνωστά τραγούδια από εκείνη την βραδιά σε πολύ ωραίες εκτελέσεις. Το φινάλε ήρθε με “Ballad of A Thin Man”, την Cat Power να συστήνει τη μπάντα της και το “Like A Rolling Stone” σε μια μυσταγωγική ατμόσφαιρα που δημιούργησε η Cat Power με την μπάντα της και συνέβαλε το κοινό, έστω κι αν το τραγούδι ακούστηκε λίγο “ψαλιδισμένο” σε διάρκεια από το κανονικό.
Εκτελεστικά, οι μουσικοί που πλαισίωναν την Cat Power τα κατάφεραν πολύ καλά, Αν και στο ηλεκτρικό μέρος χρειαζόταν λίγο παραπάνω νεύρο, ενώ και η ίδια έδειχνε να το διασκεδάζει εξίσου με το κοινό. Και κάπως έτσι κύλησε μια όμορφη βραδιά-φόρος τιμής σε έναν ζωντανό θρύλο της μουσικής. Προσωπικό “παράπονο”: Ένας από το κοινό δεν υπήρξε να φωνάξει “Judas” πριν από το “Like A Rolling Stone”, έτσι για το fun ρε παιδιά. Μα ένας;
