Το περασμένο Σάββατο στο Gazarte ζήσαμε κάτι που περιμέναμε χρόνια: τους Burst πίσω στην Αθήνα. Έχουν περάσει σχεδόν δεκαπέντε χρόνια από την τελευταία φορά που τους είδαμε εδώ και η ανυπομονησία είχε χτυπήσει ταβάνι. Οι Σουηδοί έσκασαν σαν να μην έλειψαν ποτέ, δίνοντας ένα σετ που μας αποζημίωσε για κάθε λεπτό αναμονής. Δίπλα τους οι Svalbard κουβάλησαν τον δικό τους ήχο και έδεσαν τέλεια το line up μιας βραδιάς που μας θύμισε γιατί το underground παραμένει ζωντανό και επιτακτικό.
Ανταπόκριση: Πάνος Κουτσουράδης / Φωτογραφίες: Έφη Γαλιατσάτου (melodylane.gr)
Η τετράδα από την Αγγλία ανέβηκε στη σκηνή με μια καθυστέρηση περίπου ενός τετάρτου, αλλά μόλις ξεκίνησε να βαράει έγινε σαφές ότι η αναμονή άξιζε και με το παραπάνω. Ο ήχος τους ήταν τούμπανος, πυκνός και καθαρός, αναδεικνύοντας το βάθος και την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα της μουσικής τους, ενώ η μπάντα έδειξε εξαιρετική συνοχή. Οι εναλλαγές φωνητικών από τη Serena Cherry και τον Liam Phelan ήταν αψεγάδιαστες. Από τις σπαρακτικές, γεμάτες μελαγχολία γραμμές μέχρι τις κραυγές που έσκιζαν τον αέρα, το αποτέλεσμα ήταν καθηλωτικό. Παρά τον λιγοστό κόσμο δεν πτοήθηκαν ούτε στιγμή και για 45 λεπτά τα έδωσαν όλα, με την τριάδα “Faking It”, “Lights Out” και “For the Sake of the Breed” να αποτελεί το highlight της εμφάνισής τους. Ήταν μια σπάνια ευκαιρία να τους δούμε live, καθώς όπως ανακοίνωσαν πριν λίγους μήνες, το 2026 θα κρεμάσουν τα παπούτσια τους, καθιστώντας αυτή την εμφάνιση στην Ελλάδα την πρώτη και τελευταία τους.
Στις 23:00 ακριβώς, οι Burst πάτησαν το πόδι τους στη σκηνή και χωρίς πολλά-πολλά μας πέταξαν κατευθείαν στο χάος με το “(We Watched) the Silver Rain”. Από εκεί και πέρα, για την επόμενη ώρα, το Gazarte γέμισε με εκείνο το μοναδικό κράμα ταξιδιάρικων μελωδιών και εκρηκτικών ξεσπασμάτων που μόνο αυτοί ξέρουν να στήνουν. Το setlist, όπως ήταν αναμενόμενο, έγειρε προς το αψεγάδιαστο “Lazarus Bird”, με κομμάτια που ακούστηκαν σαν να γράφτηκαν για να παιχτούν live. Ο ήχος ήταν καθαρός και αναδείκνυε κάθε μικρή λεπτομέρεια στις πολυεπίπεδες συνθέσεις τους.
Αν και η προσέλευση ήταν απογοητευτική, η μπάντα έδειξε να μη μασάει ούτε στο ελάχιστο. Αντίθετα, βγήκαν και τα ισοπέδωσαν όλα. Ακόμα και στα όποια μικροπροβλήματα προέκυψαν, όπως το σπάσιμο της χορδής στην κιθάρα του Robert Reinholdz, το χειρίστηκαν με τέτοιο cool τρόπο που όχι μόνο δεν χάλασε η ροή, αλλά μας κράτησαν μαζί τους, σα να ήταν και αυτό part του show τους.
Δύσκολο να ξεχωρίσεις στιγμή από μια εμφάνιση που έμοιαζε ενιαία και αδιαίρετη, αλλά αν πρέπει, τότε τα “I Hold Vertigo”, “Where the Wave Broke”, “The Immateria” και “City Cloaked” ήταν εκείνα που σήκωσαν τα κορμιά από το πάτωμα και μας ανάγκασαν να χτυπηθούμε σα να μην υπάρχει αύριο. Όλο το συγκρότημα ήταν αψεγάδιαστο και απολαυστικό, αλλά ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στον παλίκαρο Linus Jägerskog, ο οποίος έκλεψε την παράσταση με το αστείρευτο χιούμορ του και τη συνεχή αλληλεπίδραση με τους από κάτω.
Πέρα από τη εξαιρετική μουσική, υπήρξε κι εκείνη η στιγμή-φόρος τιμής στον Tomas Lindberg των At the Gates, όταν η μπάντα ζήτησε να φωνάξουνε “GO!”. Ήταν το highlight μέσα στα highlights μιας βραδιάς που μπορεί να είχε λίγο κόσμο, άλλα όσοι ήμασταν εκεί θα θυμόμαστε για καιρό ότι οι Burst γύρισαν και το έκανα όπως μόνο αυτοί ξέρουν: με δύναμη, ψυχή και μηδέν συμβιβασμούς.
Και κάπως έτσι, το Σάββατο στο Gazarte δεν ήταν απλώς άλλη μια συναυλία, αλλά μια βραδιά-υπενθύμιση της δύναμης του underground. Ένα live για λίγους, αλλά από εκείνα που γράφουν ιστορία. Δύο μπαντάρες που έδωσαν ψυχή και σώμα, αφήνοντας πίσω την αίσθηση ότι γίναμε μάρτυρες σε κάτι πραγματικά ξεχωριστό.
