Η πολύ όμορφη και μεταλομάνα Νορβηγία συνήθως είναι πιο γνωστή για την black metal σκηνή της. Αυτό βέβαια εννοείται δεν μπορεί να λειτουργήσει ανασταλτικά στην ύπαρξη συγκροτημάτων που διαπραγματεύονται άλλα είδη. Έχει λοιπόν να υπερηφανεύεται για συγκροτήματα σαν και τους Blood Red Throne που κρατάνε την σημαία του σωστού και ορθόδοξου death metal ψηλά.
Για όσους πιστούς της death metal σκηνής γνωρίζουν, οι Blood Red Throne δεν αποτελούν κάποιο νέο συγκρότημα. Από το 1998 ακολουθούν μια πολύ σταθερή συνθετικά δισκογραφία. Μας παρουσιάζουν τώρα τον δωδέκατο δίσκο τους με τον τίτλο Siltskin. Ούτε δύο χρόνια δεν έχουν περάσει καλά καλά από την προηγούμενη κυκλοφορία τους με τίτλο Nonagon.
Αν και η συνθετική βάση του συγκροτήματος έχει κατά καιρούς πολλές αλλαγές, με μόνη σταθερά τον Daniel ‘’Dod’’ Olaisen στις κιθάρες η μουσική τους δείχνει να μην παρεκκλίνει ιδιαιτέρως από τον αρχικό σκοπό τους. Και ποιος μπορεί να είναι αυτός; Με απλά και λιτά λόγια καλοδουλεμένο, καλοκουρδισμένο, κοφτερό death metal. Χωρίς πολλές έξτρα πινελιές, χωρίς φανφάρες, κραδαίνει τα ωμά σπαθιά του ο ήχος και ισοπεδώνει τα απέναντι στρατόπεδα που θέλουν την σύγχρονη death να κλίνει στην core εκδοχή της.
Τι ακούμε λοιπόν; Εννέα τραγούδια, σύνολο περίπου 45 λεπτών μουσικής, τα οποία ξεκινούν με το Scraping out the Cartilage. Μία μελωδική και δυσοίωνη εισαγωγή που με το που την ακούς αντιλαμβάνεσαι μετά το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Κλασικό death metal (μου θύμισε την σκηνή όπως ήταν σε εποχές 2000-2005) , χωρίς ιδιαίτερη διάθεση για επίδειξη. Μόνο ωμή δύναμη. Τα φωνητικά είναι μονίμως ισοπεδωτικά, διατηρώντας βαθύ και χαμηλό αλλά πολύ γεμάτο growl. Τα riffs είναι σκληρά, κοφτά και groovάτα. Το rhythm section ακολουθεί πιστά την ίδια λογική. Ξεχώρισα αμέσως τραγούδια όπως το Husk In The Grain, Anodyne Rust και Marrow Of The Earth.
Με τον δίσκο αυτό το συγκρότημα μας δείχνει ότι διψάει ακόμα να παίζει την μουσική που λατρεύει ακόμα και μετά από 27 χρόνια. Τίποτα δεν είναι επιτηδευμένο, τίποτα δεν είναι βιαστικά γραμμένο. Δεν επαναπροσδιορίζει το είδος, αλλά το βασικό μέλημα είναι ότι who cares; Απλό ωμό death. Απολαύστε το.
