Να πω την μαύρη μου αλήθεια, δεν περίμενα τόσο ακραία θετική ανταπόκριση στο πέρασμα του “The X Factor 30th Anniversary Tour” από τη χώρα μας. Όχι γιατί είμαι από αυτούς τους γραφικούς που συστηματικά υποβαθμίζουν την συνεισφορά του Blaze Bayley στους Iron Maiden, αλλά ρε παιδί μου δε ξέρω, δεν το έβλεπα… Θα μου πείτε το τι έβλεπα εγώ μικρή σημασία έχει, και απόλυτο δίκιο θα έχετε. Γιατί το βράδυ του Σαββάτου το Fuzz ήταν τίγκα.
Ανταπόκριση: Μανώλης Ροδοκανάκης / Φωτογραφίες: Σπύρος Φατούρος (πλήρες photo report εδώ)
Το event είχε δεδηλωμένη ώρα έναρξης τις 21:15, και ο συμπαθέστατος Bayley καθόταν σε ένα τραπεζάκι δίπλα στη τη σκηνή, όπου χαμογελαστός μοίραζε αυτόγραφα και έβγαινε φωτογραφίες με όποιον το επιθυμούσε. Μπροστά του υπήρχε ένα χαρτί, που ζητούσε στα ελληνικά συγγνώμη για το ότι έμενε σιωπηλός, το οποίο αν και δεν πρόλαβα να το διαβάσω ολόκληρο υποθέτω ότι αφορούσε την προστασία της φωνής του εν όψει του live. Όμορφη κίνηση αν με ρωτάτε, από αυτές που κάνουν τη διαφορά. Κάποια στιγμή αποσύρθηκε, και κάπου γύρω στις 21:30 η μπάντα πήρε τη θέση της στη σκηνή, ξεκινώντας με το “Doctor Doctor” από UFO. Από κει και πέρα οι περισσότεροι ξέραμε τι να περιμένουμε.
Όπως είπαμε ήδη, αυτό ήταν το The X Factor 30th Anniversary Tour, οπότε το εν λόγω album αποδόθηκε στην ολότητά του, μαζί παρακαλώ με τα τρία bonus tracks “I Live my Way”, “Judgement Day”, και “Justice of the Peace”. Αυτό τάκα-τάκα πήρε κάνα 90λεπτο αν το τσέκαρα σωστά, και το σετ συμπλήρωσαν άλλα «αναγκαία» κομμάτια όπως το “Futureal” και το επικό “The Clansman”, ενώ είχαμε την τύχη να ακούσουμε και το “Wrathchild”, το μόνο μη Blaze Bayley κομμάτι των Maiden που ακούσαμε. Και αυτό γιατί για το τέλος είχαμε ξανά το “Doctor Doctor” για να ολοκληρωθεί ο κύκλος, σε μια εκτεταμένη live εκτέλεση, καθώς και μια μικρή δόση από “Heaven and Hell”, το οποίο ήταν μια ευχάριστη έκπληξη.
Γενικά ο ήχος ήταν πολύ καλός, η μπάντα άψογη ένας προς ένας, και ο θείος Blaze σε πολύ καλή διάθεση, να μας δίνει συμβουλές ζωής ανάμεσα στα κομμάτια, είτε αυτές αφορούσαν την πίστη στα όνειρά μας, είτε το να μην τα παρατάμε ποτέ, είτε το να προσέχουμε τις online απάτες – το οποίο αποτέλεσε εισαγωγή για το “Virus”, γιατί οι online απατεώνες είναι ένας ιός, ναι, δικά του λόγια, ναι, τόσο θεούλης.
Νομίζω είναι σε πολύ πολύ καλό δρόμο για να ανακηρυχτεί επίσημος μπάρμπας του heavy metal, και για όσους δε με ξέρουν να διευκρινίσω ότι αυτό για μένα δεν είναι καθόλου, μα καθόλου κακό πράγμα. Και ξέρετε τι σύντροφοι, στο κάτω κάτω δεν έχει κι άδικο, από ξεγραμμένος στα 30 του όταν έφυγε από τους Maiden, ο τύπος στα 60 του ζει το όνειρό του και γεμίζει club ανά τον κόσμο, και μπράβο του. Μακάρι κι εμείς να τα πάμε τόσο καλά!
