14 χρόνια έχουν περάσει από την τελευταία φορά που είδα τους Candlemass live, σε μια κακή τους βραδιά στο Σπόρτιγκ, με χαμένες πτήσεις, καθυστερήσεις, μισό set και περίεργη απόδοση. Από την στιγμή που επέστρεψε όμως ο Johan Langqvist πίσω από το μικρόφωνο -έχοντας κυκλοφορήσει και έναν πολύ αξιόλογο δίσκο φέτος- ήταν σίγουρο ότι το live του Σαββάτου στο Fuzz ήταν must, κάτι που φάνηκε και από την προσέλευση του κόσμου που γέμισε το μαγαζί.
Ανταπόκριση: Σπύρος Ζαρμπαλάς / Φωτογραφίες: Αναστασία Παπαδάκη (περισσότερες εδώ)
Συνοδεία στην επιστροφή των Candlemass αποτελούσαν οι The Slayerking του Ευθύμη Καραδήμα, και στις 8.45 ακριβώς ξεκίνησαν το set τους παρουσιάζοντας ουσιαστικά το νέο τους album, “Tetragrammaton”. Ξεκίνησαν με το πολύ ρυθμικό “Bless those who Weep and Sell their Tears to Unbelievers”, και εξέλαβαν ζεστό χειροκρότημα. Με έναν τεράστιο ξύλινο σταυρό να δεσπόζει πίσω από την σκηνή συνέχισαν με επόμενα κομμάτια του δίσκου, στην ίδια doom/goth ζοφερή ατμόσφαιρα. Ο ήχος ήταν πεντακάθαρος, το συγκρότημα πάρα πολύ δεμένο, και η (ήδη) θεατρική τους εμφάνιση πλαισιώθηκε από χορεύτριες στην σκηνή, δίνοντας και ένα visual representation των κομματιών. Κλείνοντας το set με το “Southern Gate of the Sun” φάνηκε να πέτυχαν τον σκοπό τους και να έχουν τον κόσμο με το μέρος τους.
Aυτό που ακολούθησε από τις 10 παρά που ανέβηκε το επιβλητικό πανό του “Epicus…” μέχρι το τέλος του live, ήταν μια από τις πιο συναισθηματικά φορτισμένες σχέσεις του κοινού με μπάντα (και το υλικό της) που έχω δει εδώ και χρόνια. Λαθάκια έγιναν, ο ήχος σε σημεία ήταν περίεργος, αλλά δεν είχε καμία σημασία καθώς το αποτέλεσμα ήταν μια εμφάνιση που δεν θα ξεχαστεί εύκολα από τους παρευρισκόμενους. Ακούγονται οι τελευταίες νότες του “Μarch Funebre” και το “I bind unto myself, today the strong name of the trinity” τραγουδιέται από όλους. Εντυπωσιακή είσοδος, και με το εναρκτήριο riff του “Well of Souls” παρασέρνουν τον κόσμο στον ρυθμό τους. Η φωνή του Johan Langqvist αν και αλλαγμένη με τα χρόνια κρατιέται σε πολύ καλά επίπεδα, και δίνει μια διαφορετική χροιά σε παλιά αγαπημένα κομμάτια όπως το “Dark Reflections” που ακολούθησε, πριν έρθει το πρώτο μεγάλο sing-along της βραδιάς με το superhit “Mirror Mirror”. Σε αυτό το σημείο ο Leif Edling (φανερά ανανεωμένος) έκανε μια παύση για να προλογίσει το single του νέου τους δίσκου “Astorolus – The Great Octopus”, με το οπoίο είναι υποψήφιοι για Grammy(!). To κομμάτι εκτελέστηκε άψογα, είχε ήδη αφομοιωθεί από τους fans και δεν έγινε κοιλιά στο set πριν το διαδεχτεί ένα δίδυμο φωτιά με τα “Bewitched” και “Dark Are the Veils of Death”.
Eκεί άτυπα τελείωσε το πρώτο μέρος της συναυλίας, καθώς μετά ακολούθησαν τα 5/6 του “Epicus…”, όπου κορυφώθηκε τόσο η ενέργεια του κοινού όσο και η απόδοση των Candlemass. To ασήκωτο “Under the Oak”, το, “Sorcerer’s Pledge” (με το sing-along να τραγουδιέται ακόμα και μετά την λήξη του live), το επικό “Demon’s Gate”, και το ένα highlight ακολουθούσε το άλλο. Μια φοβερή ερμηνεία του Langqvist στο “Crystal Ball” ήταν ο τελευταίος σταθμός πριν ακουστεί ένα από τα μεγαλύτερα κομμάτια που έχουν γραφτεί σε αυτή την μουσική. Στο “Solitude” σταμάτησε ο χρόνος, ανατριχίλα και θαυμασμός. Φοβερό live και άψογη διοργάνωση, καθώς παρά τον κόσμο δεν υπήρξε η παραμικρή ταλαιπωρία.
