Οι Blessthefall είναι από εκείνες τις μπάντες που ξεκίνησαν στις χρυσές φάσεις του metalcore, τότε που το MySpace ήταν το απόλυτο μέσο προβολής, οι φράντζες και τα παντελόνια-σωλήνες κυριαρχούσαν, το “crabcore” ήταν το must χορευτικό και κάθε κυκλοφορία είχε το δικό της hype. Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, η μπάντα το κρατάει αληθινό και συνεχίζει να κάνει αυτό που ξέρει καλά. Αν εξαιρέσει κανείς την σχεδόν τριετή διάλυσή τους κάπου εκεί στην καραντίνα, οι Αμερικανοί δισκογραφούν ασταμάτητα και με συνέπεια, αποδεικνύοντας ότι η δημιουργικότητα τους αποτελεί σταθερή διαδικασία. Φέτος, επιστρέφουν μετά από το μεγαλύτερο κενό ανάμεσα στα albums τους και μας προσφέρουν τον έβδομο δίσκο τους, με τίτλο “Gallows”. Μια δουλειά με πολλές στιγμές ενέργειας και έντονης ατμόσφαιρας, που οι φίλοι του συγκεκριμένου είδους θα εκτιμήσουν ιδιαιτέρως.
Τελικά, άξιζε η σχεδόν επταετής αναμονή; Η απάντηση βρίσκεται σε κομμάτια όπως τα “mallxcore” και “Wake the Dead” με τα πιασάρικα refrains, το “Venom” που συνδυάζει με μαεστρία ατμόσφαιρα και επιθετικότητα και το “Light the Flame” το οποίο θυμίζει έντονα τις τελευταίες κυκλοφορίες των While She Sleeps. Η ποιότητα του “Gallows” ανεβαίνει ακόμα περισσότερο χάρη στις συμμετοχές των Caskets, Alpha Wolf και Story of the Year στα “Somebody Else”, “Drag Me Under” και “Fell So Hard, Felt So Right” αντίστοιχα. Το δεύτερο μάλιστα ξεχωρίζει ίσως ως η καλύτερη στιγμή του δίσκου.
Σήμερα, εκεί όπου πολλές μπάντες έχουν αλλάξει τα φώτα στο metalcore, οι ξεροκέφαλοι Blessthefall παραμένουν πιστοί στις ρίζες τους, προσφέροντάς μας έναν νοσταλγικό ήχο. Ακολουθούν το άχαστο τρίπτυχο που καθόρισε το είδος: επιθετικότητα-μελωδία-breakdown. Τα βαριά φωνητικά στα refrains δίνουν τη σκυτάλη στα καθαρά, μελωδικά και κοφτερά riffs πάνε χέρι-χέρι, ενώ τα breakdowns σκάνε σα νάρκες με την πρώτη ευκαιρία. Κάθε κομμάτι ακολουθεί αυτή τη συνταγή με ακρίβεια, χωρίς να χάνει σε δυναμική ή σε συναισθηματικό αντίκτυπο.
Το “Gallows” είναι η απόδειξη ότι οι Blessthefall δεν ακολουθούν τις τάσεις, αλλά γράφουν τη δική τους πορεία. Δεν κυκλοφόρησε για να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού, αλλά για να θυμίσει γιατί αγαπήσαμε το metalcore εξ αρχής. Μπορεί να μην κυνηγάει την καινοτομία, αλλά πετυχαίνει να κάνει τον fan του παλιού και ορθόδοξου metalcore να νιώσει σαν το σπίτι του.
